ข้ามไปเนื้อหา

สระอุ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรไทย
–ุ
U
U
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัม
ทิเบต
ทมิฬ
มลยาฬัม
สิงหล
พราหมีอโศกU
เทวนาครี
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูו
กรีกϜ (Ϛ), Υ (Ȣ)
ละตินF, V, U, W, Y, Ⅎ
ซีริลลิกЅ, У (Ꙋ), Ѵ, Ю
Properties
หน่วยเสียง/u/ /ʊ/
IASTu U
จุดรหัส ISCIIA8 (168)

อุ เป็นสระในตระกูลอักษรพราหมี มาจากอักษรพราหมี ng สระอุมักปรากฏในสองรูปแบบที่แตกต่างกัน คือ 1) เป็นตัวอักษรเดี่ยว และ 2) เป็นเครื่องหมายสระที่ใช้ขยายเสียงพยัญชนะพื้นฐาน ในอักษรไทยมีเฉพาะอย่างหลัง

อักษรไทย

[แก้]

สระอุเป็นสระเสียงที่ 7 หลังสระอือ ก่อนสระอู เป็นสระเดี่ยวเสียงสั้น

รูปสระอุนั้นเรียกว่า ตีนเหยียด (◌ุ) เมื่ออยู่ใต้พยัญชนะต้น ญ หรือ ฐ เชิงของอักษรเหล่านั้นจะถูกตัดออก กลายเป็น ญุ และ ฐุ

การประสมรูป

[แก้]
การประสมรูปปรากฏใช้เป็นสระสัทอักษรสากล
(พยัญชนะต้น) + ตีนเหยียด–ุอุ/uʔ/, /u/

อักษรอื่น

[แก้]
อุ ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
อุ
ขโรษฐี
𐨂
พราหมีอโศก
อุ / 𑀼
พราหมีกุษาณะ[a]
อุ / 𑀼
โทแคเรียน[b]
อุ
พราหมีคุปตะ
อุ / 𑀼
ปัลลวะ
อุ
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰄 / 𑰲
สิทธัม
อุ / 𑖲
ครันถะ
𑌉 / 𑍁
จาม
 / 
สิงหล
 / 
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
ปรัจลิต
𑐄 / 𑐸
อาหม
𑜤
มลยาฬัม
 / 
เตลูกู
 / 
พม่า
 / 
เลปชา
รัญชนา
อุ
เสาราษฏร์
 / 
ดิเวส อกุรุ
𑤄 / 𑤳
กันนาดา
 / 
กะยา
ลิมบู
สวยัมภู[d]
𑩓
เขมร
 / 
ทมิฬ
อุ / 
จักมา
𑄅 / 𑄪
ไทธรรม
 / 
มีไตมะเยก
เคาฑี
-
ไทย
ลาว
ไตเหลอ
มาร์เชน
𑲲
ติรหุตา
𑒅 / 𑒳
ไทลื้อใหม่
ไทเวียด
กวิ
𑼈 / 𑼸
พักปา
โอริยา
 / 
ศารทา
𑆇 / 𑆶
เรอจัง
บาตัก
 / 
บูกิส
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
𑨃
เบงกอล-อัสสัม
อุ / 
ฏากรี
𑚄 / 𑚰
ชวา
 / 
บาหลี
 / 
มากาซาร์
𑻴
ฮันกึล[e]
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠄 / 𑠰
ลัณฑะ
-
ซุนดา
 / 
ไบบายิน
 / 
โมฑี
𑘄 / 𑘳
คุชราต
 / 
โขชกี
𑈃 / 𑈯
ขุทาพาที
𑊴 / 𑋣
มหาชนี
𑅒
ตักบันวา
 / 
เทวนาครี
อุ / 
นันทินาครี
𑦤 / 𑧔
ไกถี
อุ / 𑂳
คุรมุขี
 / 
มุลตานี
𑊂
บูฮิด
 / 
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑩓
สิเลฏินาครี
 / 
คุญชลาโคณฑี
𑵤 / 𑶍
มสรามโคณฑี[h]
𑴄 / 𑴴
ฮานูโนโอ
 / 
หมายเหตุ
  1. อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ