จักรวรรดิการอแล็งเฌียง
 |
บทความนี้ใช้ระบบปีคริสต์ศักราช เพราะอ้างอิงถึงคริสต์ศักราชและคริสต์ศตวรรษ หรืออย่างใดอย่างหนึ่ง |
จักรวรรดิคาโรแล็งเชียง (อังกฤษ: Carolingian Empire) เป็นคำประวัติศาสตร์ที่บางครั้งก็หมายถึงจักรวรรดิของชนแฟรงค์ภายใต้การปกครองของราชวงศ์คาโรแล็งเชียง ผู้ที่เห็นกันว่าเป็นราชวงศ์ที่ก่อตั้งฝรั่งเศสและเยอรมนี จักรวรรดิคาโรแล็งเชียงอาจจะถือว่าเป็นสมัยปลายของจักรวรรดิแฟรงค์หรือสมัยต้นของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์[1]ก็ได้
จักรวรรดิคาโรแล็งเชียงเป็นการเน้นของการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิของชาร์เลอมาญในปี ค.ศ. 800 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 3[2] ก่อนหน้านั้นชาร์เลอมาญและบรรพบุรุษของพระองค์เป็นประมุขของจักรวรรดิแฟรงค์ (พระอัยกาชาร์ลส์ มาร์เตลเป็นผู้ก่อตั้งจักรวรรดิ) การสวมมงกุฎมิได้เป็นการประกาศการเป็นจักรพรรดิของจักรวรรดิใหม่ นักประวัติศาสตร์นิยมที่จะใช้คำว่า “กลุ่มราชอาณาจักรแฟรงค์” ("Frankish Kingdoms" หรือ "Frankish Realm") ในการเรียกดินแดนบริเวณที่ปัจจุบันคือเยอรมนีและฝรั่งเศสปัจจุบัน ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9
เนื้อหา |
[แก้] การขยายตัวและระบบการป้องกันของจักรวรรดิแฟรงค์
แม้ว่าจะมิได้เลือกใช้ตำแหน่ง “กษัตริย์” เช่นพระราชโอรสเปแปงที่ 3 หรือ “จักรพรรดิ” เช่นพระราชนัดดาชาร์เลอมาญ แต่ชาร์ลส์ มาร์เตลก็เป็นประมุขสูงสุดของบริเวณที่ทุกวันนี้คือยุโรปตะวันตกทางตอนเหนือของเทือกเขาพิเรนีสทั้งหมด บริเวณเดียวที่มิได้ปกครองคือบริเวณที่เป็นของแซ็กซอนที่พิชิตได้บางส่วน, ลอมบาร์ดี และ ภูมิภาคชายแดนฮิสปาเนีย (Marca Hispanica) ทางตอนเหนือของเทือกเขาพิเรนีส ซึ่งกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิแฟรงค์หลังจากมาเตลเสียชีวิต
นอกจากนั้นมาเตลก็ยังเป็นผู้ก่อตั้งระบบศักดินาที่เป็นระบบที่เป็นสัญลักษณ์ของจักรวรรดิคาโรแล็งเชียงและยุโรปโดยทั่วไปในระหว่างยุคกลาง แต่ผู้ที่ได้รับการสรรเสริญว่าเป็นผู้ก่อตั้งระบบที่ว่าคือพระราชโอรสและพระราชนัดดา และทรงเป็นผู้ที่สามารถหยุดยั้งการรุกรานของมุสลิมในยุโรปโดยอุมัยยะห์ในยุทธการตูร์ในปี ค.ศ. 732 ซึ่งทำให้ได้รับสมญานามว่า “Martel” (ค้อน) นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษเอ็ดเวิร์ด กิบบอน (Edward Gibbon) ผู้เชี่ยวชาญในหัวข้อที่เกี่ยวกับโรมและหลังจากนั้นเรียกชาร์ลส์ มาร์เตลว่า “ประมุขผู้เหนือกว่าผู้ใดทั้งหมดของยุค” (the paramount prince of his age)
เปแปงที่ 3 รับตำแหน่งเป็นกษัตริย์โดยสมเด็จพระสันตะปาปาซะคารีอัสราวปี ค.ศ. 751 จากนั้นชาร์เลอมาญก็ขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 768 หลังจากเปแปงเสด็จสวรรคต และได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิแห่งโรมันในปี ค.ศ. 800 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 3[3]
[แก้] จักรวรรดิในรัชสมัยของชาร์เลอมาญ (ค.ศ. 800–ค.ศ. 814)
-
ดูบทความหลักที่ ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคาโรแล็งเชียง
จักรวรรดิคาโรแล็งเชียงเมื่อชาร์เลอมาญเสด็จสวรรคตครอบคลุมยุโรปตะวันตกทั้งหมดเช่นเดียวกับที่อาณาเขตของจักรวรรดิโรมันก่อนหน้านั้น แต่ต่างจากโรมันตรงที่โรมันเกือบจะไม่ขยายดินแดนเกินไปกว่าบริเวณแม่น้ำไรน์หลังจากการพ่ายแพ้อย่างย่อยยับในปี ค.ศ. 9 ในยุทธการป่าทิวโทเบิร์ก (Battle of the Teutoburg Forest) แต่ชาร์เลอมาญขยี้ผู้ต่อต้านที่เป็นชาวเจอร์มานิคทั้งหมดและขยายดินแดนของจักรวรรดิไปจนถึงแม่น้ำเอลเบและมีอิทธิพลจนเกือบจะไปถึงทุ่งเสต็ปป์รัสเซีย
จักรวรรดิคาโรแล็งเชียงแบ่งระหว่างบรรดาสมาชิกในราชวงศ์คาโรแล็งเชียง ตั้งแต่เมื่อเริ่มก่อตั้งจักรวรรดิ เมื่อมาถึงรัชสมัยของชาร์เลอมาญพระองค์ก็ทรงแบ่งดินแดนระหว่างพระราชโอรสสามพระองค์: ชาร์ลส์ได้รับนอยสเตรีย, หลุยส์ได้รับอากีแตน และ เปแปง ได้รับ อิตาลี เปแปงสิ้นพระชนม์โดยมีพระราชโอรสนอกกฎหมายเบอร์นาร์ด ในปี ค.ศ. 810 ชาร์ลส์สิ้นพระชนม์โดยไม่มีรัชทายาทในปี ค.ศ. 811 แม้ว่าเบอร์นาร์ดจะครองราชย์ต่อจากเปแปงเป็นกษัตริย์แห่งอิตาลี แต่หลุยส์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระจักรพรรดิคู่กับชาร์เลอมาญในปี ค.ศ. 813 และทรงได้รับจักรวรรดิทั้งหมดเมื่อชาร์เลอมาญเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 814[4]
[แก้] อ้างอิง
- ^ Holy Roman Empire[1]
- ^ "Carolingian Empire". A Dictionary of World History. http://www.encyclopedia.com/doc/1O48-Carolingianempire.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2008-04-07.
- ^ Rosamond McKitterick, Charlemagne: The Formation of a European Identity, Cambridge University Press, 2008 ISBN 9780521886727
- ^ Joanna Story, Charlemagne: Empire and Society, Manchester University Press, 2005 ISBN 9780719070891
[แก้] ดูเพิ่ม
|
||||||||||||||
บทความเกี่ยวกับประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ประวัติศาสตร์
