ข้ามไปเนื้อหา

ซีแอตเทิล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ซีแอตเทิล
Seattle
จากบนไปล่าง ซ้ายไปขวา: ภาพถ่ายทางอากาศของย่านใจกลางเมืองโดยมีภูเขาเรเนียร์เป็นฉากหลัง, ทีโมไบล์พาร์ก, ไพก์เพลสมาร์เก็ต, สเปซนีดเดิล, ชิงช้าสวรรค์ยักษ์ซีแอตเทิล, ลานจัตุรัสในมหาวิทยาลัยวอชิงตัน และอะเมซอนสเฟียส์
ตราทางการของซีแอตเทิล
สมญา: 
นครมรกต, นครแห่งเรือ, นครแห่งสายฝน
คำขวัญ: 
นครแห่งดอกไม้ นครแห่งความปรารถนาดี
แผนที่
แผนที่โต้ตอบของซีแอตเทิล
ซีแอตเทิลตั้งอยู่ในรัฐวอชิงตัน
ซีแอตเทิล
ซีแอตเทิล
ซีแอตเทิลตั้งอยู่ในสหรัฐ
ซีแอตเทิล
ซีแอตเทิล
พิกัด: 47°36′14″N 122°19′48″W / 47.60389°N 122.33000°W / 47.60389; -122.33000
ประเทศ สหรัฐ
รัฐ วอชิงตัน
เทศมณฑลคิง
ก่อตั้ง13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1851[a]
จัดตั้งเทศบาล (เมือง)14 มกราคม ค.ศ. 1865
จัดตั้งเทศบาล (นคร)2 ธันวาคม ค.ศ. 1869
ตั้งชื่อจากหัวหน้าซีแอตเทิล
การปกครอง
 • ประเภทสภา–นายกเทศมนตรี
 • องค์กรสภานครซีแอตเทิล
 • นายกเทศมนตรีเคที วิลสัน
พื้นที่
 • นคร
142.07 ตร.ไมล์ (367.97 ตร.กม.)
 • พื้นดิน83.99 ตร.ไมล์ (217.54 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ58.08 ตร.ไมล์ (150.43 ตร.กม.)
 • รวมปริมณฑล
8,186 ตร.ไมล์ (21,202 ตร.กม.)
ความสูง148 ฟุต (45 เมตร)
ประชากร
 • นคร
737,015 คน
 • ประมาณ 
(ค.ศ. 2025)
784,777 เพิ่มขึ้น คน
 • อันดับที่ 18 ในสหรัฐ
ที่ 1 ในรัฐวอชิงตัน
 • ความหนาแน่น9,298.67 คน/ตร.ไมล์ (3,591.59 คน/ตร.กม.)
 • เขตเมือง3,544,011 คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง3,607.1 คน/ตร.ไมล์ (1,392.7 คน/ตร.กม.)
 • ปริมณฑล4,018,762 คน
เดมะนิมSeattleite[7] หรือ Seattlite[8]
เขตเวลาUTC−8 (PST)
 • ฤดูร้อน
(เวลาออมแสง)
UTC−7 (PDT)
ซิปโคด
981XX[9][10]
  • 98101–98119,
  • 98121–98122,
  • 98124–98127,
  • 98129, 98131,
  • 98133–98134,
  • 98136,
  • 98138–98139,
  • 98141,
  • 98144–98146,
  • 98148,
  • 98154–98155,
  • 98158,
  • 98160–98161,
  • 98164–98166,
  • 98168,
  • 98170,
  • 98174–98175,
  • 98177–98178,
  • 98181,
  • 98185,
  • 98188,
  • 98190–98191,
  • 98194–98195,
  • 98198–98199
รหัสพื้นที่206, 564
รหัส FIPS53-63000
เลข GNIS2411856[2]
เว็บไซต์seattle.gov Edit this at Wikidata

ซีแอตเทิล (อังกฤษ: Seattle; /siˈætəl/ ⓘ) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐวอชิงตันของสหรัฐอเมริกา, ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคแปซิฟิกนอร์ทเวสต์ของทวีปอเมริกาเหนือ และใหญ่มากเป็นอันดับที่ 18 ในสหรัฐ ด้วยจำนวนประชากร 737,015 คนตามข้อมูลสำมะโน ค.ศ. 2020[3] และประมาณการว่าในปี ค.ศ. 2025 จะมีจำนวนประชากร 784,777 คน[4] เขตมหานครซีแอตเทิลมีจำนวนประชากรราว 4.02 ล้านคน นับเป็นเขตมหานครที่ใหญ่มากเป็นอันดับที่ 15 ในสหรัฐ[11] เมืองนี้เป็นที่ตั้งเทศมณฑลของเทศมณฑลคิง ซึ่งเป็นเทศมณฑลที่ใหญ่ที่สุดในรัฐวอชิงตัน ซีแอตเทิลเป็นหนึ่งในเมืองใหญ่ที่เติบโตเร็วที่สุดในสหรัฐ โดยจำนวนประชากรเพิ่มขึ้น 21.1% ในระหว่างปี ค.ศ. 2010 ถึง ค.ศ. 2020[12]

ซีแอตเทิลตั้งอยู่บนคอคอดระหว่างพิวจิตซาวนด์ในมหาสมุทรแปซิฟิกและทะเลสาบวอชิงตัน เป็นเมืองใหญ่ที่อยู่ทางเหนือสุดของสหรัฐ ซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนประเทศแคนาดาไปทางทิศใต้ประมาณ 100 ไมล์ (160 km) ท่าเรือซีแอตเทิลถือเป็นประตูสู่การค้ากับภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก และในปี ค.ศ. 2021 ได้รับการจัดอันดับให้เป็นท่าเรือที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสี่ในทวีปอเมริกาเหนือ เมื่อพิจารณาจากปริมาณการจัดการตู้คอนเทนเนอร์[13]

บริเวณซีแอตเทิลมีกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกัน (เช่น ชาวดูวามิช ซึ่งมีหมู่บ้านอย่างน้อย 17 แห่งอยู่รอบอ่าวเอลเลียต) อาศัยอยู่มาเป็นเวลาไม่ต่ำกว่า 4,000 ปี ก่อนที่กลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานชาวตะวันตกกลุ่มแรกจะเข้ามา[14] โดยในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1851 อาร์เทอร์ เอ. เดนนี และคณะผู้เดินทางซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ "คณะเดนนี" ได้เดินทางจากรัฐอิลลินอยผ่านทางเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน มาถึงบริเวณแอลไคพอยต์ด้วยเรือใบเอ็กแซ็กต์[15] ต่อมาในปี ค.ศ. 1852 ชุมชนดังกล่าวได้ย้ายไปตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกของอ่าวเอลเลียต และตั้งชื่อว่า "ซีแอตเทิล" เพื่อเป็นเกียรติแก่หัวหน้าเผ่าซีแอตเทิล ผู้นำคนสำคัญในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของชนเผ่าดูวามิชและซูควอมิชในท้องถิ่น โดยซีแอตเทิลมีประชากรที่เป็นชนพื้นเมืองอเมริกัน รวมถึงชาวอเมริกันที่มีเชื้อสายเอเชีย แอฟริกา และยุโรปในสัดส่วนที่ค่อนข้างสูง นอกจากนี้ ข้อมูลในปี ค.ศ. 2015 ยังระบุว่าซีแอตเทิลเป็นเขตมหานครใหญ่ในสหรัฐที่มีสัดส่วนประชากรซึ่งระบุตนเองว่าเป็นกลุ่มความหลากหลายทางเพศ (LGBT) สูงเป็นอันดับที่ 5 (คิดเป็น 4.8% ของประชากรทั้งหมด)[16]

การทำไม้เคยเป็นอุตสาหกรรมหลักลำดับแรก ๆ ของเมือง แต่ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางพาณิชยกรรมและการต่อเรือ และเป็นประตูสู่อะแลสกาในช่วงการตื่นทองที่คลอนไดก์ ซีแอตเทิลได้เติบโตขึ้นภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนหนึ่งมาจากการที่บริษัทโบอิงใช้เมืองนี้เป็นศูนย์กลางในการผลิตเครื่องบิน ต่อมาซีแอตเทิลพัฒนาเป็นศูนย์กลางด้านเทคโนโลยีตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 โดยมีการก่อตั้งสำนักงานใหญ่ของไมโครซอฟท์ในภูมิภาคนี้ สายการบินอะแลสกาแอร์ไลน์มีฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติซีแอตเทิล–ทาโคมาในเมืองซีแทกที่อยู่ใกล้เคียง การเติบโตของบริษัทซอฟต์แวร์ เทคโนโลยีชีวภาพ และอินเทอร์เน็ตนำไปสู่การฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ ซึ่งทำให้ประชากรของเมืองเพิ่มขึ้นเกือบ 50,000 คนในระหว่างปี ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 2000

วัฒนธรรมของซีแอตเทิลได้รับอิทธิพลอย่างมากจากประวัติศาสตร์ดนตรีอันโดดเด่น ในระหว่างปี ค.ศ. 1918 ถึง ค.ศ. 1951 มีไนต์คลับแจ๊สเกือบ 24 แห่งตั้งอยู่ตามถนนแจ็กสัน ตั้งแต่เขตไชน่าทาวน์/อินเตอร์เนชันแนลไปจนถึงเขตเซ็นทรัล วงการแจ๊สได้บ่มเพาะอาชีพในช่วงเริ่มต้นของศิลปินอย่าง เออร์เนสทีน แอนเดอร์สัน, เรย์ ชาลส์, ควินซี โจนส์ และคนอื่น ๆ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 เมืองนี้เป็นแหล่งกำเนิดของศิลปินและวงดนตรีร็อกหลายวง รวมถึงฟูไฟเตอส์, ฮาร์ต และจิมิ เฮนดริกซ์ ตลอดจนแนวเพลงย่อยอย่างกรันจ์ และวงดนตรีผู้บุกเบิกเช่น อลิซอินเชนส์, เนอร์วานา, เพิร์ลแจม และซาวด์การ์เดน[17]

ประวัติศาสตร์

[แก้]

คริสต์ศตวรรษที่ 19

[แก้]
รถรางขบวนแรกของซีแอตเทิลในปี ค.ศ. 1884 โดยอาคารทั้งหมดที่ปรากฏในภาพได้ถูกทำลายจากอัคคีภัยครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1889
ภาพมุมสูงของซีแอตเทิลและพื้นที่โดยรอบในเทศมณฑลคิงเมื่อปี ค.ศ. 1891[18]

ในปี ค.ศ. 1851 คณะผู้บุกเบิกชาวอเมริกันกลุ่มใหญ่ นำโดยลูเทอร์ คอลลินส์ ได้เลือกที่ตั้งบนที่ดินบริเวณปากแม่น้ำดูวามิช และประกาศอ้างสิทธิ์อย่างเป็นทางการในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1851[19] จากนั้นสิบสามวันต่อมา สมาชิกในคณะของคอลลินส์ที่กำลังเดินทางไปยังที่ตั้งถิ่นฐานได้พบกับหน่วยสอดแนมสามคนของคณะเดนนี[20] สมาชิกในคณะเดนนีจึงประกาศอ้างสิทธิ์ในที่ดินบริเวณแอลไคพอยต์ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1851[21] ส่วนที่เหลือของคณะเดนนีได้ออกเดินทางโดยเรือใบเอ็กแซ็กต์จากพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน แวะที่อัสตอเรีย และขึ้นฝั่งที่แอลไคพอยต์ในช่วงพายุฝนในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1851[21] หลังจากช่วงฤดูหนาวที่ยากลำบาก สมาชิกส่วนใหญ่ของคณะเดนนีได้ย้ายไปอีกฝั่งของอ่าวเอลเลียต และประกาศอ้างสิทธิ์ในที่ดินเป็นครั้งที่สอง ณ บริเวณจัตุรัสไพโอเนียร์ในปัจจุบัน และตั้งชื่อพื้นที่แห่งใหม่นี้ว่า "ดูแวมปส์"[22]

เดวิด สวินสัน "ด็อก" เมย์นาร์ด หนึ่งในผู้ก่อตั้งดูแวมปส์ เป็นผู้ผลักดันหลักที่ให้ตั้งชื่อชุมชนแห่งนี้ตามชื่อของ "หัวหน้าซีแอตเทิล" (Chief Seattle) ซึ่งเป็นหัวหน้าเผ่าดูวามิชและซูควอมิช[23][24][25] สงครามพิวจิตซาวนด์ที่เกิดขึ้นในช่วงสั้น ๆ ได้นำไปสู่ยุทธการที่ซีแอตเทิลในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1856 โดยฝ่ายผู้ตั้งถิ่นฐานสามารถต้านทานการโจมตีไว้ได้ และหลังจากนั้นชุมชนแห่งนี้ก็ไม่เคยถูกโจมตีอีกเลย[26]

ชื่อ "ซีแอตเทิล" ปรากฏอยู่ในเอกสารทางการของดินแดนวอชิงตันซึ่งลงวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1853 โดยเป็นช่วงเวลาที่มีการยื่นผังเมืองฉบับแรกของหมู่บ้านแห่งนี้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1855 ได้มีการตั้งถิ่นฐานบนที่ดินอย่างเป็นทางการ ครั้นถึงวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1865 สภานิติบัญญัติแห่งดินแดนวอชิงตันได้จัดตั้งทาวน์ออฟซีแอตเทิลขึ้น โดยมีคณะกรรมการดูแลการบริหารเมือง อย่างไรก็ตาม สถานะความเป็นเมืองดังกล่าวได้ถูกยกเลิกไปในวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1867 ทำให้ซีแอตเทิลกลับไปเป็นเพียงเขตหนึ่งของเทศมณฑลคิง กระทั่งช่วงปลายปี ค.ศ. 1869 มีการยื่นคำร้องใหม่และจัดตั้งเมืองขึ้นอีกครั้งในวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1869 โดยใช้รูปแบบการปกครองแบบสภา–นายกเทศมนตรี[21][27] ตราประทับของเมืองซีแอตเทิลในปัจจุบันปรากฏตัวเลข "1869" พร้อมภาพด้านข้างของหัวหน้าซีแอตเทิล[28] ในปีเดียวกันนั้น ซีแอตเทิลยังได้รับฉายาว่า "เมืองราชินี" (Queen City) ซึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 1982 ฉายาดังกล่าวได้ถูกเปลี่ยนอย่างเป็นทางการเป็น "เมืองมรกต" (Emerald City)[29]

ซีแอตเทิลมีประวัติศาสตร์ที่เต็มไปด้วยวัฏจักรของการเฟื่องฟูและการตกต่ำ เช่นเดียวกับเมืองอื่น ๆ อีกหลายแห่งที่อยู่ใกล้พื้นที่ที่มีทรัพยากรธรรมชาติและแร่ธาตุมากมาย ซีแอตเทิลเคยเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจหลายครั้ง แล้วก็ตกต่ำอย่างรวดเร็ว แต่โดยทั่วไปแล้ว เมืองนี้ก็ใช้ช่วงเวลาเหล่านั้นในการฟื้นฟูโครงสร้างพื้นฐานให้แข็งแกร่งขึ้น[30]

การเฟื่องฟูของเมืองในช่วงแรก ๆ เกิดจากอุตสาหกรรมไม้ ซีแอตเทิลประสบกับความขัดแย้งระหว่างแรงงานและฝ่ายบริหารรวมถึงความตึงเครียดทางเชื้อชาติ เช่นเดียวกับหลายเมืองในภาคตะวันตกของสหรัฐ ซึ่งมาถึงจุดสูงสุดในเหตุการณ์จลาจลต่อต้านชาวจีนในปี ค.ศ. 1885–1886[31] ความรุนแรงนี้เริ่มต้นจากคนผิวขาวที่ว่างงานซึ่งมุ่งจะขับไล่ชาวจีนออกจากซีแอตเทิล โดยเหตุการณ์จลาจลต่อต้านชาวจีนยังเกิดขึ้นในเมืองทาโคมาด้วย

ซีแอตเทิลเริ่มประสบความสำเร็จทางเศรษฐกิจในระดับหนึ่ง ก่อนที่อัคคีภัยครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1889 จะทำลายย่านธุรกิจใจกลางเมืองจนราบคาบ[32] อย่างไรก็ตาม ศูนย์กลางเมืองแห่งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมก็ผุดขึ้นมาแทนที่อย่างรวดเร็ว เช่น บริษัทการเงินวอชิงตันมิวชวล (Washington Mutual) ก็ก่อตั้งขึ้นในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันหลังเหตุอัคคีภัยดังกล่าว[33] ต่อมาวิกฤตการณ์การเงินในปี ค.ศ. 1893 ก็ส่งผลกระทบอย่างหนักต่อซีแอตเทิล[34]

การเฟื่องฟูของเมืองครั้งที่สองซึ่งเป็นครั้งที่ใหญ่ที่สุดเกิดจากการตื่นทองที่คลอนไดก์ โดยถือเป็นการสิ้นสุดวิกฤตการณ์การเงิน จากนั้นไม่นานซีแอตเทิลก็กลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญ ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1897 เรือเอส.เอส. พอร์ตแลนด์ ได้เทียบท่าพร้อมกับ "ทองคำหนึ่งตัน" อันเลื่องชื่อ ส่งผลให้ซีแอตเทิลกลายเป็นศูนย์กลางหลักในการขนส่งและจัดหาเสบียงสำหรับเหล่าคนงานเหมืองในอะแลสกาและยูคอน ทว่ามีคนงานเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถสร้างความมั่งคั่งได้อย่างยั่งยืน อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สร้างความมั่งคั่งให้กับซีแอตเทิลในระยะยาวกลับไม่ใช่การขุดหาโลหะมีค่า แต่เป็นการจัดหาเสื้อผ้าและปลาแซลมอนให้กับเหล่าคนงานเหมือง นอกจากซีแอตเทิลแล้ว เมืองอื่น ๆ ในภูมิภาคพิวจิตซาวนด์เช่น เอฟริตต์, ทาโคมา, พอร์ตทาวน์เซนด์, เบรเมอร์ตัน และโอลิมเปีย ต่างก็กลายเป็นศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนสินค้า แทนที่จะเป็นแหล่งขุดค้นโลหะมีค่าโดยตรง[35]

ภาพพิมพ์แกะลายของซีแอตเทิลเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1870

คริสต์ศตวรรษที่ 20

[แก้]
จัตุรัสไพโอเนียร์, อาคารไพโอเนียร์, สมิททาวเวอร์ และโรงแรมซีแอตเทิล ในปี ค.ศ. 1917
รถไฟรางเดี่ยวซีแอตเทิล ขณะกำลังก่อสร้างในปี ค.ศ. 1961

ยุคแห่งการเฟื่องฟูนี้ดำเนินต่อเนื่องมาจนถึงช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และเป็นแหล่งเงินทุนให้กับบริษัทหลายแห่งรวมถึงผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ ในซีแอตเทิล นอกจากนี้ ยังมีบริษัทอื่น ๆ ในซีแอตเทิลที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าวเช่น นอร์ดสตรึม และเอดดีเบาเออร์ ทั้งนี้ ซีแอตเทิลยังได้ว่าจ้างบริษัทภูมิสถาปัตยกรรมออล์มสเตตบราเทอส์ (Olmsted Brothers) มาออกแบบระบบสวนสาธารณะและถนนสายหลักต่าง ๆ[36] การตื่นทองดังกล่าวมาถึงจุดสูงสุดในช่วงงานมหกรรมอะแลสกา–ยูคอน–แปซิฟิก เมื่อปี ค.ศ. 1909 ซึ่งงานดังกล่าวมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการกำหนดผังพื้นที่ของมหาวิทยาลัยวอชิงตันในปัจจุบัน[37]

การต่อเรือเฟื่องฟูในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทำให้ซีแอตเทิลกลายเป็นเมืองที่ต้องพึ่งพาบริษัทอย่างมาก การลดขนาดองค์กรในเวลาต่อมานำไปสู่การนัดหยุดงานทั่วไปในซีแอตเทิลในปี ค.ศ. 1919 ซึ่งเป็นการนัดหยุดงานทั่วไปครั้งแรก ๆ ในประเทศ[38] ซีแอตเทิลได้รับผลกระทบอย่างหนักในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ โดยประสบกับความขัดแย้งด้านแรงงานที่รุนแรงที่สุดในประเทศในขณะนั้น ความรุนแรงระหว่างการนัดหยุดงานทางทะเลในปี ค.ศ. 1934 ทำให้ซีแอตเทิลสูญเสียการขนส่งทางทะเลไปเป็นจำนวนมาก ซึ่งต้องเปลี่ยนเส้นทางไปยังท่าเรือลอสแอนเจลิส[39]

ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ได้เกิดขบวนการของผู้หญิงขึ้นในซีแอตเทิล โดยได้รับแรงบันดาลใจส่วนหนึ่งจากหนังสือ It's Up to the Women ของเอลิเนอร์ โรเซอเวลต์ ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1933 กลุ่มผู้หญิงเหล่านี้เรียกร้องให้สังคมยอมรับพวกเธอที่ไม่ใช่เพียงในฐานะแม่บ้านเท่านั้น แต่รวมถึงในฐานะเสาหลักของครอบครัวด้วย พวกเธอใช้สื่อสิ่งพิมพ์อย่างหนังสือพิมพ์และวารสาร เช่น Working Woman และ The Woman Today เป็นช่องทางในการผลักดันให้สังคมมองเห็นว่าพวกเธอมีความเท่าเทียมและควรได้รับการยอมรับอย่างที่ควรจะเป็น[40]

การสงครามได้นำความเฟื่องฟูมาสู่พื้นที่อีกครั้งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่การผลิตเครื่องบินโบอิง สงครามทำให้บรรดานักธุรกิจชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นจำนวนมากในเมืองกระจัดกระจายออกไปเนื่องจากการกักกันชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เศรษฐกิจในท้องถิ่นก็ซบเซาลง แต่ก็ฟื้นตัวขึ้นอีกครั้งด้วยความโดดเด่นที่เพิ่มขึ้นของโบอิงในตลาดเครื่องบินพาณิชย์ ซีแอตเทิลได้เฉลิมฉลองความเจริญรุ่งเรืองที่ฟื้นคืนมาและพยายามสร้างชื่อเสียงในระดับโลกด้วยงานมหกรรมเซ็นจูรี 21 หรือมหกรรมโลก ค.ศ. 1962 ซึ่งมีการสร้างหอคอยสเปซนีดเดิล (Space Needle) ขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์นี้[41]

ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งสำคัญอีกครั้งในพื้นที่เกิดขึ้นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่โบอิงได้รับผลกระทบอย่างหนักจากวิกฤตการณ์น้ำมัน การสูญเสียสัญญาจากรัฐบาล รวมถึงปัญหาด้านต้นทุนและความล่าช้าที่เกี่ยวข้องกับเครื่องบินโบอิง 747 ผู้คนจำนวนมากต่างย้ายออกจากพื้นที่เพื่อไปหางานทำที่อื่น จนกระทั่งมีนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ในท้องถิ่นสองรายขึ้นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ที่มีข้อความว่า "คนสุดท้ายที่จะออกจากซีแอตเทิล... ช่วยปิดไฟด้วย"[42]

ความเฟื่องฟูเริ่มกลับคืนมาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยเริ่มต้นจากการที่บริษัทไมโครซอฟท์ย้ายจากเมืองแอลบูเคอร์คี รัฐนิวเม็กซิโก ไปยังเมืองเบลวิว รัฐวอชิงตัน ที่อยู่ใกล้เคียงในปี ค.ศ. 1979[43] ซีแอตเทิลและพื้นที่ชานเมืองได้กลายเป็นที่ตั้งของบริษัทเทคโนโลยีหลายแห่ง เช่น แอมะซอน, เอฟไฟฟ์, เรียลเน็ตเวิกส์, นินเท็นโดแห่งอเมริกา และที-โมบายล์[44] ความสำเร็จนี้ดึงดูดให้ผู้คนกลุ่มใหม่ย้ายเข้ามาอยู่อาศัย โดยในระหว่างปี ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 2000 จำนวนประชากรภายในเขตเมืองเพิ่มขึ้นเกือบ 50,000 คน[45] ส่งผลให้อสังหาริมทรัพย์ในซีแอตเทิลกลายเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีราคาแพงที่สุดในประเทศ[46]

ในปี ค.ศ. 1993 ซีแอตเทิลได้เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมผู้นำความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก หรือผู้นำเอเปก[47] ในปี ค.ศ. 1999 องค์การการค้าโลกได้จัดการประชุมที่ซีแอตเทิล ซึ่งมีการประท้วงเกิดขึ้น โดยเหตุการณ์ประท้วงและการตอบโต้จากเจ้าหน้าที่ตำรวจได้กลายเป็นประเด็นที่บดบังเนื้อหาของการประชุมไปเกือบหมดสิ้น[48]

คริสต์ศตวรรษที่ 21

[แก้]

ในปี ค.ศ. 2001 เมืองนี้ได้รับผลกระทบจากเหตุจลาจลในช่วงเทศกาลมาร์ดิกรา และตามมาด้วยเหตุแผ่นดินไหวนิสควอลลีในวันถัดมา[49]

ในระหว่างปี ค.ศ. 2010 ถึง ค.ศ. 2015 ซีแอตเทิลมีจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นเฉลี่ยปีละ 14,511 คน โดยการเติบโตส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในเขตใจกลางเมือง[50] ในขณะเดียวกัน อัตราการว่างงานก็ลดลงจากประมาณ 9% เหลือเพียง 3.6%[51] ทว่าในปัจจุบัน เมืองนี้กำลังเผชิญกับภาวะ "ประชากรล้นเมือง" โดยมีครัวเรือนกว่า 45,000 ครัวเรือนที่ต้องแบ่งรายได้มากกว่าครึ่งหนึ่งไปเป็นค่าใช้จ่ายด้านที่อยู่อาศัย มีคนไร้บ้านอย่างน้อย 2,800 คน อีกทั้งยังประสบปัญหาการจราจรติดขัดในช่วงเวลาเร่งด่วนซึ่งเลวร้ายมากเป็นอันดับที่ 6 ของประเทศอีกด้วย[51] เพื่อรับมือกับสถานการณ์ดังกล่าว ทางสภานคร รัฐ และประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ได้ร่วมกันผลักดันมาตรการด้านผังเมืองหลายประการ เพื่อปรับปรุงระบบขนส่ง ส่งเสริมการใช้จักรยาน และแก้ไขปัญหาค่าที่อยู่อาศัยที่สูงเกินกำลังซื้อของประชาชน[52][53]

ภูมิศาสตร์

[แก้]

ภูมิลักษณ์

[แก้]
ภาพถ่ายจากดาวเทียมของซีแอตเทิลในปี ค.ศ. 2018

ซีแอตเทิลตั้งอยู่ระหว่างพิวจิตซาวนด์ (ส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิก) ทางทิศตะวันตก และทะเลสาบวอชิงตันทางทิศตะวันออก ท่าเรือหลักของเมืองคืออ่าวเอลเลียต ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพิวจิตซาวนด์ ทำให้เมืองนี้เป็นท่าเรือทางทะเล ทางทิศตะวันตกเลยพิวจิตซาวนด์ไป คือคาบสมุทรคิตแซปและเทือกเขาโอลิมปิกบนคาบสมุทรโอลิมปิก ทางทิศตะวันออกเลยทะเลสาบวอชิงตันและชานเมืองฝั่งตะวันออกไป คือทะเลสาบแซมมามิชและเทือกเขาแคสเคด น้ำในทะเลสาบวอชิงตันไหลลงสู่พิวจิตซาวนด์ผ่านคลองเดินเรือทะเลสาบวอชิงตัน (ประกอบด้วยคลองที่มนุษย์สร้างขึ้นสองแห่ง คือทะเลสาบยูเนียน และประตูน้ำไฮแรม เอ็ม. ชิตเทนเดนที่อ่าวแซลมอน สิ้นสุดที่อ่าวชิลโชลในพิวจิตซาวนด์)

ทะเล แม่น้ำ ป่าไม้ ทะเลสาบ และทุ่งกว้างที่รายล้อมซีแอตเทิลนั้น ครั้งหนึ่งเคยอุดมสมบูรณ์เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงสังคมของคนเก็บของป่าล่าสัตว์ที่ตั้งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่ง ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสังคมลักษณะนี้เพียงไม่กี่แห่งในโลก ส่วนในปัจจุบัน พื้นที่โดยรอบเอื้อต่อการทำกิจกรรมต่าง ๆ ตลอดทั้งปี ไม่ว่าจะเป็นการล่องเรือ เล่นสกี ปั่นจักรยาน ตั้งแคมป์ หรือเดินป่า[54][55]

พื้นที่บางส่วนของเมืองมีความเป็นเนินเขา[56] โดยกล่าวกันว่าเมืองนี้ตั้งอยู่บนเนินเขา 7 แห่งเช่นเดียวกับกรุงโรม[57] พื้นที่ที่เป็นเนินเขาสูงชันหลายแห่งตั้งอยู่ใกล้กับใจกลางเมือง โดยแคพิทอลฮิลล์, เฟิสต์ฮิลล์ และบีคอนฮิลล์ รวมตัวกันเป็นแนวสันเขาบนคอคอดระหว่างอ่าวเอลเลียตและทะเลสาบวอชิงตัน[58] ช่องว่างระหว่างแนวสันเขาบริเวณเฟิสต์ฮิลล์และบีคอนฮิลล์นั้นเกิดจากการกระทำของมนุษย์ ซึ่งเป็นผลมาจากโครงการปรับระดับพื้นดินหลายโครงการที่เปลี่ยนภูมิประเทศของใจกลางเมืองไป[59] นอกจากนี้ ภูมิประเทศบริเวณใจกลางเมืองยังถูกปรับเปลี่ยนจากการก่อสร้างกำแพงกันคลื่นและการสร้างเกาะเทียมที่ชื่อว่า "ฮาร์เบอร์ไอแลนด์" (แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1909) ซึ่งตั้งอยู่บริเวณปากทางเข้าสู่ทางน้ำดูวามิช อันเป็นจุดสิ้นสุดของแม่น้ำกรีน สำหรับจุดที่สูงที่สุดภายในเขตเมืองนั้นมีความสูงอยู่ที่ 520 ฟุต (160 m) เหนือระดับน้ำทะเล[60]

ทางเหนือของใจกลางเมือง คลองเดินเรือทะเลสาบวอชิงตันเชื่อมต่อพิวจิตซาวนด์กับทะเลสาบวอชิงตัน โดยรวมเอาแหล่งน้ำธรรมชาติสี่แห่ง ได้แก่ ทะเลสาบยูเนียน อ่าวแซลมอน อ่าวพอร์เทจ และอ่าวยูเนียน เข้าไว้ด้วยกัน[61]

เนื่องจากที่ตั้งอยู่ในแนววงแหวนไฟแปซิฟิก ซีแอตเทิลจึงอยู่ในเขตแผ่นดินไหวที่สำคัญ โดยเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 แผ่นดินไหวนิสควอลลีขนาด 6.8 ได้สร้างความเสียหายอย่างมากต่อสถาปัตยกรรม โดยเฉพาะในบริเวณจัตุรัสไพโอเนียร์ (ซึ่งสร้างบนพื้นที่ถมทะเล เช่นเดียวกับเขตอุตสาหกรรมและบางส่วนของใจกลางเมือง) และทำให้มีผู้เสียชีวิต 1 ราย[62] แผ่นดินไหวรุนแรงอื่น ๆ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1872 (ขนาด 7.3 หรือ 7.4)[63], 13 เมษายน ค.ศ. 1949 (ขนาด 7.1)[64] และ 29 เมษายน ค.ศ. 1965 (ขนาด 6.5)[65] โดยแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1965 ทำให้มีผู้เสียชีวิตจากเหตุแผ่นดินไหวโดยตรง 3 ราย และอีก 1 รายจากภาวะหัวใจล้มเหลว[65]

ตามข้อมูลของสำนักงานสำมะโนสหรัฐ ซีแอตเทิลมีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 142 ตารางไมล์ (370 km2) โดยเป็นพื้นที่พื้นดิน 84 ตารางไมล์ (220 km2) และพื้นน้ำ 58 ตารางไมล์ (150 km2) ซึ่งมีสัดส่วนคิดเป็น 41% ของพื้นที่ทั้งหมด[1]

เส้นขอบฟ้าของซีแอตเทิลในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022

ภูมิอากาศ

[แก้]
สายฝนโปรยปรายในซีแอตเทิล

ตามหลักการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน ซีแอตเทิลมีลักษณะภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน (Csb)[66][67] โดยมีฤดูหนาวที่เย็นและชื้น และฤดูร้อนที่อบอุ่นและค่อนข้างแห้ง อุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนธันวาคมอยู่ระหว่าง 37–47 °F (3–8 °C) และอุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนกรกฎาคมอยู่ระหว่าง 57–77 °F (14–25 °C)

ความแตกต่างตามฤดูกาลที่ชัดเจนของซีแอตเทิลสะท้อนให้เห็นถึงการเคลื่อนตัวของศูนย์ความกดอากาศสูงแปซิฟิกเหนือ ในช่วงฤดูร้อน ความกดอากาศสูงแปซิฟิกเหนือจะขยายตัวไปทางเหนือผ่านทางตะวันออกมหาสมุทรแปซิฟิก และเบี่ยงเบนเส้นทางพายุไปไกลจากทางเหนือของรัฐวอชิงตัน[68] ตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วงถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ ความกดอากาศสูงจะถอยกลับไปทางใต้ ในขณะที่ความกดอากาศต่ำอะลูเชียน ซึ่งเป็นระบบความกดอากาศต่ำกึ่งถาวรใกล้หมู่เกาะอะลูเชียน จะทวีความรุนแรงขึ้นและเคลื่อนตัวลงไปทางใต้ กลายเป็นหนึ่งในลักษณะเด่นของการหมุนเวียนของบรรยากาศในซีกโลกเหนือ[68][69] พายุหมุนนอกเขตร้อนที่ก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือใกล้ขั้วโลกมักจะมีความรุนแรงสูงสุดใกล้กับความกดอากาศต่ำอะลูเชียน จากนั้นจะถูกลมกรดขั้วโลกพัดพาไปยังชายฝั่งแปซิฟิกนอร์ทเวสต์ ทำให้ฝนส่วนใหญ่ในซีแอตเทิลเกิดขึ้นระหว่างเดือนตุลาคมถึงมีนาคมในแต่ละปี[69]

อุณหภูมิที่สุดขั้วนั้นถูกลดทอนลงโดยพิวจิตซาวนด์ มหาสมุทรแปซิฟิก และทะเลสาบวอชิงตันที่อยู่ติดกัน ดังนั้นคลื่นความร้อนจึงเกิดขึ้นได้ยากในพื้นที่ซีแอตเทิล เช่นเดียวกับอุณหภูมิที่หนาวจัด (ที่ต่ำกว่า 15 °F (−9.4 °C)) พื้นที่ซีแอตเทิลเป็นภูมิภาคที่มีท้องฟ้ามืดครึ้มมากที่สุดในสหรัฐแผ่นดินใหญ่ โดยในแต่ละปีจะมีวันที่ท้องฟ้ามืดครึ้มเฉลี่ย 201 วัน และวันที่ท้องฟ้ามีเมฆบางส่วนเฉลี่ย 93 วัน[70] ด้วยจำนวนวันที่ฝนตกที่มากกว่าเมืองใหญ่อื่น ๆ ในสหรัฐ ซีแอตเทิลจึงมีชื่อเสียงเกี่ยวกับฝนที่ตกบ่อยครั้ง[71] โดยเฉลี่ยแล้วในแต่ละปีจะมีวันที่ปริมาณน้ำฝน (หรือหยาดน้ำฟ้าอื่น ๆ) ตกลงมาอย่างน้อย 0.01 นิ้ว (0.25 mm) รวมทั้งสิ้น 150 วัน ซึ่งถือว่ามากกว่าเกือบทุกเมืองที่อยู่ทางตะวันออกของเทือกเขาร็อกกี[72] อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสภาพอากาศมักเป็นเพียงฝนละอองโปรยปรายต่อเนื่องกันหลายวัน ปริมาณน้ำฝน (หรือหยาดน้ำฟ้าอื่น ๆ) โดยรวมที่ซีแอตเทิลได้รับจึงน้อยกว่าเมืองใหญ่อื่น ๆ ในสหรัฐอย่างเห็นได้ชัด เช่น นครนิวยอร์ก ไมแอมี หรือฮิวสตัน

ข้อมูลภูมิอากาศของซีแอตเทิล (ท่าอากาศยานนานาชาติซีแอตเทิล–ทาโคมา) (ค่าปกติ 1991–2020; ค่าสุดขีด 1945–ปัจจุบัน)
เดือน ม.ค. ก.พ. มี.ค. เม.ย. พ.ค. มิ.ย. ก.ค. ส.ค. ก.ย. ต.ค. พ.ย. ธ.ค. ทั้งปี
อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °F (°C) 64
(17.8)
70
(21.1)
79
(26.1)
89
(31.7)
93
(33.9)
108
(42.2)
103
(39.4)
99
(37.2)
98
(36.7)
89
(31.7)
74
(23.3)
66
(18.9)
108
(42.2)
อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °F (°C) 48.0
(8.89)
50.3
(10.17)
54.2
(12.33)
59.3
(15.17)
66.3
(19.06)
71.1
(21.72)
77.4
(25.22)
77.6
(25.33)
71.6
(22)
60.5
(15.83)
52.1
(11.17)
47.0
(8.33)
61.28
(16.269)
อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °F (°C) 42.8
(6)
44.0
(6.67)
47.1
(8.39)
51.3
(10.72)
57.5
(14.17)
62.0
(16.67)
67.1
(19.5)
67.4
(19.67)
62.6
(17)
53.8
(12.11)
46.5
(8.06)
42.0
(5.56)
53.68
(12.042)
อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °F (°C) 37.7
(3.17)
37.7
(3.17)
39.9
(4.39)
43.3
(6.28)
48.7
(9.28)
53.0
(11.67)
56.8
(13.78)
57.2
(14)
53.6
(12)
47.0
(8.33)
40.9
(4.94)
37.1
(2.83)
46.08
(7.819)
อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °F (°C) 0
(-17.8)
1
(-17.2)
11
(-11.7)
29
(-1.7)
28
(-2.2)
38
(3.3)
43
(6.1)
44
(6.7)
35
(1.7)
28
(-2.2)
6
(-14.4)
6
(-14.4)
0
(−17.8)
หยาดน้ำฟ้า นิ้ว (มม) 5.78
(146.8)
3.76
(95.5)
4.17
(105.9)
3.18
(80.8)
1.88
(47.8)
1.45
(36.8)
0.60
(15.2)
0.97
(24.6)
1.61
(40.9)
3.91
(99.3)
6.31
(160.3)
5.72
(145.3)
39.34
(999.2)
ปริมาณหิมะ นิ้ว (ซม) 1.8
(4.6)
2.2
(5.6)
0.4
(1)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.2
(0.5)
1.7
(4.3)
6.3
(16)
ความชื้นร้อยละ 78.0 75.2 73.6 71.4 68.9 67.1 65.4 68.2 73.2 78.6 79.8 80.1 73.29
วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 0.01 นิ้ว) 18.7 15.9 17.1 15.0 11.3 9.2 4.7 4.9 8.3 14.3 18.4 18.4 156.2
วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย (≥ 0.1 นิ้ว) 1.4 1.2 0.4 0.0 0.0 0.0 0.0 0.0 0.0 0.0 0.2 1.5 4.7
จำนวนชั่วโมงที่มีแดด 69.8 108.8 178.4 207.3 253.7 268.4 312.0 281.4 221.7 142.6 72.7 52.9 2,169.7
แหล่งที่มา: NOAA (ค่าปกติและค่าสุดขีด)[73][74], (ความชื้นและแสงแดด 1961–1990)[75]

ประชากรศาสตร์

[แก้]
ประวัติจำนวนประชากร
ปีประชากร±%
1870 1,107—    
1880 3,533+219.2%
1890 42,837+1112.5%
1900 80,671+88.3%
1910 237,194+194.0%
1920 315,312+32.9%
1930 365,583+15.9%
1940 368,302+0.7%
1950 467,591+27.0%
1960 557,087+19.1%
1970 530,831−4.7%
1980 493,846−7.0%
1990 516,259+4.5%
2000 563,374+9.1%
2010 608,660+8.0%
2020 737,015+21.1%
ที่มา: (1870–1990)[76] (2000)[77] (2010–2020)[3]
ต้นกำเนิดชาติพันธุ์ในซีแอตเทิล ณ ค.ศ. 2021

ซีแอตเทิลเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในรัฐวอชิงตัน ตามข้อมูลสำมะโนสหรัฐ ค.ศ. 2020 ระบุว่าซีแอตเทิลมีจำนวนประชากร 737,015 คน เพิ่มขึ้น 21.1% จากสำมะโนสหรัฐ ค.ศ. 2010 ความหนาแน่นของประชากรต่อพื้นที่ 8,791.8/ตร. ไมล์ (3,394.53/กม.2)[3] อัตราส่วนของประชากรคิดเป็นเพศหญิง 100 คน ต่อเพศชาย 101.5 คน ในจำนวนประชากรทั้งหมดพบว่า 13.0% มีอายุต่ำกว่า 16 ปี และ 12.4% มีอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป มัธยฐานของอายุประชากรอยู่ที่ 35.0 ปี (เพศชาย 34.8 ปี เพศหญิง 35.2 ปี)[78]

องค์ประกอบทางเชื้อชาติในปี ค.ศ. 2020 ประกอบไปด้วยกลุ่มผิวขาว 61.3%, กลุ่มผิวดำหรือชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา 7.0%, กลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันหรืออะแลสกา 0.7%, ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย 17.1%, กลุ่มชนพื้นเมืองฮาวายหรือกลุ่มเกาะแปซิฟิก 0.3%, ชาวอเมริกันเชื้อชาติเดียวอื่น ๆ 3.2% และชาวอเมริกันสองเชื้อชาติขึ้นไป 10.5%[79] นอกจากนี้ ในจำนวนประชากรทั้งหมดของเมืองพบว่าเป็นกลุ่มฮิสแปนิกหรือลาติน 8.2%[80]

ซีแอตเทิลมีจำนวนครัวเรือนทั้งหมด 345,627 ครัวเรือน โดยเป็นครัวเรือนคู่สมรส 33.9%, ครัวเรือนคู่ชีวิตที่ไม่ได้สมรส 10.4%, เพศชายเป็นหัวหน้าครัวเรือนซึ่งไม่ปรากฎคู่สมรสหรือคู่ชีวิต 27.0% และเพศหญิงเป็นหัวหน้าครัวเรือนซึ่งไม่ปรากฎคู่สมรสหรือคู่ชีวิต 28.6% ในจำนวนครัวเรือนทั้งหมดนี้ พบว่าเป็นครัวเรือนที่มีผู้อายุต่ำกว่า 18 ปีอาศัยอยู่ด้วย 16.9% และครัวเรือนที่ผู้มีอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไปอาศัยตามลำพัง 19.1%[78]

ซีแอตเทิลมีจำนวนที่อยู่อาศัยทั้งหมด 368,308 หน่วย โดยเป็นที่อยู่อาศัยที่ยังว่าง 6.2% อัตราการว่างของที่อยู่อาศัยสำหรับผู้ครอบครองอยู่ที่ 1.1% และสำหรับการให้เช่าอยู่ที่ 4.8% ในจำนวนที่อยู่อาศัยทั้งหมดที่มีผู้อยู่อาศัยนี้ พบว่าเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ครอบครอง 42% และเป็นของผู้เช่า 58%[78]

การสำรวจชุมชนอเมริกัน ณ ค.ศ. 2024 ระบุว่ามัธยฐานของรายได้ครัวเรือนอยู่ที่ 118,745 ดอลลาร์สหรัฐ สูงกว่ารัฐวอชิงตัน 20% และสูงกว่าของประเทศราว 1.5 เท่า รายได้ต่อหัวอยู่ที่ 87,150 ดอลลาร์สหรัฐ สูงกว่ารัฐวอชิงตันราว 1.5 เท่า และสูงกว่าของประเทศเกือบเท่าตัว ประชากรที่อยู่ต่ำกว่าเส้นแบ่งความยากจนมีสัดส่วนคิดเป็น 9.4% โดยมีสัดส่วนที่น้อยกว่ารัฐวอชิงตันและของประเทศ ประชากรอายุตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป พูดภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษที่บ้านมีสัดส่วนคิดเป็น 24.3% โดยมีสัดส่วนที่มากกว่ารัฐวอชิงตันและของประเทศอยู่เล็กน้อย[81]

ซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน – องค์ประกอบทางเชื้อชาติและชาติพันธุ์
หมายเหตุ: สำมะโนของสหรัฐได้จัดกลุ่มฮิสแปนิก/ลาตินเป็นหมวดหมู่ทางชาติพันธุ์ ตารางนี้จึงแยกกลุ่มลาตินออกจากหมวดหมู่ทางเชื้อชาติและจัดให้อยู่ในหมวดหมู่เฉพาะต่างหาก โดยฮิสแปนิก/ลาตินสามารถเป็นบุคคลที่มีเชื้อชาติใดก็ได้
เชื้อชาติ/ชาติพันธุ์ (NH=ไม่ใช่ฮิสแปนิก) ประชากร 1980[82] ประชากร 1990[83] ประชากร 2000[77] ประชากร 2010[84] ประชากร 2020[80]
ผิวขาว (NH) 387,068 (78.38%) 380,423 (73.69%) 382,532 (67.90%) 403,578 (66.31%) 438,168 (59.45%)
ผิวดำ/แอฟริกันอเมริกัน (NH) 46,173 (9.35%) 50,918 (9.86%) 46,545 (8.26%) 47,113 (7.74%) 50,234 (6.82%)
ชนพื้นเมืองอเมริกัน/อะแลสกา (NH) 6,253 (1.27%) 6,674 (1.29%) 5,004 (0.89%) 3,881 (0.64%) 3,268 (0.44%)
เอเชียอเมริกัน (NH) 36,613 (7.41%) 59,141 (11.46%) 73,512 (13.05%) 83,537 (13.72%) 124,696 (16.92%)
ชนพื้นเมืองฮาวาย/กลุ่มเกาะแปซิฟิก (NH) x[b] x[c] 2,715 (0.48%) 2,246 (0.37%) 1,941 (0.26%)
เชื้อชาติเดียวอื่น ๆ (NH) 5,093 (1.03%) 754 (0.15%) 1,656 (0.29%) 1,464 (0.24%) 4,473 (0.61%)
เชื้อชาติผสม/หลายเชื้อชาติ (NH) x[d] x[e] 21,691 (3.85%) 26,512 (4.36%) 53,672 (7.28%)
ฮิสแปนิก/ลาติน (ไม่ว่าจะเชื้อชาติใด) 12,646 (2.56%) 18,349 (3.55%) 29,719 (5.28%) 40,329 (6.63%) 60,563 (8.22%)
รวม 493,846 (100.00%) 516,259 (100.00%) 563,374 (100.00%) 608,660 (100.00%) 737,015 (100.00%)

รสนิยมทางเพศและอัตลักษณ์ทางเพศ

[แก้]

ซีแอตเทิลมีชุมชนคนรักเพศเดียวกัน คนรักสองเพศ และคนข้ามเพศ (LGBT) ขนาดใหญ่เป็นที่น่าสังเกต โดยในปี ค.ศ. 2006 ผลการสำรวจพบว่า 12.9% ของผู้อยู่อาศัยในเมืองระบุว่าตนเป็นเกย์ เลสเบียน หรือคนรักสองเพศ ซึ่งถือเป็นสัดส่วนที่สูงมากเป็นอันดับสองในบรรดาเมืองใหญ่ของสหรัฐรองจากซานฟรานซิสโก[85] นอกจากนี้ เขตมหานครซีแอตเทิลยังครองอันดับสองในกลุ่มเขตมหานครขนาดใหญ่ของสหรัฐ โดยประชากร 6.5% ระบุว่าตนเป็นเกย์ เลสเบียน หรือคนรักสองเพศ[85]

ในปี ค.ศ. 2015 ซีแอตเทิลอยู่ในอันดับที่ 5 ด้วยสัดส่วน 4.8%[16] ส่วนในปี ค.ศ. 2012 ซีแอตเทิลมีสัดส่วนของครัวเรือนคู่รักเพศเดียวกันสูงที่สุดในสหรัฐ คิดเป็น 2.6% ซึ่งมากกว่าซานฟรานซิสโกที่มีสัดส่วน 2.5%[86] ย่านแคพิทอลฮิลล์ถือเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรม LGBTQ ในซีแอตเทิลมาตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970[87] โดยก่อนหน้านั้น ย่านจัตุรัสไพโอเนียร์เคยเป็นศูนย์กลางของชุมชน LGBTQ ในเมืองนี้มาก่อน[88]

ศาสนา

[แก้]

จากการศึกษาโดยสำนักวิจัยพิวในปี ค.ศ. 2023–2024 ระบุว่ากลุ่มความเชื่อทางศาสนาที่ใหญ่ที่สุดในเขตมหานครนี้ได้แก่ ชาวคริสต์ และกลุ่มที่ระบุว่าตนเองไม่มีศาสนา ซึ่งมีสัดส่วนที่เท่ากันคือ 44% รองลงมาคือชาวพุทธ (4%), ชาวมุสลิม (2%), ชาวฮินดู (1%), ชาวยิว (1%) และกลุ่มที่นับถือศาสนาอื่น ๆ ซึ่งมีสัดส่วนที่น้อยกว่า[89] ในการศึกษาเดียวกันนี้ยังระบุด้วยว่าชาวซีแอตเทิลราว 32% นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ และ 11% นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ในขณะเดียวกัน ประชากรในซีแอตเทิล 14% ระบุว่าตนเองเป็นผู้นิยมลัทธิอไญยนิยม และ 9% ระบุว่าตนเองเป็นผู้นิยมลัทธิอเทวนิยม[89]

เศรษฐกิจ

[แก้]
อาคารเดย์วันของแอมะซอน ตั้งอยู่ในย่านเดนนีไทรแองเกิลของซีแอตเทิล

เศรษฐกิจของซีแอตเทิลขับเคลื่อนด้วยการผสมผสานระหว่างบริษัทอุตสาหกรรมดั้งเดิมกับบริษัทในยุคเศรษฐกิจใหม่ที่เกี่ยวข้องกับอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยี รวมถึงธุรกิจด้านการบริการ การออกแบบ และเทคโนโลยีสะอาด ในปี ค.ศ. 2010 ผลิตภัณฑ์มวลรวมมหานครอยู่ที่ 2.31 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่งผลให้ซีแอตเทิลเป็นเขตเศรษฐกิจมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 11 ของสหรัฐ[90][91] ท่าเรือซีแอตเทิลซึ่งเป็นหน่วยงานที่ดูแลท่าอากาศยานนานาชาติซีแอตเทิล–ทาโคมาด้วยนั้น ถือเป็นประตูสำคัญสำหรับการค้ากับภูมิภาคเอเชียและการล่องเรือสำราญไปยังรัฐอะแลสกา นอกจากนี้ ท่าเรือแห่งนี้ยังเป็นท่าเรือที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 8 ของสหรัฐเมื่อวัดจากขีดความสามารถในการรองรับตู้คอนเทนเนอร์ โดยในปี ค.ศ. 2015 การดำเนินงานด้านสินค้าทางทะเลของท่าเรือซีแอตเทิลได้รวมเข้ากับท่าเรือทาโคมา จนเกิดเป็นความร่วมมือที่เรียกว่า "พันธมิตรนอร์ทเวสต์ซีพอร์ต" (Northwest Seaport Alliance)[92][93]

แม้จะได้รับผลกระทบจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่ แต่ซีแอตเทิลยังคงรักษาเศรษฐกิจที่ค่อนข้างแข็งแกร่งเอาไว้ได้ เมืองนี้มีชื่อเสียงในด้านธุรกิจสตาร์ตอัป โดยเฉพาะในกลุ่มธุรกิจอาคารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและเทคโนโลยีสะอาด[94] ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 รัฐบาลท้องถิ่นของเมืองได้ประกาศความมุ่งมั่นที่จะผลักดันให้ซีแอตเทิลกลายเป็นเมืองแรกในทวีปอเมริกาเหนือที่มีความเป็นกลางทางภูมิอากาศ โดยตั้งเป้าหมายที่จะลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกต่อหัวให้เหลือศูนย์ภายในปี ค.ศ. 2030[95]

บริษัทขนาดใหญ่ยังคงครองบทบาทสำคัญในแวดวงธุรกิจ โดยมี 7 บริษัทที่ติดอันดับในรายชื่อบริษัทขนาดใหญ่ที่สุดของฟอร์ชูน 500 ประจำปี ค.ศ. 2022 (จัดอันดับตามรายได้รวม) ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองซีแอตเทิล ได้แก่ แอมะซอน ผู้ค้าปลีกบนอินเทอร์เน็ต (อันดับที่ 2), สตาร์บัคส์ เครือร้านกาแฟ (อันดับที่ 120), เอ็กซ์พีดิเตอส์อินเตอร์เนชันแนล บริษัทรับจัดการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ (อันดับที่ 225), นอร์ดสตรึม ห้างสรรพสินค้า (อันดับที่ 245), แวร์ฮาวเซอร์ บริษัทผลิตภัณฑ์จากป่าไม้ (อันดับที่ 354), เอ็กซ์พีเดียกรุ๊ป บริษัทด้านการท่องเที่ยวออนไลน์ (อันดับที่ 404) และซิลโลว์ บริษัทเทคโนโลยีด้านอสังหาริมทรัพย์ (อันดับที่ 424)[96] บริษัทในกลุ่มฟอร์ชูน 500 อื่น ๆ ที่มักเกี่ยวข้องกับซีแอตเทิลที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคพิวจิตซาวนด์ เช่น คอสต์โก (อันดับที่ 11) ซึ่งเป็นเครือข่ายร้านค้าปลีกที่ใหญ่ที่สุดในรัฐวอชิงตัน ตั้งอยู่ในเมืองอิสซาควาห์, ไมโครซอฟท์ (อันดับที่ 14) ตั้งอยู่ในเมืองเรดมอนด์ นอกจากนี้ เมืองเบลวิวเป็นที่ตั้งของบริษัทผลิตรถบรรทุกแพกคาร์ (อันดับที่ 151)[96]

บริษัทผู้ผลิตอากาศยานโบอิง (อันดับที่ 60) เคยเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในซีแอตเทิลก่อนที่จะย้ายสำนักงานใหญ่ไปยังชิคาโก และต่อมาย้ายไปเทศมณฑลอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย โดยแผนกที่ใหญ่ที่สุดของบริษัทคือโบอิงคอมเมอร์เชียลแอร์เพลนส์ ซึ่งยังคงมีสำนักงานใหญ่อยู่ในภูมิภาคพิวจิตซาวนด์[97][f] บริษัทยังมีโรงงานผลิตเครื่องบินขนาดใหญ่ในเมืองเอฟริตต์และเรนตัน และยังคงเป็นนายจ้างเอกชนรายใหญ่ที่สุดในเขตมหานครซีแอตเทิล[98]

เพื่อตอบสนองต่อข้อเรียกร้องเกี่ยวกับค่าครองชีพที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงเวลานั้น ซีแอตเทิลได้ออกกฎหมายท้องถิ่นในปี ค.ศ. 2014 เพื่อทยอยปรับขึ้นค่าจ้างขั้นต่ำจนถึงระดับ 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมงภายในปี ค.ศ. 2017 และให้มีการปรับขึ้นเป็นประจำทุกปีหลังจากนั้นโดยอิงตามดัชนีราคาผู้บริโภค (CPI) ของเขตมหานครดังกล่าว[99][100] ทั้งนี้ เพื่อบรรเทาความกังวลของผู้ประกอบการ กฎหมายฉบับนี้จึงได้กำหนดข้อยกเว้นสำหรับธุรกิจขนาดเล็กและกรณีที่เกี่ยวข้องกับเงินทิป ซึ่งข้อยกเว้นเหล่านี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อสิ้นปี ค.ศ. 2024 ที่ผ่านมา[100][101] ปัจจุบัน ซีแอตเทิลและเขตมหานครโดยรอบถือเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีค่าจ้างขั้นต่ำสูงที่สุดในสหรัฐ โดยมีอัตราสูงกว่า 20 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมงในปี ค.ศ. 2025[100]

กีฬา

[แก้]
ทีม กีฬา ลีก สนาม (ความจุ) ก่อตั้ง คว้าแชมป์
ซีแอตเทิล ซีฮอกส์ อเมริกันฟุตบอล NFL ลูเมนฟีลด์ (69,000) 1976 2
ซีแอตเทิล มารีเนอส์ เบสบอล MLB ที-โมบายล์พาร์ก (47,574) 1977 0
ซีแอตเทิล คราเคน ฮอกกี้น้ำแข็ง NHL ไคลเมตเพล็ดจ์อะรีนา (17,100) 2021 0
ซีแอตเทิล ซาวเดอส์ เอฟซี ฟุตบอล MLS ลูเมนฟีลด์ (69,000) 2007[ก] 2
ซีแอตเทิล ซีวูฟส์ รักบี้ MLR สตาร์ไฟร์สปอตส์ (4,500)[102] 2017 2
ซีแอตเทิล สตอร์ม บาสเกตบอล WNBA ไคลเมตเพล็ดจ์อะรีนา (18,100) 2000 4
ซีแอตเทิล เรน เอฟซี ฟุตบอล NWSL ลูเมนฟีลด์ (69,000) 2013 0
หมายเหตุ
ก แฟรนไชส์ซาวเดอส์ในรูปแบบที่เข้าร่วมลีก MLS นั้น เดิมก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1974 ต่อมาได้มีการจดทะเบียนจัดตั้งขึ้นใหม่ตามกฎหมายในปี ค.ศ. 2007 และได้เข้าร่วมการแข่งขันในลีกตั้งแต่ฤดูกาล ค.ศ. 2009 เป็นต้นมา

การศึกษา

[แก้]
มหาวิทยาลัยวอชิงตัน

การสำรวจชุมชนอเมริกัน ณ ค.ศ. 2024 ระบุว่าประชากรในซีแอตเทิลที่มีอายุตั้งแต่ 25 ปีขึ้นไปสำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมปลายหรือสูงกว่าคิดเป็น 96.5% เทียบกับรัฐวอชิงตันที่มีสัดส่วน 92.3% และของประเทศ 89.9% ขณะที่ประชากรที่สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีหรือสูงกว่าคิดเป็น 70.1% เทียบกับรัฐวอชิงตันที่มีสัดส่วน 41.0% และของประเทศ 36.9%[81] จากการศึกษาโดยมหาวิทยาลัยเซ็นทรัลคอนเนทิคัตสเตต พบว่าเมืองนี้ถูกจัดอันดับให้เป็นเมืองที่มีระดับการรู้หนังสือสูงที่สุดในบรรดา 69 เมืองใหญ่ของประเทศในปี ค.ศ. 2005 และ ค.ศ. 2006 ส่วนในปี ค.ศ. 2007 อยู่ในอันดับที่ 2 และในปี ค.ศ. 2008 กลับมาครองอันดับที่ 1 อีกครั้ง[103]

ซีแอตเทิลเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยวอชิงตัน (UW) รวมถึงหน่วยงานด้านการศึกษาต่อเนื่องและการศึกษาสำหรับมืออาชีพของมหาวิทยาลัยที่ชื่อว่า วิทยาลัยคอนทินิวอัมแห่งมหาวิทยาลัยวอชิงตัน (University of Washington Continuum College) ทั้งนี้ มหาวิทยาลัยวอชิงตันได้รับเงินทุนสนับสนุนด้านการวิจัยและพัฒนาจากรัฐบาลกลางมากกว่าสถาบันการศึกษาของรัฐแห่งอื่น ๆ นอกจากนี้ ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา มหาวิทยาลัยนี้ยังเป็นแหล่งผลิตอาสาสมัครให้กับหน่วยอาสาสมัครรักษาสันติภาพ (Peace Corps) มากที่สุดเมื่อเทียบกับมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ในสหรัฐอีกด้วย[104]

นอกจากนี้ ซีแอตเทิลยังมีมหาวิทยาลัยเอกชนขนาดเล็กอีกหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยซีแอตเทิล ซึ่งเป็นสถาบันในเครือคาทอลิกเยสุอิต และมหาวิทยาลัยซีแอตเทิลแปซิฟิก ซึ่งเป็นสถาบันในเครือคริสตจักรฟรีเมทอดิสต์

การขนส่ง

[แก้]
อินเตอร์สเตต 5 ผ่านย่านกลางเมืองซีแอตเทิล
เรือแท็กซีคิงเคาน์ตี โดยมีย่านกลางเมืองซีแอตเทิลเป็นฉากหลัง
รถไฟรางเบาวันไลน์ ซึ่งวิ่งภายในอุโมงค์ขนส่งมวลชนดาวน์ทาวน์ซีแอตเทิล เข้าจอดที่สถานียูนิเวอร์ซิตีสตรีต

รถรางสายแรกในซีแอตเทิลได้เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1889 โดยมีส่วนสำคัญในการพัฒนาย่านกลางเมืองและการขยายตัวของเขตเมืองอย่างเป็นระบบตลอดแนวเส้นทาง การมาของพาหนะยานยนต์เป็นจุดเริ่มต้นของการรื้อถอนเส้นทางรถไฟในตัวเมือง บริการรถไฟสายทาโคมา–ซีแอตเทิลได้ยุติการให้บริการในปี ค.ศ. 1929 เช่นเดียวกันกับสายเอฟริตต์–ซีแอตเทิลที่ยุติในปี ค.ศ. 1939 ซึ่งถูกแทนที่โดยทางหลวงสมัยใหม่ที่รองรับรถยนต์ส่วนบุคคล รางบนถนนถูกลาดยางทับหรือรื้อถอนออกไป และการเปิดให้บริการรถโดยสารประจำทางไฟฟ้านั้นนำไปสู่การสิ้นสุดของรถรางถนนในปี ค.ศ. 1941 โครงข่ายรถโดยสารประจำทางของเอกชน (ซึ่งเปลี่ยนเป็นของสาธารณะในภายหลัง) กลายเป็นเพียงระบบขนส่งมวลชนเดียวที่ให้บริการในเมืองและทั่วทั้งภูมิภาค[105]

คิงเคาน์ตีเมโทรให้บริการรถโดยสารประจำทางในเขตเมืองและเทศมณฑล รวมถึงรถรางสายเซาท์เลกยูเนียนและสายเฟิสต์ฮิลล์[106] ซีแอตเทิลเป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองในอเมริกาเหนือที่ยังคงมีรถโดยสารประจำทางไฟฟ้าในบริการ ซาวนด์แทรนสิตให้บริการรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษภายในเขตมหานคร และรถไฟชานเมืองซาวน์เดอร์อีกสองเส้นทาง นอกจากนี้ยังมีเส้นทางรถไฟรางเบาวันไลน์ ที่ให้บริการระหว่างย่านนอร์ทเกตและย่านแองเกิลเลก[107][108]

เรือข้ามฟากรัฐวอชิงตัน ซึ่งเป็นเครือข่ายเรือข้ามฟากที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐและใหญ่เป็นอันดับสามของโลก ให้บริการเรือข้ามฟากจากซีแอตเทิลไปยังเกาะเบนบริดจ์และเกาะแวชอนในพิวจิตซาวนด์ รวมถึงไปยังเบรเมอร์ตันและเซาท์เวิร์ทบนคาบสมุทรคิตแซป[109] นอกจากนี้ ยังมีเรือโดยสารแคทะมะแรนที่ให้บริการโดยหน่วยงานอื่นในเส้นทางเรือแท็กซีและ "เรือข้ามฟากเร็ว"[110] สถานีคิงสตรีตที่จัตุรัสไพโอเนียร์ ให้บริการรถไฟระหว่างเมืองของแอ็มแทร็กและรถไฟชานเมืองของซาวน์เดอร์ สถานีแห่งนี้ยังตั้งอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟรางเบาเขตอินเตอร์เนชันแนล/ไชน่าทาวน์[111]

การสำรวจชุมชนอเมริกัน ณ ค.ศ. 2007 ระบุว่าประชากรในซีแอตเทิล 18.6% ใช้บริการระบบขนส่งสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่งจากทั้งหมด 3 ระบบที่มีให้บริการในเมือง ทำให้ซีแอตเทิลเป็นเมืองใหญ่ที่มีอัตราการใช้บริการขนส่งสาธารณะสูงที่สุดในกลุ่มเมืองที่ไม่มีระบบรถไฟฟ้ารางหนักหรือรถไฟฟ้ารางเบา (ก่อนที่โครงการรถไฟรางเบาวันไลน์ของซาวนด์แทรนสิตจะก่อสร้างแล้วเสร็จ)[112]

ท่าอากาศยานนานาชาติซีแอตเทิล–ทาโคมา หรือที่รู้จักกันในชื่อท่าอากาศยานซี-แทก ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองซีแทกที่อยู่ใกล้เคียง ดำเนินการโดยท่าเรือซีแอตเทิล และให้บริการเที่ยวบินพาณิชย์ไปยังจุดหมายปลายทางทั่วโลก ส่วนโบอิงฟีลด์ซึ่งอยู่ใกล้กับใจกลางเมืองใช้สำหรับการบินทั่วไป การขนส่งสินค้า และการทดสอบ/ส่งมอบเครื่องบินโบอิง ท่าอากาศยานผู้โดยสารรองอย่างเพนฟีลด์ ซึ่งเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 2019 ตั้งอยู่ในเมืองเอฟริตต์ ห่างจากซีแอตเทิลไปทางทิศเหนือ 25 ไมล์ (40 km) ส่วนใหญ่ถูกใช้โดยโบอิงและโรงงานประกอบขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้เคียง[113][114]

การขนส่งหลักคือระบบถนน ซึ่งมีการวางผังเป็นตารางจุดทิศหลัก ยกเว้นในย่านธุรกิจกลางเมืองที่ผู้นำเมืองยุคแรกอย่างอาร์เทอร์ เดนนี และคาร์สัน โบเรน ยืนยันที่จะวางผังเมืองโดยอิงจากแนวชายฝั่งมากกว่าทิศเหนือที่แท้จริง[115] ภูมิประเทศของเมืองซึ่งเกิดจากการถอยร่นของธารน้ำแข็ง ทำให้เกิดร่องลึกตามแนวเหนือ-ใต้ ซึ่งไม่เอื้อให้ถนนที่วิ่งจากตะวันออกไปตะวันตกต่อเนื่องกันได้[116] มีเพียงถนนแมดิสันเท่านั้นที่วิ่งต่อเนื่องจากอ่าวเอลเลียตไปยังทะเลสาบวอชิงตัน[117] โดยมีเพียงสองถนนเท่านั้น คืออินเตอร์สเตตหมายเลข 5 และทางหลวงรัฐหมายเลข 99 (ทั้งสองเป็นทางหลวงที่มีทางเข้าออกจำกัด) ที่วิ่งผ่านเมืองจากเหนือจรดใต้โดยไม่ขาดตอน[118]

เมืองพี่น้อง

[แก้]

ซีแอตเทิลมีเมืองพี่น้องดังต่อไปนี้:[119]

เชิงอรรถ

[แก้]
  1. ↑ วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1851 มักถูกกล่าวถึงว่าเป็นวันที่ก่อตั้งซีแอตเทิลอย่างไม่เป็นทางการ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่สมาชิกส่วนใหญ่ของคณะเดนนีเดินทางมาถึงแอลไคพอยต์ อย่างไรก็ตาม ผู้ตั้งถิ่นฐานผิวขาวกลุ่มแรกที่เข้ามาอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ได้เดินทางมาถึงตั้งแต่เดือนกันยายนแล้ว โดยมีสมาชิกบางส่วนที่เป็นกลุ่มสำรวจของคณะเดนนีรวมอยู่ด้วย เมืองในรูปแบบปัจจุบันยังไม่ได้ก่อตัวขึ้นจนกระทั่งถึงฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา หลังจากที่สมาชิกส่วนใหญ่ของคณะดังกล่าวตัดสินใจละทิ้งแอลไคพอยต์แล้วย้ายข้ามอ่าวไปตั้งถิ่นฐานใหม่ ส่วนชื่อ "ซีแอตเทิล" เพิ่งมีการใช้อย่างเป็นทางการในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1853
  2. ↑ รวมอยู่ในหมวดหมู่เอเชียในการสำมะโน ค.ศ. 1980
  3. ↑ รวมอยู่ในหมวดหมู่เอเชียในการสำมะโน ค.ศ. 1990
  4. ↑ ไม่ใช่ตัวเลือกในการสำมะโน ค.ศ. 1980
  5. ↑ ไม่ใช่ตัวเลือกในการสำมะโน ค.ศ. 1990
  6. ↑ ปัจจุบันหน่วยงานดังกล่าวมีการหมุนเวียนสถานที่ตั้งสำนักงานใหญ่ไปตามจุดต่าง ๆ ภายในภูมิภาค โดยสำนักงานแห่งเดิมที่เมืองเรนตันได้ประกาศขายไปเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2021

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 "2022 U.S. Gazetteer Files: Washington". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 7, 2024. สืบค้นเมื่อ มกราคม 15, 2024.
  2. 1 2 "City of Seattle". Geographic Names Information System, U.S. Geological Survey.
  3. 1 2 3 4 "QuickFacts: Seattle city, Washington". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มิถุนายน 9, 2022. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 15, 2025.
  4. 1 2 "U.S. Census Bureau QuickFacts". census.gov. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 15, 2026.
  5. ↑ "List of 2020 Census Urban Areas". census.gov. สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 14, 2023. สืบค้นเมื่อ มกราคม 8, 2023.
  6. ↑ "2020 Population and Housing State Data". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 24, 2021. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 22, 2021.
  7. ↑ Balk, Gene (ตุลาคม 2, 2012). "When can you call yourself a Seattleite?". The Seattle Times. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 19, 2018.
  8. ↑ Wilson-Codega, Lily. "About Seattle Sister Cities – Sister Cities | seattle.gov". City of Seattle. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 19, 2018.
  9. ↑ "Zip Code Lookup". USPS. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 12, 2015.
  10. ↑ "Zip Code Lookup". USPS. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 12, 2015.
  11. ↑ Balk, Gene (มีนาคม 26, 2018). "Seattle just one of 5 big metros last year that had more people move here than leave, census data show". The Seattle Times. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 7, 2018.
  12. ↑ Gutman, David; Shapiro, Nina (สิงหาคม 12, 2021). "Seattle grew by more than 100,000 people in past 10 years, King County population booms, diversifies, new census data shows". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 26, 2022. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 20, 2021.
  13. ↑ "Seaport Statistics". Port of Seattle. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 7, 2021. สืบค้นเมื่อ มกราคม 28, 2016.
  14. ↑ Armstrong, Doree (ตุลาคม 4, 2007). "Feel the beat of history in the park and concert hall at two family-friendly events". Seattle Post-Intelligencer. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 25, 2012. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 1, 2007.
  15. ↑ Speidel, William C. (1967). Sons of the Profits or There's No Business Like Grow Business The Seattle Story 1851–1901. Nettle Creek. น. 12–13. ISBN 9780914890065. At the time, the Schooner "Exact" was outfitting in Portland for a voyage to Queen Charlotte Island with gold prospectors, and for a reasonable price the captain was willing to touch at Puget Sound en route. She started from Portland on November 5, 1851 and headed out over the Columbia River Bar after touching at Astoria two days later.
  16. 1 2 Balk, Gene (มีนาคม 20, 2015). "Survey ranks Seattle area 5th for LGBT population – so how many people is that?". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 26, 2021. สืบค้นเมื่อ มกราคม 4, 2019.
  17. ↑ Heylin, Clinton (2007). Babylon's Burning: From Punk to Grunge. Conongate. น. 606. ISBN 978-1-84195-879-8.
  18. ↑ Tom (พฤษภาคม 22, 2015). "Bird's-Eye View of Seattle and King County in 1891". Cool Old Photos (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 6, 2019. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 5, 2019.
  19. ↑ Lange, Greg (มีนาคม 8, 2003). "Luther Collins Party, first King County settlers, arrive at mouth of Duwamish River on September 14, 1851". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 3, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2007.
  20. ↑ Lange, Greg (ธันวาคม 16, 2000). "Collins party encounters Denny party scouts at Duwamish Head near future site of Seattle on September 27, 1851". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 3, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2007.
  21. 1 2 3 Crowley, Walt (สิงหาคม 31, 1998). "Seattle – a Snapshot History of Its Founding". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 3, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2007.
  22. ↑ "The Pioneer Square-Skid Road National Historic District Statement of Significance" (PDF). seattle.gov. City of Seattle. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 16, 2022. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 10, 2022.
  23. ↑ Thomas R. Speer, บ.ก. (กรกฎาคม 22, 2004). "Chief Si'ahl and His Family". Duwamish Tribe. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กุมภาพันธ์ 13, 2009. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2007. Includes bibliography
  24. ↑ Watson, Kenneth G. (กุมภาพันธ์ 18, 2003). "Seattle, Chief Noah". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 25, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2007.
  25. ↑ Morgan, Murray (1982) [First published 1951, 1982 revised and updated, first illustrated edition]. Skid Road: an Informal Portrait of Seattle. Seattle and London: University of Washington Press. น. 20. ISBN 978-0-295-95846-0.
  26. ↑ Crowley, Walt; Wilma, David (กุมภาพันธ์ 15, 2003). "Native Americans attack Seattle on January 26, 1856". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 12, 2026. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 18, 2025.
  27. ↑ Lange, Greg; Cassandra Tate (พฤศจิกายน 4, 1998). "Legislature incorporates the Town of Seattle for the first time on January 14, 1865". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 24, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2007.
  28. ↑ "Seattle City Symbols". City of Seattle. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 21, 2013. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 28, 2014.
  29. ↑ Lange, Greg. " "Seattle receives epithet Queen City in 1869". HistoryLink. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 27, 2022.
  30. ↑ Shear, Emmett (2002). "Seattle: Booms and Busts". Yale University. Author has granted blanket permission for material from that paper to be reused in Wikipedia. Now at s:Seattle: Booms and Busts.
  31. ↑ Kinnear, George (กุมภาพันธ์ 8, 1911). Anti-Chinese Riots At Seattle, Wn.. February 8, 1876 . ซีแอตเทิล: [privately printed]. OCLC 844602374 – โดยทาง Wikisource. ดูเพิ่มที่ Anti-Chinese Riots At Seattle, Wn.. February 8, 1876 on the Internet Archive.
  32. ↑ Crowley, Walt (มกราคม 25, 2003). "Seattle burns down in the Great Fire on June 6, 1889". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 24, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2007.
  33. ↑ "Hard Drive to the Klondike: Promoting Seattle During the Gold Rush". National Park Service. กุมภาพันธ์ 18, 2003. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤศจิกายน 3, 2007. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2007.
  34. ↑ Pierce, J. Kingston (พฤศจิกายน 24, 1999). "Panic of 1893: Seattle's First Great Depression". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 24, 2021. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 18, 2008.
  35. ↑ Lange, Greg (มกราคม 14, 1999). "Klondike Gold Rush". HistoryLink.org. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 25, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2007.
  36. ↑ "Park History – Olmsted Parks". Seattle Parks and Recreation. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 14, 2021. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 30, 2015.
  37. ↑ Lange, Greg (พฤษภาคม 5, 2003). "Alaska–Yukon–Pacific Exposition opens for a 138-day run on June 1, 1909". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 26, 2009. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2007.
  38. ↑ McRoberts, Patrick (กุมภาพันธ์ 4, 1999). "Seattle General Strike, 1919, Part I". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 5, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2007.
  39. ↑ BOLA Architecture + Planning & Northwest Archaeological Associates, Inc., "Port of Seattle North Bay Project DEIS: Historic and Cultural Resources" (PDF). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ กรกฎาคม 23, 2011. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 26, 2008., Port of Seattle, เมษายน 5, 2005, pp. 12–13 (which is pp. 14–15 of the PDF). สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 25, 2008.
  40. ↑ Orleck, Annelise (1993). "We Are the Mythical Thing Called the Public". Feminist Studies. 19: 147–172. doi:10.2307/3178357. hdl:2027/spo.0499697.0019.109. ISSN 0046-3663. JSTOR 3178357.
  41. ↑ Stein, Alan J. (เมษายน 18, 2000). "Century 21 – The 1962 Seattle World's Fair, Part I". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 10, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2007.
  42. ↑ Lange, Greg (มิถุนายน 8, 1999). "Billboard appears on April 16, 1971, near Sea–Tac, reading: Will the Last Person Leaving Seattle—Turn Out the Lights". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 18, 2016. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2007.
  43. ↑ "Information for Students: Key Events In Microsoft History". Microsoft Visitor Center Student Information. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ สิงหาคม 5, 2010. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2005.
  44. ↑ Basnet, Neetish (ตุลาคม 14, 2022). "Largest Tech Employers". Puget Sound Business Journal. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 11, 2023. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 11, 2022.
  45. ↑ Strategic Planning Office (มีนาคม 2011). "Basic Population and Housing Unit Characteristics: Decennial Census" (PDF). City of Seattle. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ ธันวาคม 18, 2013. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 28, 2014.
  46. ↑ Hodges, Jane (สิงหาคม 20, 2005). "Seattle area 'sticker shock' is a matter of perception". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มิถุนายน 22, 2011. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2007.
  47. ↑ Friedman, Thomas L. (พฤศจิกายน 21, 1993). "The Pacific Summit: Leaders at Summit Seek Strong Pacific Community". The New York Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 4, 2021. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 3, 2021.
  48. ↑ Wilma, David (มีนาคม 1, 2000). "Protests against the World Trade Organization (WTO) continue on December 1, 1999". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 26, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2007.
  49. ↑ "Double dose of woe strikes historic Seattle neighborhood". CNN. มีนาคม 1, 2001. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 25, 2021. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 11, 2008.
  50. ↑ Balk, Gene (กันยายน 13, 2015). "Seattle's population boom approaching Gold Rush numbers". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 24, 2021. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 30, 2015.
  51. 1 2 DeMay, Daniel (ตุลาคม 13, 2015). "Thanks to an influx of tech jobs, Seattle is booming – but it's not easy to deal with". Seattle Post-Intelligencer. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 20, 2015. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 30, 2015.
  52. ↑ Nickelsburg, Monica (กรกฎาคม 6, 2017). "Seattle bike share pilot speeds ahead, hitting the streets as early as Friday". GeekWire (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 2, 2025. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 4, 2025.
  53. ↑ Pacheco, Antonio (มกราคม 29, 2018). "In fits and starts, Seattle plans for regional-scale urbanism". The Architect’s Newspaper (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 2, 2025. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 4, 2025.
  54. ↑ "Chapter Three – Native American Cultures". The First Americans. Four Directions. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ มีนาคม 29, 2006. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2007.
  55. ↑ Morphy, Howard (1999). "Traditional and modern visual art of hunting and gathering peoples". ใน Richard B. Lee (บ.ก.). The Cambridge Encyclopedia of Hunters and Gatherers. Cambridge University Press. น. 443. ISBN 978-0-521-57109-8.
  56. ↑ Department of Transportation. "Highest Elevations in Seattle and The Twenty Steepest Streets in Seattle". City of Seattle. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 23, 2003. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 4, 2007.
  57. ↑ Crowley, Walt (มกราคม 14, 2003). "Seattle's Seven Hills". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มิถุนายน 9, 2016. สืบค้นเมื่อ เมษายน 12, 2010.
  58. ↑ Schulz, William H. (พฤศจิกายน 15, 2006). "Landslide susceptibility revealed by LIDAR imagery and historical records, Seattle, Washington" (PDF). United States Geological Survey. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ มีนาคม 18, 2009. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 5, 2009.
  59. ↑ Peterson, Lorin & Davenport, Noah C. (1950), Living in Seattle, Seattle: Seattle Public Schools, p. 44.
  60. ↑ Wija, Tantri (มกราคม 27, 2025). "West Seattle Hill towers over the city — in a totally nonthreatening way". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 27, 2025. สืบค้นเมื่อ มกราคม 27, 2025.
  61. ↑ Williams, David B.; Ott, Jennifer (มิถุนายน 29, 2017). "Our Ship Canal has provided a century of connections". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 13, 2024. สืบค้นเมื่อ มกราคม 27, 2025.
  62. ↑ Crowley, Walt (มีนาคม 2, 2001). "Earthquake registering 6.8 on Richter Scale jolts Seattle and Puget Sound on February 28, 2001". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 5, 2007. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2007.
  63. ↑ Lange, Greg (กุมภาพันธ์ 1, 1999). "Earthquake hits Washington Territory on December 14, 1872". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 11, 2007. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 5, 2007.
  64. ↑ Lange, Greg (มกราคม 1, 2000). "Earthquake hits Puget Sound area on April 13, 1949". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 9, 2007. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 5, 2007.
  65. 1 2 Lange, Greg (มีนาคม 2, 2000). "Earthquake rattles Western Washington on April 29, 1965". HistoryLink. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 5, 2007. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 4, 2007.
  66. ↑ "Seattle the next Saint-Tropez? Not quite, but Mediterranean climate trends continue". Q13 FOX News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). มิถุนายน 8, 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 30, 2019. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 1, 2018.
  67. ↑ Bloom, Jessi; Boehnlein, Dave (กุมภาพันธ์ 4, 2016). Practical Permaculture: for Home Landscapes, Your Community, and the Whole Earth (ภาษาอังกฤษ). Timber Press. ISBN 9781604697421. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 7, 2024. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2020.
  68. 1 2 "Washington Climate Narrative". Western Regional Climate Center. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 3, 2026.
  69. 1 2 Rodionov, S.N.; Bond, N.A.; Overland, J.E. (2007). "The Aleutian Low, storm tracks, and winter climate variability in the Bering Sea". Deep-Sea Research II. 54 (23–26): 2560–2577. doi:10.1016/j.dsr2.2007.08.002.
  70. ↑ "National Climatic Data Center: Cloudiness – Mean Number of Days". National Oceanic and Atmospheric Administration. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 31, 2012.
  71. ↑ "What Is The Olympic Rain Shadow?". KOMOTV.com. ตุลาคม 4, 2006. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤศจิกายน 6, 2015. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2007.
  72. ↑ "Mean Number of Days with Precipitation 0.01 Inch or More". NOAA Satellites and Information. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 28, 2013.
  73. ↑ "NOWData - NOAA Online Weather Data". weather.gov (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ มกราคม 17, 2026.
  74. ↑ "Summary of Monthly Normals 1991-2020". NOAA (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ มกราคม 17, 2026.
  75. ↑ "SEATTLE/SEATTLE-TACOMA INTL A,WA". NOAA. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 14, 2026.
  76. ↑ "Table 48. Washington - Race and Hispanic Origin for Selected Large Cities and Other Places: Earliest Census to 1990" (PDF). สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. กุมภาพันธ์ 2005. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 11, 2026.
  77. 1 2 "P004: Hispanic or Latino, and Not Hispanic or Latino by Race – 2000: DEC Summary File 1 – Seattle city, Washington". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 11, 2026.
  78. 1 2 3 "DP1: PROFILE OF GENERAL POPULATION AND HOUSING CHARACTERISTICS – 2020: DEC Demographic Profile – Seattle city, Philadelphia County, Pennsylvania". data.census.gov. สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 11, 2026.
  79. ↑ "P1: Race – 2020: DEC Redistricting Data (PL 94-171) – Seattle city, Washington". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 11, 2026.
  80. 1 2 "P2: Hispanic or Latino, and Not Hispanic or Latino by Race – 2020: DEC Redistricting Data (PL 94-171) – Seattle city, Washington". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 11, 2026.
  81. 1 2 "Seattle, WA - Profile data". censusreporter.org. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 10, 2026. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 11, 2026.
  82. ↑ "1980 Census of Population - Number of Inhabitants - Washington" (PDF). สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ ธันวาคม 19, 2025 – โดยทาง เวย์แบ็กแมชชีน.
  83. ↑ "1990 Census of Population - General Population Characteristics - Washington" (PDF). สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ ธันวาคม 22, 2025 – โดยทาง เวย์แบ็กแมชชีน.
  84. ↑ "P2: Hispanic or Latino, and Not Hispanic or Latino by Race – 2010: DEC Redistricting Data (PL 94-171) – Seattle city, Washington". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 11, 2026.
  85. 1 2 Gates, Gary J. (ตุลาคม 2006). "Same-sex Couples and the Gay, Lesbian, Bisexual Population: New Estimates from the American Community Survey" (PDF). UCLA School of Law. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ มิถุนายน 9, 2013. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 21, 2012.
  86. ↑ Balk, Gene (กันยายน 27, 2013). "Seattle overtakes San Francisco as No. 1 city for gay couples". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 23, 2013. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 24, 2013.
  87. ↑ "How did Capitol Hill become Seattle's gay neighborhood?". Seattle Post-Intelligencer. กันยายน 15, 2016. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 22, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 14, 2020.
  88. ↑ Freitas, Richard (2017). "The Land at Our Feet": Preserving Pioneer Square's Queer Landscape (PDF) (วิทยานิพนธ์). Seattle, Washington: Washington State Department of Archaeology & Historic Preservation. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 12, 2025. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 5, 2025.
  89. 1 2 "Religious Landscape Study: People in the Seattle metro area". สำนักวิจัยพิว. กุมภาพันธ์ 26, 2025. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 31, 2025. สืบค้นเมื่อ มกราคม 17, 2026.
  90. ↑ "Gross Metropolitan Product". Greyhill Advisors. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 7, 2013. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 13, 2011.
  91. ↑ "Gross Metropolitan Product". สำนักงานวิเคราะห์เศรษฐกิจสหรัฐ. กันยายน 29, 2011. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 7, 2024. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 13, 2011.
  92. ↑ "Seaport Statistics". portseattle.org. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กรกฎาคม 23, 2011. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 23, 2011.
  93. ↑ Roberts, C.R. (สิงหาคม 4, 2015). "Tacoma, Seattle ports agree on final Northwest Seaport Alliance details". The News Tribune. ทาโคมา รัฐวอชิงตัน. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 7, 2024. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 11, 2017.
  94. ↑ Clark, Kate (ธันวาคม 30, 2019). "In the shadow of Amazon and Microsoft, Seattle startups are having a moment". TechCrunch. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 7, 2024. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 17, 2020.
  95. ↑ "Council Wants City to Go Carbon Neutral in 20 Years". SeattleMet. กุมภาพันธ์ 22, 2010. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 9, 2018. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 1, 2017.
  96. 1 2 "Fortune 500". Fortune. 2017. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 15, 2019. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 18, 2017.
  97. ↑ Gates, Dominic (เมษายน 6, 2021). "Boeing puts up for sale its Commercial Airplanes headquarters campus outside Seattle". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 13, 2021. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 22, 2021.
  98. ↑ "Locke Unveils Boeing 7E7 Tax Cut Wish List". KOMO. กรกฎาคม 24, 2009 [1st pub. June 9, 2003]. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 16, 2014.
  99. ↑ Lane, Edwin (มิถุนายน 22, 2016). "Seattle's great minimum wage experiment". BBC News. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 5, 2024. สืบค้นเมื่อ มกราคม 17, 2026.
  100. 1 2 3 Fu, Jessica (ธันวาคม 31, 2024). "Seattle minimum wage hits $20.76 an hour — and it's not the area's highest". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 24, 2025. สืบค้นเมื่อ มกราคม 17, 2026.
  101. ↑ Sanford, Nate (มีนาคม 31, 2025). "How Seattle's record-high minimum wage has — and hasn't — paid off". Cascade PBS News (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 23, 2025. สืบค้นเมื่อ มกราคม 17, 2026.
  102. ↑ "Starfire Sports – Indoor/Outdoor Soccer – Seattle, Renton, Kent". www.starfiresports.com. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 14, 2017. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 14, 2017.
  103. ↑ Doughton, Sandi (ธันวาคม 28, 2007). "Minneapolis ousts Seattle as most literate city". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 31, 2007. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 28, 2007.
  104. ↑ "Fast Facts 2017" (PDF). University of Washington. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ พฤศจิกายน 1, 2019. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 20, 2019.
  105. ↑ Crowley, Walt (กันยายน 19, 2000). "Interurban Rail Transit in King County and the Puget Sound Region – A Snapshot History". HistoryLink.org. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2007.
  106. ↑ "The South Lake Union Streetcar". Seattle Department of Transportation. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 29, 2007. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2007.
  107. ↑ "New to Sound Transit?". Sound Transit. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 31, 2019.
  108. ↑ "1 Line - Northgate - Angle Lake". Sound Transit. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 27, 2023.
  109. ↑ "History". Washington State Department of Transportation. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 12, 2012. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2007.
  110. ↑ Deshais, Nicholas (มกราคม 24, 2025). "WA sees bump in ferry riders with help from county-run boats". The Seattle Times. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 15, 2026.
  111. ↑ Lindblom, Mike (พฤษภาคม 28, 2019). "Chinatown International District wary of Sound Transit plans for a second light-rail station there". The Seattle Times. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 20, 2020.
  112. ↑ Christie, Les (มิถุนายน 29, 2007). "New Yorkers are Top Transit Users". CNNMoney.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 17, 2007. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 17, 2008.
  113. ↑ Blethen, Ryan (มีนาคม 4, 2019). "How the first day of commercial flights from Paine Field went". The Seattle Times. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 8, 2019.
  114. ↑ Baskas, Harriet (กุมภาพันธ์ 27, 2019). "Paine Field: What to expect when 'Seattle's second airport' opens March 4". ยูเอสเอทูเดย์. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 8, 2019.
  115. ↑ Rochester, Junius (พฤศจิกายน 10, 1998). "Maynard, Dr. David Swinson (1808–1873)". HistoryLink. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 3, 2007.
  116. ↑ Chamberlain Gomez, Caroline; Wang, Deborah (พฤษภาคม 16, 2019). "Why is Seattle's street grid such a disaster?". KUOW. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 3, 2024.
  117. ↑ McDermott, Terry (ธันวาคม 13, 1992). "Life on East Madison". The Seattle Times. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 3, 2024.
  118. ↑ McNerthney, Casey (มกราคม 10, 2020). "Seattle's State Route 99 Tunnel opens to traffic on February 4, 2019". HistoryLink. สืบค้นเมื่อ เมษายน 26, 2020.
  119. ↑ "About Seattle Sister Cities - OIR". ซีแอตเทิล: Office of International Relations.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]