ข้ามไปเนื้อหา

สระอา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรไทย
า
รูปพยัญชนะ
ก ข ฃ ค ฅ ฆ ง
จ ฉ ช ซ ฌ ญ
ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ
ด ต ถ ท ธ น
บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม
ย ร ล ว ศ ษ ส ห
ฬ อ ฮ
รูปสระ
ะ ั า ํ ิ ' "
◌ุ ◌ู เ โ ใ ไ ็
อ ว ย ฤ ฤๅ ฦ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
่ ้ ๊ ๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
์ ◌๎ ◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯ ฯลฯ ๆ
๏ ๚ ๛ ┼
Ā
Ā
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัม
আ
ทิเบต
ཨཱ
ทมิฬ
ஆ
ไทย
า
มลยาฬัม
ആ
สิงหล
ආ
พราหมีอโศกĀ
เทวนาครี
आ
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูא
กรีกΑ
ละตินA, Ɑ
ซีริลลิกА, Я, Ҍ
Properties
หน่วยเสียง/ɑː/ /aː/
IASTā Ā
จุดรหัส ISCIIA5 (165)

อา เป็นสระในอักษรตระกูลพราหมี มาจากอักษรพราหมี Ā

อักษรไทย

[แก้]

สระอา เป็นสระเสียงที่ 2 หลังสระอะ ก่อนสระอิ เป็นสระเดี่ยว เสียงยาว

รูปสระเรียกว่า ลากข้าง (า) ใช้เป็นสระ อา เมื่ออยู่หลังพยัญชนะต้น ​และใช้ประสมสระ เอาะ อำ และ เอา

การประสมรูป

[แก้]
การประสมรูปปรากฏใช้เป็นสระสัทอักษรสากล
(พยัญชนะต้น) + ลากข้าง–าอา/aː/
(พยัญชนะต้น) + นิคหิต + ลากข้าง–ำอำ/am/, /aːm/
ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + ลากข้างเ–าเอา/aw/, /aːw/
ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + ลากข้าง + วิสรรชนีย์เ–าะเอาะ (ไม่มีตัวสะกด)/ɔʔ/

อักษรอื่น

[แก้]
Ā ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
Ā
ขโรษฐี
𐨌
พราหมีอโศก
Ā / 𑀸
พราหมีกุษาณะ[a]
Ā / 𑀸
โทแคเรียน[b]
Ā
พราหมีคุปตะ
Ā / 𑀸
ปัลลวะ
Ā
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰁 / 𑰯
สิทธัม
Ā / 𑖯
ครันถะ
𑌆 / 𑌾
จาม
ꨩ
สิงหล
ආ / ා
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
ཱ
ปรัจลิต
𑐁 / 𑐵
อาหม
𑜡
มลยาฬัม
ആ / ാ
เตลูกู
ఆ / ా
พม่า
အာ / ာ, ါ
เลปชา
ᰦ
รัญชนา
Ā
เสาราษฏร์
ꢃ / ꢵ
ดิเวส อกุรุ
𑤁 / 𑤱
กันนาดา
ಆ / ಾ
กะยา
-
ลิมบู
-
สวยัมภู[d]
𑩛
เขมร
អា / ា
ทมิฬ
ஆ / ா
จักมา
𑄃 / 𑅅
ไทธรรม
ᩣ, ᩤ
มีไตมะเยก
ꯥ
เคาฑี
-
ไทย
า
ลาว
າ
ไตเหลอ
ᥣ
มาร์เชน
𑲈 / 𑲰
ติรหุตา
𑒂 / 𑒰
ไทลื้อใหม่
ᦱ
ไทเวียด
ꪱ
กวิ
𑼅 / 𑼴, 𑼵
พักปา
-
โอริยา
ଆ / ା
ศารทา
𑆄 / 𑆳
เรอจัง
-
บาตัก
-
บูกิส
-
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
-
เบงกอล-อัสสัม
আ / া
ฏากรี
𑚁 / 𑚭
ชวา
ꦴ
บาหลี
ᬆ / ᬵ
มากาซาร์
-
ฮันกึล[e]
-
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠁 / 𑠬
ลัณฑะ
-
ซุนดา
-
ไบบายิน
-
โมฑี
𑘁 / 𑘰
คุชราต
આ / ા
โขชกี
𑈁 / 𑈬
ขุทาพาที
𑊱 / 𑋠
มหาชนี
-
ตักบันวา
-
เทวนาครี
आ / ा
นันทินาครี
𑦡 / 𑧑
ไกถี
Ā / 𑂰
คุรมุขี
ਆ / ਾ
มุลตานี
-
บูฮิด
-
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑩛
สิเลฏินาครี
-
คุญชลาโคณฑี
𑵡 / 𑶊
มสรามโคณฑี[h]
𑴁 / 𑴱
ฮานูโนโอ
-
หมายเหตุ
  1. ↑ อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ↑ ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. ↑ อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. ↑ อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. ↑ กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. ↑ แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. ↑ อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. ↑ อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ

เชิงอรรถ

[แก้]