ประวัติศาสตร์เยอรมนี

ประวัติศาสตร์เยอรมนี เริ่มต้นด้วยการต้านทานการยึดครองโดยชาวโรมันของชนเจอร์มานิค ซึ่งเมื่อจักรวรรดิโรมันล่มสลายชนชาติเยอรมันก็กลายเป็นกลุ่มชนผู้มีอำนาจในยุโรปเข้าแทนที่ชาวโรมัน จนนำไปสู่กำเนิดจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือ จักรวรรดิที่ 1 ในสมัยกลาง จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ธำรงอยู่กว่าพันปีแต่ก็เป็นเพียงจักรวรรดิที่มองไม่เห็น เพราะรัฐต่าง ๆ ในเยอรมันร้อยกว่ารัฐต่างแยกตัวเป็นอิสระจากพระจักรพรรดิ จนนโปเลียนยกเลิกจักรวรรดินี้ไปกลายเป็นสมาพันธรัฐเยอรมัน เป็นกลุ่มของรัฐต่าง ๆ จนราชอาณาจักรปรัสเซียสามารถรวมประเทศเยอรมนีได้โดยการนำของบิสมาร์ก ก็กลายเป็นจักรวรรดิเยอรมัน หรือ จักรวรรดิที่ 2

แต่ด้วยการปฏิวัติล้มระบอบกษัตริย์หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทำให้เยอรมนีกลายเป็นสาธารณรัฐไวมาร์ จนถูก อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำลัทธินาซีแผ่ขยายดินแดนไปทั่วยุโรปในสงครามโลกครั้งที่สอง หรือ จักรวรรดิที่ 3 จนฮิตเลอร์พ่ายแพ้เยอรมนีจึงถูกแบ่งเป็นสองส่วน คือ เยอรมนีตะวันออก และ เยอรมนีตะวันตก จนรวมกันกลายเป็นประเทศเยอรมนีอีกครั้งใน ค.ศ. 1990

ชนชาติเยอรมัน

ดูบทความหลักที่ ชนชาติเยอรมัน

ประมาณ 100 ปีก่อน ค.ศ. ชนชาติเยอรมันลงใต้จากสแกนดิเนเวียและแพร่กระจายไปทั่วตั้งแต่แม่น้ำไรน์จนถึงเทือกเขาอูราล และเผชิญหน้ากับการแผ่ขยายของจักรวรรดิโรมัน แม้ชาวโรมันจะพยายามจะพิชิตชาวเยอรมัน ใน ค.ศ. 9 ทัพโรมันพ่ายแพ้ชาวเยอรมันที่ป่าทอยโทบวร์ก (Teutoburg Forest) ทำให้ชาวโรมันเลิกล้มความคิดที่จะรุกรานเยอรมัน และชนชาติเยอรมันก็รุกคืบไปตั้งรกรากตามชายแดนจักรวรรดิโรมัน และแตกออกเป็นหลายเผ่า ที่มีชื่อเสียงคือ วิซิกอธ แวนดัล แฟรงก์ ฯลฯ และเข้ารีตคริสต์ศาสนานิกายอาเรียนิสม์ (Arianism) ซึ่งชาวโรมันไม่ยอมรับ

แต่ในศตวรรษที่ 4 ชาวฮั่นมาจากเอเชียเป็นนักรบบนหลังม้าที่ป่าเถื่อน เข้าบุกเผาทำลายหมู่บ้านและสังหารชาวเยอรมันอย่างโหดเหี้ยม ทำให้เผ่าเยอรมันต่าง ๆ ทนไม่ไหวต้องหลบหนีเข้าไปในจักรวรรดิโรมัน บ้างด้วยสันติวิธีบ้างก็บุกเข้าไป ทำให้จักรวรรดิโรมันอ่อนแอ จนใน ค.ศ. 410 โอโดอาเซอร์ (Odoacer) ผู้นำเผ่าเยอรมันเผ่าหนึ่ง ยึดกรุงโรมและปลดจักรพรรดิโรมันองค์สุดท้ายใน ค.ศ. 476 จักรวรรดิโรมันจึงล่มสลาย

เมื่อจักรวรรดิโรมันล่มสลายชาวแฟรงก์ที่ตั้งรกรากในฝรั่งเศสก็เรืองอำนาจที่สุดในยุโรปภายใต้ราชวงศ์เมโรวิงเจียน ในเยอรมนี มีเผ่าต่าง ๆ ปกครองตนเองได้แก่พวกซูเอบี (Suebi) พวกธือริงเงน (Thuringen) พวกแซกซอน (Saxons) พวกบาวาเรียน (Bayern) และพวกแฟรงก์ (Franks) ซึ่งจะกลายเป็นชื่อแคว้นต่าง ๆ ในเยอรมนี (สวาเบีย ธูรินเจีย แซกโซนี บาวาเรีย และฟรังโคเนีย ตามลำดับ) แต่เผ่าเหล่านี้ต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของพวกแฟรงก์ ซึ่งแผ่ขยายอำนาจมาในศตวรรษที่ 5 ถึง 8 โดยเฉพาะสงครามกับพวกแซกซอนของพระเจ้าชาร์เลอมาญ (Charlemagne) ของชาวแฟรงก์ แห่งราชวงศ์คาโรลิงเจียน ทำให้พวกแซกซอนต้องเข้ารีตศาสนาคริสต์และอยู่ภายใต้การปกครองของพวกแฟรงก์

ยังมีเผ่าเยอรมันอีกเผ่า คือ พวกลอมบาร์ด (Lombards) เข้าบุกอิตาลี ทำให้พระสันตะปาปาทรงขอให้พระเจ้าชาร์เลอมาญทรงช่วยเหลือ พระเจ้าชาร์เลอมาญทรงขับไล่พวกลอมบาร์ดได้และได้รับการสวมมงกุฎจากพระสันตะปาปาเป็นจักรพรรดิโรมัน ใน ค.ศ. 800 เป็นจุดเริ่มต้นของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จักรวรรดิของพระเจ้าชาร์เลอมาญถูกแบ่งเป็นสามส่วนตามสนธิสัญญาแวร์ดังใน ค.ศ. 843 อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกจะกลายเป็นเยอรมนีในปัจจุบัน

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในสมัยกลาง

ดูบทความหลักที่ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ค.ศ. 1000

ราชวงศ์คาโรแลงเจียนสิ้นสุดไปในอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ผู้นำเผ่าทั้งสี่ (แซกโซนี บาวาเรีย ฟรังโคเนีย สวาเบีย) จึงเลือกดยุคเฮนรีแห่งแซกโซนีเป็นกษัตริย์แห่งเยอรมนี (King of Germany) ใน ค.ศ. 955 ชาวแมกยาร์ (Magyars) หรือชาวฮังการี เป็นชนเผ่าเร่ร่อนจากเอเชีย บุกมาถึงเยอรมนี เข้าเผาทำลายปล้มสะดมหมู่บ้าน สร้างความเดือดร้อน แต่จักรพรรดิออตโตก็ทรงขับไล่พวกแมกยาร์ได้ในการรบที่เลคฟิล์ด (Lechfield) ตามการสนับสนุนของพระสันตะปาปา พระโอรสคือ พระเจ้าออตโต เข้าช่วยเหลือพระสันตะปาปาจากการยึดครองของกษัตริย์แห่งอิตาลี (อาณาจักรแฟรงก์กลาง) พระเจ้าออตโตนำทัพเข้าปราบยึดอิตาลี และได้รับการสวมมงกุฎจากพระสันตะปาปาเป็นจักรพรรดิออตโตที่ 1 (Otto I) ใน ค.ศ. 962 เป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

ใน ค.ศ. 1033 ราชอาณาจักรเบอร์กันดีในฝรั่งเศสถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ ทำให้จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิมีอาณาเขตไพศาลทั่วยุโรปกลาง และยังแผ่ขยายไปทางตะวันออกปราบปรามชาวสลาฟต่าง ๆ ได้แก่ พวกเวนด์ (Wends) พวกโอโบเดอไรต์ (Oboderites) และพวกโปล (Poles) กลายเป็นแคว้นเม็คเคลนเบิร์ก (Mecklenburg) แคว้นโปเมอราเนีย (Pomerania) และแคว้นบรานเดนบวร์ก (Brandenburg) กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย (Bohemia - Czech) ก็เข้าสวามิภักดิ์ ทำให้จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แผ่ขยายอิทธิพลทั้งทางการเมืองและภาษาวัฒนธรรมไปยังดินแดนของชาวสลาฟทางตะวันออก เรียกว่า Ostsiedlung

อิเล็กเตอร์ทั้งเจ็ดแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ ผู้เลือกจักรพรรดิ

จักรพรรดิเฮนรีที่ 4 ทรงต้องการจะรวบอำนาจในองค์การศาสนา เช่น การแต่งตั้งบิชอปต่าง ๆ มาอยู๋ที่พระองค์ แต่พระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 8 ทรงไม่ยินยอมจึงเกิดข้อขัดแย้งในอำนาจการแต่งตั้งสงฆ์ (Investiture Controversy) พระสันตะปาปาทรงบัพพาชนียกรรม (ขับจากศาสนา) จักรพรรดิเฮนรีใน ค.ศ. 1072 ซึ่งเป็นโทษทีร้ายแรงยิ่งกว่าตายสำหรับคนสมัยนั้น และปลดจักรพรรดิเฮนรีจากตำแหน่ง ทำให้บรรดาขุนนางก่อกบฏแย่งอำนาจจากพระเจ้าเฮนรีและแยกตัว ทำให้พระเจ้าเฮนรียอมจำนน ใน ค.ศ. 1077 ทรงรอพระสันตะปาปาเท้าเปล่ากลางพายุหิมะที่คาโนสซา (Canossa) เพื่อขอขมาพระสันตะปาปา เป็นชัยชนะของฝ่ายศาสนาต่อฝ่ายโลก ให้อำนาจของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิเสื่อมลงแต่บัดนั้น จนใน ค.ศ. 1122 ทั้งสองฝ่ายจึงสงบศึกในโองการพระสันตะปาปาแห่งเมืองวอร์ม (Concordat of Worms)

ราชวงศ์โฮเฮนสเตาเฟน ( ค.ศ. 1138 ถึง ค.ศ. 1254)

จักรพรรดิเฟรเดอริคที่ 1 แห่งราชวงศ์โฮเฮนสเตาเฟน (Hohenstaufen) ทรงพยายามจะหยุดยั้งสงครามระหว่างพวกขุนนางในเยอรมนี โดยทรงแต่งตั้งดยุคเฮนรีแห่งแซกโซนี (Henry the Lion, Duke of Saxony) จากตระกูลเวล์ฟ (Welf) เป็นดยุคแห่งบาวาเรีย โดยเจ้าครองแคว้นเดิม คือมาร์เกรฟแห่งออสเตรีย (Margrave of Austria) ได้เลื่อนขั้นเป็นดยุค จักรพรรดิเฟรเดอริคทรงบุกอิตาลีเพื่อปราบกบฎและทำสงครามกับพระสันตะปาปาแต่อิตาลีรวมตัวเป็นสันนิบาตลอมบาร์ด (Lombard League) ต่อต้านพระจักรพรรดิและสนับสนุนพระสันตะปาปา พระเจ้าเฟรเดอริคทรงกริ้วและปลดดยุคเฮนรีที่ไม่ช่วยเหลือพระองค์ ยกบาวาเรียให้ตระกูลวิตเตลสบาค (Wittlesbach) และแตกแคว้นแซกโซนีแบ่งเป็นหลายส่วน

จักรพรรดิเฟรเดอริคที่ 2 ทรงพยายามจะยึดอิตาลีอีกครั้ง โดยฝ่ายของพระองค์ เรียกว่าพวกกิบเบลลีน (Ghibelline) ต่อสู้กับพวกเกล์ฟ (Guelph) หรือตระกูลเวล์ฟที่ไปเข้าข้างพระสันตะปาปา จักรพรรดิเฟรเดอริคทรงต้องการจะพ้นจากความวุ่นวายใขเยอรมนี จึงทรงมอบอำนาจให้เจ้าครองแคว้นต่าง ๆ ทำให้เจ้าครองแคว้นในเยอรมนีแยกตัวออกไปแตกกระจัดกระจายในสมัยพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 2 พระสันตะปาปาทรงเอาชนะจักรพรรดิได้

ใน ค.ศ. 1226 จักรพรรดิเฟรเดอริคทรงโปรดให้อัศวินทิวทัน (Teutonic Knights) ไปพิชิตชาวบอลติก (Balts) ที่ยังไม่เข้ารีตคริสต์ศาสนาทางเหนือในสงครามครูเสดตอนเหนือ (Northern Crusades) ทำสงครามอย่างโหดเหี้ยมกับชาวพื้นเมือง ทำให้อิทธิพลของเยอรมันและคริสต์ศาสนาเข้าสู่บริเวณบอลติก

จักรพรรดิเฟรเดอริคสิ้นพระชนม์ ทำให้ราชวงศ์โฮเฮนสเตาเฟนล่มสลาย จนกลายเป็นสมัยไร้จักรพรรดิ (Interregnum)

เมื่อไม่มีผู้นำดยุครูดอล์ฟแห่งออสเตรีย (Rudolf of Habsburg) จากตระกูลฮาปส์บวร์กจึงได้รับเลือกเป็นกษัตริย์แห่งเยอรมนีใน ค.ศ. 1273 แต่ไม่ได้สวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิ บรรดาเจ้าครองแคว้นต่าง ๆ ก็อาศัยโอกาสตั้งตนเป็นอิสระกันหมด ทำให้พระเจ้ารูดอล์ฟทรงมีอำนาจเฉพาะในแคว้นออสเตรียเท่านั้น ตระกูลสามตระกูล คือ ฮับส์บูร์ก ตระกูลลักเซมเบิร์ก (Luxembourg) และ ตระกูลวิตเตลสบาค (Wittelsbach) ผลัดกันเป็นกษัตริย์แห่งเยอรมนีใน ค.ศ. 1312 พระเจ้าเฮนรีแห่งโบฮีเมีย ตระกูลลักเซมเบิร์กสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิ ทำให้มีจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง แต่นับแต่นั้นมาจักรพรรดิทุกพระองค์มีอำนาจเฉพาะในแคว้นของตนเท่านั้น เยอรมนีจึงแตกเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อย และรวมกันไม่ได้อีกเลยไปอีก 600 ปี

ราชวงศ์ลักเซมเบิร์กปกครองจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แต่มีอำนาจเฉพาะในแคว้นโบฮีเมียเท่านั้น แม้จักรพรรดิหลายพระองค์จะทรงพยายามกู้พระราชอำนาจคืนแต่ก็ไม่สำเร็จ ใน ค.ศ. 1350 กาฬโรคก็ระบาดมายังเยอรมนี คร่าชีวิตผู้คนไปหลายล้าน ใน ค.ศ. 1356 ออกพระราชบัญญัติทอง (Golden Bull) ปรับปรุงระบบการปกครองจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ใหม่ โดยการแต่งตั้งเจ้าชายอีเล็กเตอร์เจ็ดองค์ เป็นบรรพชิตสามองค์และเป็นขุนนางสี่คนที่รวมทั้ง

1. อัครสังฆราชแห่งโคโลญ (Archbishop of Cologne, เยอรมัน: Erzbischof von Köln)
2. อัครสังฆราชแห่งไมนซ์ (Archbishop of Mainz, เยอรมัน: Erzbischof von Mainz)
3. อัครสังฆราชแห่งทริเออร์ (Archbishop of Trier, เยอรมัน: Erzbischof von Trier)
4. กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย (King of Bohemia, เยอรมัน: König von Böhmen)
5. มาร์กราฟแห่งบรานเดนบวร์ก (Margrave of Brandenburg, เยอรมัน: Markgraf von Brandenburg)
6. เคานท์พาลาติเนทแห่งไรน์ (Count Palatinate of the Rhine, เยอรมัน: Plazgraf bei Rhein)
7. ดยุคแห่งแซกโซนี (Duke of Saxony, เยอรมัน: Herzog von Sachsen) เลื่อนขั้นมาจาก ซักแซน-วิทเทนเบิร์ก (Sachsen-Wittenberg)

พระเจ้าซิจิสมุนด์

ใน ค.ศ. 1414 พระเจ้าซิจิสมุนด์แห่งฮังการี (Sigismund) ทรงได้เป็นกษัตริย์แห่งเยอรมนี ในแคว้นโบฮีเมียเกิดลัทธินอกรีตของ แจน ฮุส (Jan Hus) แจน ฮุส ถูกเผาทั้งเป็นใน ค.ศ. 1415 ใน ค.ศ. 1417 ทรงแต่งตั้งให้ตระกูลโฮเฮนโซเลิร์น (Hohenzollern) เป็นมาร์กราฟแห่งบรานเดนบวร์ก ใน ค.ศ. 1419 พระเจ้าซิจิสมุนด์ได้เป็นกษัตริย์แห่งโบฮีเมีย แต่ชาวโบฮีเมียไม่ยอมรับ เพราะทรงสังหาร แจน ฮุส ก่อกบฎลุกฮือต่อต้าน พระเจ้าซิจิสมุนด์ทรงนำทัพเข้าปราบเรียกว่าสงครามฮุสไซท์ (Hussite War) ซึ่งพระเจ้าซิจิสมุนด์ก็ทรงไม่สามารถจะยึดแคว้นโบฮีเมียได้

ใน ค.ศ. 1437 พระโอรสเขยของพระเจ้าซิจิสมุนด์ เฟรเดอริค ดยุคแห่งออสเตรีย ขึ้นเป็นจักรพรรดิเฟรเดอริคที่ 3 ทำให้ราชวงศ์ฮับส์บูร์กปกครองจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไปอีก 400 ปี

จักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 1ทรงอภิเษกกับแมรีแห่งเบอร์กันดี (Mary of Burgundy) ทำให้ทรงได้รับแคว้นเบอร์กันดีและกลุ่มประเทศต่ำ (Low Countries) มาครอง ทรงมอบแคว้นเบอร์กันดีให้พระโอรสคือฟิลิปเดอะแฮนด์ซัม (Philip the Handsome) ใน ค.ศ. 1495 ทรงออกจักรวรรดิปฏิรูป (Reichsreform) แบ่งรัฐต่างในจักรวรรดิเป็นกลุ่ม (Reichskreise) และตั้งศาลสูงสุดในจักรวรรดิ (Reichskammergeritch) การปฏิรูปของพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนจะส่งผลต่อการปกครองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไปจนล่มสลาย

การปฏิรูปศาสนาและสงครามสามสิบปี

กษัตริย์ฝรั่งเศสทรงพยายามจะบุกยึดคาบสมุทรอิตาลีใน ค.ศ. 1494 ในสงครามอิตาลี (Italian Wars) จักรพรรดิแมกซิมิเลียนทรงร่วมมือกับชาติต่าง ๆ ในยุโรปและพระสันตะปาปาต้านการรุกรานของฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1519 พระโอรสคือพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งสเปน ขึ้นเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ เป็นการรวมสองอาณาจักรทำให้อาณาเขตของราชวงศ์แฮปสบูร์กแผ่ขยาย

การปฏิรูปศาสนา

มาร์ติน ลูเธอร์

ดูบทความหลักที่ การปฏิรูปศาสนา

พระสันตะปาปาทรงต้องการจะหาเงินมาสร้างวิหารอันสวยงามตามสถาปัตยกรรมเรเนสซองส์ จึงทรงขายบัตรไถ่บาป (indulgences) ในเยอรมนีเพื่อหาเงินโดยอ้างว่าใครซื้อบัตรนี้จะได้รับการไถ่บาป ซึ่งแน่นอนว่าได้รับการประท้วงจากทั้งชาวบ้านขุนนางและสงฆ์ทั้งหลาย การปฏิรูปศาสนา (The Reformation) จึงเริ่มใน ค.ศ. 1517 เมื่อ มาร์ติน ลูเธอร์ (Martin Luther) ตอกตะปูคำประท้วง 95 ข้อ (95 Theses) ไว้หน้าโบสถ์ในเมืองวิทเทนเบิร์ก (Wittenburg) ลูเธอร์ได้รับการสนับสนุนจากอิเล็กเตอร์แห่งแซกโซนี จักรพรรดิชาร์ลส์และพระสันตะปาปาทรงเรียกประชุมสภาเมืองวอร์มส์ (Diet of Worms) บังคับให้ลูเธอร์ขอโทษพระสันตะปาปาและถอนคำประท้วงคืน แต่ลูเธอร์ไม่ยอม

นิกายลูเธอร์จึงแผ่ขยายไปทั่วเยอรมนี เป็นนิกายแรกของโปรเตสแตนต์ เพราะบรรดาเจ้าครองแคว้นต่างต้องการพ้นจากอำนาจของจักรพรรดิจึงใช่ศาสนาเป็นเครื่องมือ อิเล็กเตอร์แห่งแซกโซนีให้ลูเธอร์เก็บตัวอยู่ในปราสาทวาร์ตบูร์ก (Wartburg Castle) เพื่อความปลอกภัยและที่นั่นเองลูเธอร์แปลคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษาเยอรมันเป็นครั้งแรก

บรรดาชาวบ้านที่เข้านับถือนิกายลูเธอร์ (Lutheranism) จึงฉวยโอกาสก่อกบฎใน ค.ศ. 1524 ต่อเจ้านครต่าง ๆ ในสงครามชาวบ้าน (Peasants' War) แต่เจ้าครองแคว้นก็ปราบปรามกบฎอย่างรวดเร็ว และขุนนางใหญ่คืออิเล็กเตอร์แห่งแซกโซนีและแลนด์กราฟแห่งฮีส (Landgrave of Hesse) ตั้งสันนิบาติชมาลคาดิค (Schmalkadic League) และชักชวนขุนนางอื่น ๆ เข้าร่วมอ้างว่าเพื่อปกป้องนิกายโปรเตสแตนต์ แต่ที่จริงเพื่อทำลายอำนาจของจักรพรรดิ จักรพรรดิชาร์ลส์ทรงง่วนอยู่กับสงครามต่างประเทศ ทำให้นิกายโปรเตสแตนต์สามารถแทรกซึมฝังรากลึกลงไปในเยอรมนี จนใน ค.ศ. 1546 ก็ทรงว่างสามารถมาปราบกบฎขุนนางโปรเตสแตนต์ เป็นสงครามชมาลคาดิค (Schmalkadic War) และปราบได้ใน ค.ศ. 1547 ใน ค.ศ. 1548 ทรงทำสันติภาพออกซ์บูร์ก (Peace of Augsburg) ยอมรับนิกายลูเธอร์ (แต่ไม่ยอมรับนิกายอื่น) และใช้คนในรัฐนั้นนับถือศาสนาตามเจ้าครองแคว้น (Cuius regio, eius regio) After traveling from Spain with a great train, Emperor Charles V (1519-1556) arrived in Aachen, where on October 23, 1520 the coronation took place. The young Habsburg, the grandson of Emperor Maximilian I (1493-1519) had been unanimously elected on June 28, 1519 after an exciting election campaign against Francis I of France. Until he was actually elected Pope Leo X (1513-1521) had agitated against Charles. Charles Owing to the anti-curial sentiment in Germany, this had not been to Charles’s disadvantage. Now many expected Charles to pursue an anti-curial policy, and he was greeted enthusiastically. Luther dedicated to Charles the strongest of his polemics which was entirely designed to incite resentment and hate against Rome (To the Christian Nobility …) and exulted: “God has give us a young noble sovereign and has awakened much great hope in our hearts”. He welcomed him longingly and wrote: “Where are you, admirable Emperor Charles? Where are you, Christian Princes? You became Christians by baptism, how can you now suffer the voice of the Antichrist? But Charles, the heir of a great empire in which “the sun did not set” quite in the spirit of the great medieval tradition conceived of his imperial duty of protector of church and western Christianity as a sacred office. He was as serious about the traditional Catholic faith and the unity of the church, as Luther was about his new theology. While Luther was constantly guided by his subjective experience, Charles, who was completely rooted in the Christian community, was accustomed to subordinating his personal interests to those of the community and to differentiating between person and office. Charles was never moved by feelings of antipathy against the person of a pope to impugn his holy office: in this trait he differed fundamentally from Luther who always regarded everything subjectively. Both men were typical representatives of their kind: in Worms they faced one another. From the beginning Charles left no doubt that in Luther’s case he would take the side of the traditional church. In Louvain and Cologne (November 12, 1520) Charles had witnessed the burning of Luther’s writing and he was willing, as soon as Luther had been officially excommunicated by the church, to place Luther under the imperial ban. However, he was persuaded by Elector Frederick the Wise of Saxony to consent to giving Luther a hearing at the Diet of Worms, and on March 6, 1521 he signed Luther’s letter of safe conduct.

It was an extraordinary spectacle of medieval life as the excommunicated Luther, solemnly accompanied and led by the imperial herald Kaspar Sturm, arrived at Worms on April 16, 1521 amid a throng of people. The excommunication notwithstanding, the entire journey had been a triumphal procession. Now high and low thronged about his inn, trying to catch a glimpse of the famous man. He had become the center of importance at the Diet. On April 17, Luther was summoned to a hearing: he frankly acknowledged his writings before the emperor and the assembled imperial estates. When he was asked whether he wanted to defend them, Luther asked for time to consider the matter. On the following day he made a well-prepared resolute speech in which he refused any retraction. “Unless I am convinced by the testimony of the Scriptures or by clear reason (for I do not trust either in the pope or in councils alone, since it is well known that they have often have erred and contradicted themselves), I am bound by the Scriptures I have quoted, and my conscience is captive to the Word of God. I cannot and I will not retract anything, since it is neither safe nor right to go against conscience. May God help me, Amen”

The address made a deep impression on the imperial estates. But the emperor on the following day also made a speech which was no less impressive; it represented the first independent statement which Charles made in public. Charles V, the young sovereign of the empire, also made the most of his hour at this historic occasion. Two men and two worlds confronted one another. “You know” he addressed the German imperial estates, “that I am descended from the most Christian emperors of the noble German nation, from the Catholic kings of Spain the archdukes of Austria, and the dukes of Burgundy; they all have remained up to death faithful sons of the church and have always been defenders of the Catholic faith, the sacred rituals, decrees, ordinances, and holy customs. After death they have left to me by natural right and heritage these holy Catholic observances in which I have up to now lived. For this reason I am determined to support everything that has been laid down at the council of Constance as well as others. For it is certain that a single friar errs in his opinion which is against all of Christendom and according to which all of Christianity will be and will always have been in error both in the past thousand years and even more in the present. For that reason I am absolutely determined to stake on this cause my kingdoms and my seigniorial, my friends, my body and blood, my life and soul. For it would be a great shame to me and to you, who are the renowned German nation, if in our time not only heresy but suspicion of heresy or decrease of the Christian religion should through our negligence dwell after us in the hearts of men. After having heard the obstinate answer which Luther gave yesterday, I declare to you that I regret having so long delayed to proceed against this Luther and I am no longer willing to hear him speak more. May he have his safe conduct! And as I have said before, I am determined to proceed against him as a notorious heretic, requesting of you that you conduct yourselves in this matter as good Christians. Positions were thus taken in the empire. On April 26, Luther left Worms; he had a safe conduct for twenty-one days. He was “kidnapped” by knights of his Prince Elector Frederick and spirited to the Wartburg to keep him from harm. There he spent the next months and worked on his translation of the New Testament. Although it was certainly not the first German translation, Luther’s effort represented nonetheless “an ingenious achievement of creative language” (Lortz). Because of the power of its language and the fame of its translator, the translation soon obtained wide circulation. Luther also wrote smaller pamphlets, such as Concerning Monastic Vows; these were the beginning of along series of polemics in which, often through grotesque distortions, he degraded Catholic doctrines and customs and did not hesitate to drag through the mud that which so recently had been sacred to him: monasticism, the Mass, priesthood, celibacy, papacy, and many other aspects. The coarse language and form of this literature contributed much to the poisoning of the general atmosphere. The new art of printing enabled the polemics to be widely disseminated. The emperor meanwhile had signed the Edict of Worms on May 8, 1521 which placed Luther and his adherents under the ban of the empire. After many members had already departed, Charles on May 25 concluded the Diet. For a long time the implementation of the edict posed a problem with which the Imperial Diets and politics had to be concerned, because Charles, who so emphatically had made it his own programs, was required by foreign wars to be absent from Germany for nine years; during this time Luther’s doctrine could take root and spread unhindered. The development in Germany from 1521 to 1530, i.e. from Worms to Augsburg, shall appear only in outline. This period of Catholic history presented the painful spectacle of a superficial and irresponsible Christianity which thought only of its egotistic advantage. The church was sorely buffeted by Luther’s stormy sermons of reform, which had an unanticipated effect: all of Germany was set in motion. As early as the spring of 1521 a few priests dared to get married; the first was Prior Bernardi of Kemberg near Wittenberg. Luther applauded this action, even though it violated imperial law. Increasing numbers of monks deserted their monasteries; by November only thirteen Augustinian Eremites remained at Wittenberg. In January, 1522 the chapter of the order of the Augustinians at Weimar permitted all of its members to leave; and soon the German congregation of Augustinian monks became extinct. Mass apostasy now followed. Those monks and nuns freed themselves who without a calling had lived in orders, and whole monasteries closed their doors. There were, however, inspiring examples of loyalty, for example the Clarisses at Nurnberg, under the direction of their abbess Caritas Pirckheimer, who bravely withstood all pressure and persecution from the city council. In December, 1521 violence broke out in Wittenberg against the officiating priests of the parish church. Karlstadt and Zwilling began to introduce a new church system with radical innovaions, and iconoclastic riots took place in the parish church. The so-called Prophets of Zwickau, who claimed to be guided by a special inspiration of the Holy Spirit and who denied the validity of infant baptism, appeared on the scene and created havoc. This disorder caused Melanchthon in March 1522 to ask Luther to leave his exile on the Wartburg and to return to Wittenberg to restore order. Luther had much trouble with the “fanatics” who were joined by the revolutionary Thomas Munzer when he was driven out of Zwickau in 1521 on account of his seditious sermons. These radicals claimed that God revealed himself not through “Scripture alone” but also through an “inner light” through the “spiritual word” Munzer fled to Muhlhausen (Thuringia) in 1524 and three together with the apostate monk Heinrich Pfeiffer, preached the new communistic state of God and demanded that the existing “godless” government be extirpated. When he was driven out by the local city council upon Luther’s request, Munzer revenged himself through malicious pamphlets. During the Peasants War Munzer was to acquire a sad fame for himself until his capture and execution in 1525. Meanwhile the Imperial Knights had become active under the leadership of Franz von Sickingen and had started a campaign against the archbishop of Trier with the ostensible purpose of “opening the door for God’s word” In actuality, they wished to enrich themselves by confiscating church property in the name of the new doctrine. After the knights had pillaged villages and towns they were finally defeated by the troops of the archbishop and his allies, their castles were razed, and Sickingen was killed in battle. Still social unrest continued to spread; excited and confused by Luther’s reform literature, the peasants revolted in 1524. The “largest politico-social mass movement in German history” (W. J. Fuchs) spread from the southern Black Forest via Swabia, Franconia, Alsace and Thuringia to the Tyrol and Salzburg. At first it seemed as though the movement would follow a peaceful course, and the association of Memmingen in 1525 claimed to be “a Christian association according to the gospel” Using some to Luther’s own word the leaders of the peasants compiled their demands into the “Twelve of the Peasantry” (March 6, 1525) and submitted them to Luther. In April 1525 Luther answered with his Exhortation to Peace in which he appealed to the conscience of the princes and lords and asked them to co-operated with the peasants and also considered peace and patience on the part of the peasants. When however Luther learned of the arson and murder which had been committed by some peasant bands, Luther wrote one of his most intemperate pieces, Against the plundering and murdering mobs of the peasants. In this pamphlet Luther took the side of princes and authorities without reservation and exhorted them to intervene without mercy; “It is not now the time for patience and mercy. It is the time for the sword and anger” He admonishes the mercenaries of the princes: “Stab, strike and strangle where you can; if you die in the process, it is to your benefit, for you can never obtain a more blessed death than to die in obedience to God’s word and order, according to Romans 13, in the service of love, and in the attempt to save your neighbor from hell and the fetters of the devil.” The catastrophe of the Peasants War which ended in the defeat and suppression of the peasants, also marked a turning point in the history of the Reformation. The Reformation as a popular movement was now burdened from below with a heavy mortgage and became more and more a matter for the authorities. Many of the peasants, disillusioned by Luther’s reaction returned to the old church or joined sects and the Anabaptists and Luther lost much of his popularity. Luther’s connection with the territorial princes led to the so-called “Reformation of the Princes” and to the formation of evangelical territorial churches. In place of the free religious community and individual personal religious decision, the authorities supplied ordinances which “ordered” the Reformation. Ecclesiastical authority was give to the territorial princes (summus episcopatus) which meant the abandonment of the ecclesia spiritualist for which Luther had fought and the growth in its place of a rather massive corporate and institutional territorial church. Only now did the further spreading of the Reformation begin but even though the development was quite varied in the different territories and cities the time of spontaneous development was over. The question of the church became a political issue to be decided by the Imperial Diets.

Even though Pope Adrian VI had hid delegate read to the Diet of Nurnberg in 1522 – 1523 a moving admission of guilt by the curia and the promise to undertake the reform of the church with all possible vigor, his counter demand for the implementation of the Edict of Worms threw the estates into political furor. The first Diet of Speyer (1526) put the decision concerning the church question into the hands of the territorial princes. In 1952 the Grand Master of the Teutonic Knights, Albrecht of Brandenburg, secularized the order’s domain and seized it as a secular principality for himself. In 1526, the Electorate of Saxony systematically began to introduce the Reformation throughout the entire state by means of church visitation and instructions. Luther put aside the religious habit in 1524 and married Katharina von Bora, a former Cistercian nun. In 1525, during the Peasants’ War, Luther and Melanchthon wrote the visitation instructions. Hesses followed the example of Electoral Saxony (synod of Homburgs, 1526) in introducing the Reformation.

When in 1529 the second Diet of Speyer decided upon the implementation of the Edict of Worms, the imperial estates who had adopted the new faith openly protested the decision. These estates now were known as the “Protestants” (Electorate of Saxony, Brandenburg, Luneburg, Hesse, Anhalt, and fourteen imperial cities, among them Strassburg, Nurnberg, Ulm, and Constance), and on April 22, 1529, they concluded a secrete treaty. Landgrave Philipp of Hesse wanted to form an extensive alliance against the emperor and tired to include Switzerland in the league. The theological differences of Zwingli and Luther were to be removed during a discussion at Marburg in 1529, but the two Reformers could not agree with to the doctrine of the Eucharist: Luther believed in the real presence of Christ (“boc est corpus meum”), while Zwingli interpreted “est” to be understood significatively (= it “means”). Thus the league could not be attained.

    Emperor Charles V returned to Germany at this time after a nine-year absence and was determined to solve the church question. Through peacefully negotiations the religious controversies were to be discussed and reforms were to be debated. Luther’s friend and colleague Philipp Melanchthon (1497 – 1560) prepared a document for the new believers, the Confession Augustana, which has attained universal significance for Protestantism. It was read to the Diet of Augsburg on June 25, 1530. Melanchthon, the humanist among the Reformers, always tended toward  conciliation and who received  support in this form Erasmus in   Freiburg, presented the new doctrine as thought  it were scarcely different from the traditional church doctrine. At this time people still thought in terms of a common religious foundation, and no one fundamentally questioned the unity of church and faith. So strong was this view that Melanchthon could conclude the document with: “ that is in sum the Catholic doctrine; as one can see there is nothing in it which  deviates from Scripture or from Catholic i.e. the Roman Church insofar  as can be determined from the literature.” He insisted that the controversy was not over the faith but only over reform demands such as the reintroduction of lay communion in both kinds, the abandonment of the countless masses of all sorts, of confession, of fasting, of monastic vows, and of Episcopal jurisdiction. On June 26, he wrote to the papal legate Campeggio, who was the in Augsburg, “To this day we honor the papacy. We have no doctrine of faith which differs from the Roman Church. We shall be loyal to Christ and to the Roman Church until our last breath, even if the church should condemn us, although only quite irrelevant differences in the rites prevent unity.”

Such a conciliatory position appeared to present a good foundation for reunification. The emperor himself was no intransigent papist but was full of hope and in his soul an open – minded humanist in the sense of Erasmus. Charles appointed two committees comprised of theologians of the traditional and new faith; their spokesmen were Philipp Melanchthon and John Eck. The Catholic decided to use as the basis for negotiation the Eck, Faber, and Cochlaeus and which had been read to the Diet on August 3. Both sides made concessions during the discussions and the spirit of Erasmus was alive in all participants. Agreement at any price, the most extreme willingness to compromise, and the lowering to a minimum of the individual demands were the guiding attitudes, particularly on the part of the emperor. Finally, only five points remained undecided: granting of the chalice to the laity, priestly celibace, monastic vows restitution of the church property which had been confiscated by the Protestant princes, and the sacrifice of the Mass as it was expressed in the Canon missae.

The first four points concerned ecclesiastical discipline, and only the last one touched on faith. How far the willingness to compromise extended on the Catholic side can be seen by the delegation which the emperor sent a Campeggio on September 14, 1530, with the request that the papal legate also agree to concede the last five points to the Protestants. The legate refused; but the issues were considered in Rome where he sent his report. Pope Clement asked the advice of cardinal Cajetan, one of the greatest theologians of his time. Cajetan’s answer was essentially positive with regard to lay communion and priestly marriage, as these were only questions of discipline and not of faith; the decision, however, should be made by a council. From then on both questions played a large role in public discussion. Because Melanchthon had declared that if these two points, at least, were conceded, no further obstacle to reunification would remain; the imperial policy was to obtain both concessions from Rome. They were only dealt with, however, by the Council of Trent in 1563, and by the time that the laity, at least, was granted the chalice, it was thirty years too late.

No union was achieved in Augsburg in 1530, and the spirit which reigned these was that of Melanchthon and Erasmus, not of Luther. As an excommunicate Luther had not been permitted to participate in the Diet; however, from the castle Koburg he paid close attention to the proceedings and influenced his adherents through constant letters. Luther had nothing but harsh rebuke for Melanchthon’s conciliatory attitude; he was basically opposed to any talks. “I have no liking at all for negotiating about the unity of doctrine”, he wrote to the Saxon Prince Elector in Augsburg on August 26, “For it is impossible as long as the pope is unwilling to give up the papacy. It was enough that we gave an account of our beliefs and asked for peace; do we really hope to convert them?” the influence from Koburg proved to be stronger that that from Freiburg. Philipp of Hesse had already left Augsburg in protest in August. Melanchthon became uncertain, the negotiations founded, and the Ratio Fidei by Zwingli and the Confession Tetrapolitana of the four cities of Strassburg, Constance, Memmingen, and Lindua, offered no basis for agreement. The closing resolution of the Diet on September 23, 1530 declared the religious negotiations at an end and demanded from the Protestants that they submit to Catholic doctrine with regard to the undecided questions by April 15, 1531. Reference was made again to the council which was planned for the following year; and again the Protestant protested the resolution.

One must ask whether a reunion was possible at all on the basis of the Confession Augustana. After all, Melanchthon in his discussions – consciously – simply left out such important doctrinal disagreement as the question of freedom of the will, of the change in essence in the Mass ( transubstantiation) , of justification (“by faith alone”) of the divine origin of primacy (Mt 16, 18), of the veneration of saints, of purgatory, indulgences, and many other points. Additionally, the whole course of the negotiations had shown that the Confession Augustana corresponded neither to the opinion of Luther nor to that of the Protestant Estates, even though it had been signed by them. The Confession was fundamentally a creation of Melanchthon. How did it become nevertheless the official statement and the lasting document of Lutheran doctrine (as revised by Melanchthon in 1540 and now known as the Varaita) to which to this day Lutheran ministers must pledge themselves? The answer is not easy one. In any case, it served to create the foolish illusion that it formed a basis for reunion and that the differences involved were not great. Upon this assumption the Catholic party of mediation rested its attempts to achieve reunification. This party, which functioned in the spirit of Erasmus, tried unceasingly until 1560’s to achieve reunification and believe to have a reliable basis for negotiations in the Confession Augustana. The confusing effect of this document was particularly damaging to the Catholic Church in the future.

Again the emperor lacked the time and the strength to execute the resolutions of the Diet. The most pressing duty of the universal emperor at this time was to stop the advance of the Turks in the Balkans; in September 1529 they stood outside of the gates of Vienna. In order to gain the assistance of the Protestant princes, who formed the League of Schmalkalden in 1531, Charles agreed to a truce in religious matters (Truce of Nurncerg 1532) “until a council” could decide further. When the council was repeatedly postponed, a renewed truce was agreed upon (Truce of Frankfurt, April 10, 1539), and it was decided to end the discord in Germany by means of religious discussions between theologians and laymen. The emperor desired nothing more than agreement, and he personally appointed the participants: John Gropper, Julius Pflug, and John Eck for the Catholic side; Melanchthon, Butzer, and John Pistorius for the Protestant side. All of these men were great advocated of conciliation; even Eck, the unyielding opponent of Luther, had meanwhile softened his position. After preparatory talks at Hagenau (June 12, 1540) and Worms (October 28, 1540), negotiations were conducted at the Diet of Regensburg which opened on April 5, 1541. The high-minded cardinal Contarini, the leader of the reform party in Rome, took an active part in the discussions as papal legate, and he would have been prepared to concede lay communion and marriage of priests to the Protestants. The attempts at union broke down, however, over the doctrines of the sacraments and the church. Once again Luther, and now for the first time Calvin, who stayed in Strassburg, disrupted the negotiations. The Book of Regensburg which summarized the results was finally repudiated by both sides, Charles V had learned another bitter lesson; after 1543 he had no longer any doubt that only the sword could bring about a decision and he intended to gain the union by force.

Since defeating Duke William of Cleve, who had claimed Geldern (Treaty of Venlo, September 1543), and following the fifth victory over Francis I of France (Peace of Crepy,September 1544), Charles’s position had improved, when an internal German quarrel provided him with the opportunity to declare war on the Schmalkldic League. In 1542 the Elector of Saxony and Philipp of Hesse had driven duke Henry of Brunswick, a convinced adherent of the emperor and the old church, from his domain and forcibly introduced the Reformation. When Henry fell into the hands of the Protestant princes in 1545 during a vain attempt to regain his dukedom, the emperor intervened as protector of law and order. Charles was not yet fully prepared when the Schmalkaldic League attacked, but through a diplomatic and military masterstroke he succeeded in defeating them decisively in the battle of Muhlberg on April 24, 1547. Landgrave Philipp of Hesse as well as Elector John Frederick, the leaders of the Protestant party, were taken captive and the emperor finally became master of the situation. To his military successes now were added the deaths of his major opponents: Martin Luther at Eisleben on February 18, 1546; Henry VIII of England on January 28, 1547; and Francis I of France on March 31, 1547.

The emperor was now only in disagreement with the pope; Paul III had deserted Charles during the Schmalkaldic War when the emperor had most needed him. Now, when Charles endeavored to have the religious question settled at a council, Paul transferred the council against the wishes of the emperor from the German imperial city of Trent to the papal city of Bologna. This step foiled Charles’s plans, for he was aware that he would never be able to persuade the protestants to attend the council at Bologna.

Consequently Charles determined to take matters into his own hands. At the Diet of Augsburg (opened on September 1, 1548), Charles decreed a solution according to his own concept: The “Interim of Augsburg” (May 30, 1548), conceived by theologians of both denominations in a spirit of Erasmian mediation, was to be in force “temporarily” (=interim) until a final settlement could be made by the council. The Protestants were granted the right to clerical marriage and the chalice was given to the laity, but the doctrine remained fundamentally Catholic even thought it was expressed in moderated form. A separate document was drawn up for the Catholics which did not contain these two concessions. Against all expectations it proved to be difficult to implement the two decrees; the Protestants as well as the Catholics were dissatisfied. Opposition against the emperor grew and cut across denominational lines. With the addition of political grievances, the result was the “revolution of the princes” led by the young Maurice of Saxony, a friend on whom the emperor had been certain he could rely. Through a treasonous treaty (1552) with king Henry II of France, Maurice obtained backing and money in exchange for the imperial cities of Metz, Toul, Verdun, and Cambrai. Thus strengthened, Maurice attacked the astounded emperor at Innsbruck. Only at the last moment was Charles able to flee to Villach in Carinthia. The council which had gathered for the second session at Trent was dissolved. The betrayal and the collapse of all of his plans left the emperor grievously disappointed and no longer capable of taking decisive action in Germany. He left the settlement of the German religious problem to his brother Ferdinand, who in 1552 concluded the Treaty of Passau with the rebels. In the treaty both religious parties promised mutual toleration and also consented to negotiations at the Diet of Augsburg, which Charles V called? The Diet ended with the Religious Peace of Augsburg, concluded on September 25, 1555. The agreement provided that Catholics and Lutherans in Germany should have equal rights (Zwinglians, Calvinsts, and Anabaptists remained excluded; they received the status of recognized religions only through the Peace of Westphalia in 1648). The territorial princes and authorities were granted the right of choosing the denomination for their domains (cuius region, eius religio). Subjects were not permitted the right of religious self-determination and could at best migrate. An agreement was reached between the Catholic Estates and Ferdinand by means of the so-called “ecclesiastical reservation” (although the Protestants refused to assent) that if in an ecclesiastical territory (prince bishopric, prince abbacy) the ruling bishop or abbot wished to adopt Protestantism he might do so personally, but must resign his office as well as his political control and permit the chapter to elect a Catholic successor. On the other hand, Ferdinand assured the already Protestant ecclesiastical princes of permission to keep their territories (Declaration Fersinandea) and the Catholics protested strongly against this. In the denominationally mixed imperial cities there should be parity.

The Peace of Augsburg consummated the religious schism in Germany. Constant controversies arose regarding the interpretation of the peace; the age of the religious wars had begun. Its culmination was the devastating Thirty Year’s War (1618-1648) which made Germany a playground for foreign armies and in the end almost reduced it to a desert.

The spread of Lutheranism continued rapidly; between 1560 and 1570 about two thirds of Germany became Protestant. Protestantism also took root in Poland, Hungary, Bohemia, and Austria, but without being able to make large inroads. The Scandinavian countries, on the other hand, become totally Lutheran.

In summary, let us return to the initial position at Worms in 1521 : The monk from Wittenberg was victorious. The emperor had failed, and the unity of the church and of the Christian West was gone!

Luther gave himself to his work with burning devotion until his last breath and always remained the religious leader and prophet of his movement. He was not, however, a saint. Dark shadows are thrown on Luther’s character by his personal irascibility which increased with the years, his obstinacy, and his unexampled coarseness and boorishness with which he frequently assaulted friend and foe. He claimed for himself with insulting harshness, “like a new pope of Protestantism”, the infallible magisterial authority which he denied to the Roman pope. With grotesque prophetic self-assurance he sometimes identified himself and his work with the will of God and Jesus Christ; all opposition was the devil. The passionate hatred which is evident in  his later writings, such as  Against Hanswurst (1541), Against the Papacy at Rome founded by the Devil (1545), and  Portrait of the Papacy (1545) as well as Of the Jews and their Lies (1542) and the other            anti-semitic literature cannot be excused totally by reference to the common vulgarity of the times. And these previous examples do not even mention the filthy language which Luther employed with regard to the Mass, monasticism, and other matters which once had been sacred to him and had remained sacred to many other people. Once no longer finds any trace of the sensitive and pure religiosity of his youth. Yet Luther remained committed to his beliefs, and his devotional death on February 18, 1546 testifies to his profound relationship with God.

Luther’s role offers an immense contrast to that of the emperor. Charles V was convinced of his total failure; it had been his duty to preserve and to protect, for he was the guardian of the order in church and world; he had been entrusted with western Christianity. He had tried to safeguard this unity and thereby peace among Christian people, the Pax Christianitatis, but his power had not been sufficient. The Reformer Luther, the “Most Christian King” Francis I of France, and most tragically, the popes denied him their cooperation. Charles stood alone. “Christianitas agglicta” (H. Lutz); poor, afflicted Christianity! The last years of Charles’s life were overshadowed by this tragedy. To the last moment Charles was still in conflict with the fanatical Pope Paul IV (1555-1559), whose despicable nepotism and narrow-minded anti-Habsburg Italian policy presented constant obstacles. When Paul had the gall to call his war (1556-1557) against Charles and his son Philipp II a crusade for saving of Christianity, Charles’s spirit was broken. Duke Alba quickly put an end to the war plans of the pope, but Charles’s inner will to resist had been destroyed by all these failures and disappointments. Tired of everything, he put his house in order. On October 25, 1555, Charles granted the Netherlands to his son Philipp II and added to the, the Spanish holdings on January 16, 1556; to his brother Ferdinand he relinquished the German Empire on September 12, 1556. then Charles retired as a private person to Spain where he prepared his death at the monastery San Yuste in Estramadura. Charles died on September 21, 1558, at peace with God. He had never doubted the church, a church whose excessive wordiness he had reason to know as few other people. But above all the failures of individuals, particularly of the popes, Charles always regarded as sacred the office which they held; it was God’s office and Christ’s deputy which they held; it was God’s office and Christ’s deputy which he saw, and his entire life was consumed in the service of unity.

“Charles V belong to those great figures of history who at the close of their lives had the depressing conviction of having fought for nought, of not having attained their greatest aim and who were, despite all, Jacob Burckhardt says, “irreplaceable” in world history; for the historic even of the Council of Trent is unthinkable without him” (Hubert Jedin).

Luther and Charles V! Will they not, after all, have to be measured by what they meant for the church? Luther’s achievement stands or falls with the “right or wrong of a revolt against the church” (Lortz). Charles’s struggle for the preservation of Christian unity and the inner reform of the church, which it needed so much, result in the Council of Trent. This council largely owes its realization to him, and thus there stood at the end of Charles’s life, after all the greatest event in church history, the revival of the church at the Council of Trent. Before we examine the event of the council, let us survey the other reform movements.

สงครามสามสิบปี

ดูบทความหลักที่ สงครามสามสิบปี

แม้สันติภาพออกซ์บูร์กจะให้เสรีภาพแก่นิกายลูเธอร์ แต่ภายหลังไม่นานนิกายคัลแวง (Calvinism) ก็เข้าแทนที่นิกายลูเธอร์ในหลาย ๆ แคว้น และเรียกร้องสิทธิของนิกายตน และสันติภาพออกซ์บูร์กก็ให้เสรีภาพกับนิกายลูเธอร์และพวกเจ้าครองแคว้นเท่านั้น ประชาชนที่ต้องถูกหลัก Cuius regio, eius regio บังคับอยู่นั้นไม่ได้มีเสรีภาพเลย ในเยอรมนีก็เกิดสองขั้วศาสนา คือพวกคาทอลิกทางใต้ (บาวาเรีย วืร์ซบูร์ก ฯลฯ) พวกลูเธอรันทางเหนือเป็นส่วนใหญ่ และพวกคัลแวงในบางแคว้น เช่น พาลาติเนต (Palatinate หรือ Pfalz) ฮีส (Hesse) และบรานเดนบวร์ก (Brandenburg)

เฟรเดอริค อิเล็กเตอร์พาลาติเนต กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย "เหมันตกษัตริย์"

ใน ค.ศ. 1606 บรรดาแคว้นที่เป็นคัลแวงรู้สึกไม่ปลอดภัย จึงตั้งสันนิบาติสหภาพอิแวนเจลิคัล (League of Evangelical Union) นำโดยอิเล็กเตอร์เฟรเดอริคพาลาติเนต (Frederick, Elector Palatinate) ฝ่ายคาทอลิกนำโดยดยุคแมกซิมิเลียนแห่งบาวาเรีย (Maximilian, Duke of Bavaria) ตั้งสันนิบาตคาทอลิกใน ค.ศ. 1609 จักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงเป็นคาทอลิกที่เคร่งครัดและต้องการจะทำลายล้างนิกายอื่นให้สิ้น พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์แห่งโบฮีเมียด้วย ซึ่งชาวโบฮีเมียก็ไม่พอใจจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิอยู่แล้วตั้งแต่สงครามฮุสไซท์ ใน ค.ศ. 1618 ชาวโบฮีเมียจับผู้แทนพระองค์โยนออกนอกหน้าต่างของอาคารหลังหนึ่ง เรียกว่าการโยนบกที่กรุงปราก (Defenestration of Prague) สงครามสามสิบปี (Thirty Years' War) จึงเริ่ม

จักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ทรงเป็นกษัตริย์แห่งโบฮีเมียก่อนจะสวมมงกุฎ กบฎโบฮีเมียจึงให้อิเล็กเตอร์เฟรเดอริคเป็นกษัตริย์แทนใน ค.ศ. 1619 ทำให้ในบรรดาอิเล็กเตอร์มีพวกโปรแตสแตนต์มากกว่า อันตรายว่าพระเจ้าเฟอร์ดินานด์จะไม่ได้เป็นจักรพรรดิ จึงทรงรีบสวมมงกุฎก่อนที่บรรดาอิเล็กเตอร์จะทราบข่าวว่าอิเล็กเตอร์เฟรเดอริคเป็นกษัตริย์แห่งโบฮีเมียแทนที่พระองค์ เกิดกบฎของพวกโปรเตสแตนต์ลุกลามในโบฮีเมียและออสเตรีย สเปนส่งทัพมาช่วยเพราะหวังจะได้ยึดแคว้นพาลาติเนต จักรพรรดิเฟอร์ดินานด์เอาชนะอิเล็กเตอร์เฟรเดอริคในการรบที่ไวท์เมาท์เทน (White Mountain) ใน ค.ศ. 1620 ความพ่ายแพ้ของอิเล็กเตอร์ทำให้สันนิบาติสหภาพอิแวนเจลิคัลล่มสลาย แคว้นพาลาติเนตถูกสเปนยึด อิเล็กเตอร์เฟรเดอริคหลบหนีไปเนเธอร์แลนด์ จักรพรรดิทรงออกพระราชกฤษฎีกายึดดินแดนคืน (Edict of Restitution) ใน ค.ศ. 1629 เพื่อยึดดินแดนที่เคยเป็นคาทอลิกตามสันติภาพออกซ์บูร์กคืน

สงครามนี้ควรจะเป็นแค่กบฎของโบฮีเมียและพาลาติเนต แต่พระเจ้าคริสเตียนที่ 4 แห่งเดนมาร์ก ทรงเป็นลูเธอรันและต้องการจะยึดเมืองต่าง ๆ ทางเหนือของเยอรมนีเพื่อจะคุมการค้าในทะเลนบอลติก จึงนำทัพบุกใน ค.ศ. 1625 จักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ส่งวาลเลนสไตน์ (Albretch von Wallenstein) และทิลลี (General Tilly) ไปปราบทัพเดนมาร์ก ยึดแคว้นโปรเตสแตนต์ต่าง ๆ ได้ และบุกยึดเดนมาร์ก พระเจ้าคริสเตียนจึงยอมแพ้

พระเจ้ากุสตาฟที่ 2 แห่งสวีเดนสิ้นพระชนม์ในการรบที่ลืทเซน

พระเจ้ากุสตาฟที่ 2 อดอล์ฟ (Gustaf II Adolf) แห่งสวีเดนทรงยกทัพมาช่วยพวกลูเธอรันใน ค.ศ. 1630 ด้วยความช่วยเหลือของคาร์ดินัล ริเชอลิเออ (Cardinal Richelieu) แห่งฝรั่งเศสที่ต้องการโค่นอำนาจพระจักรพรรดิ พระเจ้ากุสตาฟทรงเอาชนะทิลลีได้ที่ไบร์เทนฟิลด์ (Breitenfield) ใน ค.ศ. 1631 วาลเลนสไตน์มาสู้กับพระเจ้ากุสตาฟที่ลืตเซน (Lützen) ปลงพระชนม์พระเจ้ากุสตาฟใน ค.ศ. 1632 จนนำไปสู่สนธิสัญญาปรากใน ค.ศ. 1635 เลื่อนการบังคับใช้พระราชกฤษฎีกายึดดินแดนคืนไปอีก 40 ปี เพื่อให้เจ้าครองโปรแตสแตนต์เตรียมตัว ซึ่งฝรั่งเศสไม่พอใจ เพราะจักรพรรดิทรงมีอำนาจมากขึ้น

ฝรั่งเศสจึงประกาศสงครามใน ค.ศ. 1636 แต่ก็ถูกสเปนดักไว้ทุกทาง แต่ก็ยังเป็นโอกาสให้สวีเดนเอาชนะทัพพระจักรพรรดิได้ สวีเดนและฝรั่งเศสชนะออสเตรียที่เลนส์ (Lens) และสเปนที่โรครัว (Rocroi) นำไปสู่สันติภาพเวสฟาเลีย (Peace of Westphalia) ใน ค.ศ. 1648

สันติภาพเวสฟาเลียเป็นสันติภาพที่ยุติสงครามศาสนาในยุโรป มีข้อตกลงหลายประการ ที่เกี่ยวกับเยอรมนีมีดังนี้

• ใช้หลักCuius regio, eius regioตามสันติภาพออกซ์บูร์ก เพิ่มนิกายคัลแวงมาอีกหนึ่ง แต่คนที่ศาสนาไม่ตรงกับแคว้นจะประกอบพิธีกรรมได้ในที่ที่จัดหรือในบ้าน
• สวีเดนได้โปเมอราเนียตะวันตก (Western Pomerania) เมืองบรีเมนและแวร์ดัง คุมปากแม่น้ำโอเดอร์และเอลเบ
• ดยุคแห่งบาวาเรียได้เป็นอิเล็กเตอร์คนที่แปด
• แคว้นพาลาติเนตแบ่งเป็นพาลาติเนตบน (Upper Palatinate) ยกให้บาวาเรีย พาลาติเนตเหลือเพียงพาลาติเนตล่าง (Lower Palatinate) ยังคงเป็นอิเล็กเตอร์เหมือนเดิม
• แคว้นบรานเดนบวร์กได้ขยายดินแดนเพิ่ม

จุดจบของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ

สงครามสามสิบปีทำให้เยอรมนีราบเป็นหน้ากลอง ประชากรล้มตายไปมาก สันติภาพเวสฟาเลียทำให้อำนาจของเจ้าครองแคว้นต่าง ๆ ลดลง เพราะไม่อาจมีกองทัพเป็นของตนเองและไม่สามารถเข้าร่วมการเมืองระหว่างประเทศได้ ทำให้ออสเตรียแผ่อิทธิพลเข้ามาในเยอรมนีแต่ก็ต้องแข่งขันกับสวีเดนที่ได้ดินแดนทางเหนือของเยอรมันไปมาก ขณะเดียวกันทางตะวันตกพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสก็ทรงทำทุกวิถีทางเพื่อจะให้ได้แคว้นในลุ่มแม่น้ำไรน์ไปครอง

แต่แคว้นในเยอรมนีที่มีอำนาจที่สุดคือบรานเดนบวร์ก หรือเรียกว่าบรานเดนบวร์ก-ปรัสเซีย (Brandenburg-Prussia) เพราะอิเล็กเตอร์แห่งบรานเดนบวร์กนั้น เป็นดยุคแห่งปรัสเซีย (Duke of Prussia) อันเป็นตำแหน่งขุนนางของกษัตริย์โปแลนด์ ครองแคว้นปรัสเซียที่โปแลนดืยึดมาจากอัศวินทิวโทนิค ใน ค.ศ. 1701 บรานเดนบวร์ก-ปรัสเซียได้เลือนสถานะเป็นอาณาจักรในปรัสเซีย (Kingdom in Prussia) อาณาจักรปรัสเซียทำสงครามล้มล้างอิทธิพลของสวีเดนในเยอรมนีเหนือ และสะสมดินแดนเรื่อย ๆ จนใหญ่ขึ้น พระเจ้าเฟรเดอริคมหาราชแห่งปรัสเซีย ทรงเปลี่ยนชื่ออาณาจักรเป็นอาณาจักรแห่งปรัสเซีย (Kingdom of Prussia)

ใน ค.ศ. 1740 จักรพรรดินีมาเรีย เธเรซา ทรงเป็นสตรี ทำให้ไม่อาจครองบัลลังก์ได้โดยไม่มีข้อขัดแย้งตามกฎซาลิค (Salic Law) ทำให้พระเจ้าเฟรเดอริคบุกออสเตรียเพื่อปลดพระนางจากบัลลังก์ เป็นสงครามสืบราชสมบัติออสเตรีย (War of the Austrian Succession) พระเจ้าเฟรเดอริคทรงยึดแคว้นไซเลเซีย (Silesia) มาจากออสเตรียได้ ดังนั้นบรรดาประเทศต่าง ๆ ในยุโรปเห็นว่าการขยายตัวของปรัสเซียเป็นภัยจึงรวมกันทำสงครามกับปรัสเซียในสงครามเจ็ดปี (Seven Years' War) ปรัสเซียต่อสู้กับสามมหาอำนาจ (ฝรั่งเศส ออสเตรีย รัสเซีย) มีเพียงบริเตนเป็นพันธมิตร แต่ก็สามารถชนะสงครามได้ อาณาจักรปรัสเซียยิ่งแผ่ขยายไปอีกในการแบ่งประเทศโปแลนด์ (Partition of Poland) ใน ค.ศ. 1772 ค.ศ. 1793 และ ค.ศ. 1795

การยึดครองของนโปเลียน

การรบที่เมืองอุล์ม (Ulm)

ใน ค.ศ. 1789 ฝรั่งเศสเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส บรรดาชาติต่าง ๆ รวมตัวกันต่อต้านคณะปฏิวัติที่กำลังแผ่อิทธิพลออกมาจากฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1800 ตามสนธิสัญญาลูเนวิลล์ (Luneville) ยกเยอรมนีส่วนตะวันตกของแม่น้ำไรน์ทั้งหมดให้ฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1804 นโปเลียนปราบดาภิเษกตนเองเป็นจักรพรรดิ ทำให้ชาติต่างรวมตัวเป็นสัมพันธมิตรครั้งที่ 3 (Third Coalition) จนพ่ายแพ้นโปเลียนในการรบที่อุล์ม (Ulm) ใน ค.ศ. 1805 ทำสนธิสัญญาเพรสบูร์ก (Pressburg) ล้มล้างจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นจักรพรรดิออสเตรีย (Austrian Emperor) ขณะที่แคว้นต่าง ๆ ที่เหลือรวมตัวกันเป็น สมาพันธรัฐแห่งไรน์ (Confederation of the Rhine) เป็นรัฐบริวารของนโปเลียน แคว้นต่าง ๆ ก็ได้เลื่อนขั้น เช่น แซกโซนี บาวาเรีย วืตเตมบูร์ก ได้เป็นอาณาจักร สมาพันธรัฐนำโดยสังฆราช (Primate) คือ คาร์ล ธีโอดอร์ ฟอน ดัลเบิร์ก (Karl Theodore von Dalberg) รัฐต่าง ๆ ในสมาพันธรัฐจะต้องส่งทัพเข้าช่วยฝรั่งเศส โดยที่ฝรั่งเศสจะให้การปกป้องเป็นการตอนแทน

ปรัสเซียแพ้ฝรั่งเศสที่เยนา (Jena) และเออร์ชตัตด์ (Auerstedt) จนทำสนธิสัญญาทิลซิท (Tilsit) ใน ค.ศ. 1807 ปรัสเซียเสียทางตะวันออกของแม่น้ำเอลเบกลายเป็นแคว้นวอร์ซอว์ (Grand Duchy of Warsaw) และก่อตั้งราชอาณาจักรเวสฟาเลีย (Kingdom of Westphalia) ความพ่ายแพ้ของปรัสเซียทำให้เยอรมนีตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของฝรั่งเศส จนสุดท้ายสมาพันธรัฐประกอบด้วยสี่อาณาจักร (เวสฟาเลีย บาวาเรีย แซกโซนี วืตเตมบูร์ก) ห้าแกรนด์ดัชชี (บาเดน ฮีส เบิร์ก แฟรงก์เฟิร์ต และวืร์ซบูร์ก) สิบสามดัชชี สิบเจ็ดเจ้าชาย และนครรัฐอิสระสามนคร คือฮัมบูร์ก ลือเบค และเบรเมน

ใน ค.ศ. 1813 นโปเลียนพ่ายแพ้สัมพันธมิตรในการรบที่ไลป์ซิก (Leipzig) อำนาจของฝรั่งเศสจึงจบลง สมาพันธรัฐแห่งไรน์จึงถูกยุบ บรรดาชาติต่าง ๆ ในยุโรป จึงฟื้นฟูระบอบราชาธิปไตยในยุโรป จึงตั้งคองเกรสแห่งเวียนนา (Congress of Vienna) มาประชุมหารือ นำโดยเจ้าชายเมตเตอร์นิค (Metternich) อัครเสนาบดีออสเตรีย

สมาพันธรัฐเยอรมัน

คองเกรสแห่งเวียนนาให้แคว้นต่าง ๆ ในจักรวรรดิโรมันเดิม รวมตัวกลายเป็นสมาพันธรัฐเยอรมัน (German Confederation) มีจักรพรรดิออสเตรียเป็นประมุข มีสภาสมาพันธรัฐ (Federal Assembly) ที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ตเป็นสภาหารือกิจการบ้านเมือง ทางปรัสเซียก็ได้รับการฟื้นฟูดินแดนคืน มีผลทำให้ออสเตรียและปรัสเซียเป็นสองมหาอำนาจที่แผ่อิทธิพลเข้าครอบงำเยอรมนี

แม้คองเกรสแห่งเวียนนาจะพยายามบีบให้ยุโรปกลับสู่ระบอบสมบูรณายาสิทธฺราชย์สักเพียงใด แต่ก็สายไปแล้ว เพราะด้วยอิทธิพลของฝรั่งเศสและนโปเลียน ทำให้แนวความคิดเสรีนิยม (Liberalism) ฝังรากลงไปในเยอรมนี ใน ค.ศ. 1817 พวกนักศึกษาหัวก้าวหน้าจัดงานเลี้ยงที่เมืองวาร์ตบูร์กเผาทำลายหนังสือที่สนับสนุนระบอบกษัตริย์ ใน ค.ศ. 1819 นักศึกษาคนหนึ่งสังหารอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเพราะตำหนิแนวความคิดเสรีนิยมและชาตินิยม (Nationalism) ของนักเรียน ทำให้เจ้าชายเมตเตอร์นิคทรงออกกฤษฎีกาคาร์ลสบาด (Karlsbad Decrees) ให้มีการเซนเซอร์หนังสือและควบคุมมหาวิทยาลัยมิให้แนวความคิดปฏิวัติแพร่ไป รวมทั้งลงโทษพวกเสรีนิยมด้วย แต่พวกเสรีนิยมก็เก็บความเคียดแค้นไว้ เกิดนักเขียนหลายท่านตามกระแสโรแมนติค (Romanticism) ที่มีผลงานปรัชญาต่อต้านระบอบกษัตริย์ เรียกว่า สมัยฟอร์ไมซ์ (Vormärz - สมัยก่อนเดือนมีนาคม)

การปฏิวัติอุตสาหกรรมเข้าสู่เยอรมนีในที่สุด สมาพันธรัฐเยอรมัน ยกเว้นออสเตรีย ทำข้อตกลงการค้าเสรีปลอดภาษีกับรัสเซีย รวมกันเป็นเขตเสรีการค้าโชลเฟอเรน (Zollverein)

การปฏิวัติปี ค.ศ. 1848

ใน ค.ศ. 1848 เกิดการปฏิวัติทั่วยุโรป ในเยอรมนีก็เช่นกัน เรียกว่าการปฏิวัติเดือนมีนาคม (March Revolution) ในแคว้นต่าง ๆ ทั่วเยอรมัน บรรดาเจ้าครองนครต่างเกรงว่าตนจะประสบชะตากรรมเดียวกับกษัตริย์ฝรั่งเศส จึงยอมจำนนแต่โดยดี ขณะปฏิวัติกำลังจะร่างรัฐธรรมนูญที่สภาแฟรงเฟิร์ต และมอบบัลลังก์ให้พระเจ้าเฟรเดอริค วิลเฮมที่ 4 แห่งปรัสเซียไปครอง แต่ทรงปฏิเสธ ทำให้การปฏิวัติล้มเหลวจบลงทันที เจ้าครองแคว้นก็ลุกฮือต่อต้านอีกครั้ง คณะปฏิวัติจึงสลายตัว

จักรวรรดิเยอรมันและสงครามโลกครั้งที่ 1

(เยอรมัน: Deutsches Reich, หรืออย่างไม่เป็นทางการว่า Deutsches Kaiserreich ; อังกฤษ: German Empire)เป็นชื่อที่ใช้เรียกเพื่อหมายถึงรัฐเยอรมันในช่วงตั้งแต่การประกาศเป็นจักรพรรดิเยอรมันของวิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย (18 มกราคม พ.ศ. 2414) ถึงการสละราชสมบัติของวิลเฮล์มที่ 2 (9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461) รวมเวลา 47 ปี.ในสมัยนี้เยอรมนีรุ่งเรืองมากทั้งด้านเศรษฐกิจ การทหาร และอื่นๆถือว่าเป็นมหาอำนาจใหม่แห่งยุโรป มีอำนาจเทียบได้กับจักรวรรดิอังกฤษ แต่ช่วงหลังของจักรวรรดิเยอรมันได้มีปัญหากับบริเตนเรื่องการขยายอำนาจทางทะเล และ การสร้างจักรวรรดิอาณานิคมขึ้นมา จึงทำให้เกิดปัญหากับจักรวรรดิอังกฤษมหาอำนาจเดิม ปีค.ศ.1914 จักรวรรดิเยอรมนีรุ่งเรืองสุดขีด มีอาณานิคมทั่วโลก ทั้งในแอฟริกา อาทิ โตโก แคเมอรูน นามิเบีย และ แทนซาเนีย ส่วนในเอเชียก็มีบริเวณชิงเต่าของจีน และทางตอนเหนือของปาปัวนิวกินี รวมทั้งหมู่เกาะบางแห่งในมหาสมุทรแปซิฟิกด้วย ต่อมาจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีมีปัญหากับเซอเบียจึงเกิดสงครามขึ้นโดย จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีดึงจักรวรรดิเยอรมันเข้าร่วมสงครามในนามฝ่ายมหาอำนาจกลาง เป็นเหตุให้เยอรมันเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่1ช่วงต้นสงครามฝ่ายมหาอำนาจกลางได้เปรียบฝ่ายสัมพันธมิตรหลายอย่างทั้ง กลยุทธทางการสงคราม และความแข็งแกร่งของทหาร ระหว่างสงครามเยอรมันได้ประดิษฐ์ แก๊สพิษ ที่ทำให้ทหารฝรั่งเศสหายใจติดขัดและอาจถึงตายได้ แต่ระหว่างสงครามพระโอรสของพระเจ้าวิลเฮล์มที่ 2 ได้ขอร้องพระบิดาให้ทำสนธิสัญญาสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตรแต่ไม่สำเร็จ ช่วงท้ายของสงครามหลังจากที่อเมริกาเข้าร่วมสงคราม เยอรมันก็เริ่มเสียเปรียบ พันธมิตรของเยอรมันทั้ง ออสเตรีย-ฮังการีก็ประกาศยอมแพ้ ส่วนบัลแกเรียและออตโตมันแพ้สงครามให้กับสัมพันธมิตร ทำให้เยอรมนีต้องต่อสู้กับพันธมิตรอย่างโดดเดี่ยวและได้แพ้สงครามในค.ศ.1918 และได้เป็นจุดจบของจักรวรรดิเยอรมนี

สาธารณรัฐไวมาร์

สาธารณรัฐไวมาร์ (เยอรมัน: Weimarer Republik ; อังกฤษ: Weimar Republic) เป็นชื่อที่ในปัจจุบันใช้เรียกสาธารณรัฐที่ปกครองประเทศเยอรมนีช่วงตั้งแต่ ค.ศ. 1919 ถึง 1933 ประวัติศาสตร์เยอรมนีช่วงนี้นิยมเรียกว่า ช่วงไวมาร์

ชื่อของสาธารณรัฐนั้นตั้งตามชื่อเมืองไวมาร์ ที่ซึ่งรัฐสภาได้ประชุมกันเพื่อเขียนรัฐธรรมนูญฉบับใหม่หลังจากจักรวรรดิเยอรมันถูกล้มล้างลงหลังจากพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ถึงแม้ว่ารูปแบบการปกครองจะเปลี่ยนไป แต่สาธารณรัฐแห่งใหม่นี้ ยังคงเรียกตัวเองว่า "Deutsches Reich" ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับในสมัยที่ปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตย ก่อน ค.ศ. 1919

คำว่า "สาธารณรัฐไวมาร์" เป็นคำที่นักประวัติศาสตร์คิดขึ้นมาใช้ และไม่เคยถูกใช้อย่างเป็นทางการในช่วงที่สาธารณรัฐดังกล่าวดำรงอยู่. ในระหว่างยุคนี้ คำว่า Deutsches Reich ส่วนใหญ่แล้วจะถูกแปลเป็น "The German Reich" ในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ โดยที่คำว่า "Reich" จะไม่ถูกแปลเป็น "Empire" อีกต่อไป

จากความอ่อนแอของสาธารณรัฐไวน์มา เกิดจาก สนธิสัญญาแวร์ซายน์ที่มีมาตรการที่กดขี่ ประการหนึ่งก็คือเรื่องของค่าปฏิกรรมสงครามที่มูลค่ามหาศาล และมาตรการอื่นๆที่สร้างความอึดอัดต่อเยอรมนีอย่างมาก โดยต่อมาเกิดวิกฤติการณ์ตลาดหุ้นวอลสตีท(Wall Street)ล้มสลาย เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ Great Depression สร้างความพินาศแก่ระบบเศรษฐกิจไปทั่วโลก โดยเฉพาะทวีปยุโรป ทำให้สถานการภายในประเทศเกิดความปั่นป่วนวุ่นวายมากขึ้น ผู้คนตกงาน นายจ้างและผู้ใช้แรงงานรับภาระค่าใช้จ่ายมากขึ้น จึงเป็นเหตุให้พรรคนาซีของฮิตเลอร์ อ้างความชอบธรรมในการสถาปนาตนเองขึ้น

ดูเพิ่ม

• อลามานนิ
• ชนเจอร์มานิค