เดินอากาศไทย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เดินอากาศไทย
ThAi OldLogo.png
IATA
TH
ICAO
TAC
รหัสเรียก
Thai Air
ก่อตั้ง 1 มีนาคม พ.ศ. 2490 -
31 มีนาคม พ.ศ. 2531 (41 ปี)
ท่าอากาศยานหลัก ท่าอากาศยานกรุงเทพ
(ดอนเมือง)
เมืองสำคัญ ท่าอากาศยานเชียงใหม่
ท่าอากาศยานหาดใหญ่
ขนาดฝูงบิน 11
จุดหมายปลายทาง 26
บริษัทแม่ การบินไทย
สำนักงานใหญ่ ไทย เลขที่ 6 ถนนหลานหลวง,
เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย,
กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย[1]
บุคคลสำคัญ รวมกิจการกับการบินไทย
เมื่อ พ.ศ. 2531
เว็บไซต์ www.thaiair.com

บริษัท เดินอากาศไทย จำกัด (อังกฤษ: Thai Airways Company Limited ชื่อย่อ: บดท.; TAC) เป็นอดีตสายการบินแห่งชาติภายในประเทศไทย โดยทำการบินหลักที่ท่าอากาศยานดอนเมือง และมีคำขวัญว่า เพียงงีบหนึ่ง ก็ถึงแล้ว (อังกฤษ: Just a nap, you'll be there) ปัจจุบันโอนกิจการไปรวมกับการบินไทย เมื่อปี พ.ศ. 2531

ประวัติ[แก้]

เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 มีการจัดตั้งบริษัท เดินอากาศ จำกัด (อังกฤษ: Aerial Transport of Siam Co., Ltd.) เพื่อดำเนินการขนส่งทางอากาศภายในประเทศ และรับเป็นตัวแทนให้บริษัทการบินต่างประเทศที่บินเข้ามาในประเทศไทย ผู้ก่อตั้งเดิมคือกลุ่มนักธุรกิจชาวไทย ต่อมาเพิ่มกิจการเดินรถประจำทาง อันเป็นสาเหตุให้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท ขนส่ง จำกัด ในปี พ.ศ. 2481 โดยกระทรวงการคลังเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง จึงขาดแคลนอุปกรณ์และอะไหล่ ทำให้ต้องหยุดกิจการชั่วคราว ต่อมาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2489 หลังจากสงครามยุติลง จึงฟื้นฟูกิจการบินพาณิชย์ขึ้นอีกครั้ง โดยรัฐบาลไทยให้กองทัพอากาศรับดำเนินการไปพลางก่อน

ต่อมาในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2490 คณะรัฐมนตรีขณะนั้น มีมติอนุมัติแผนงานการบินพาณิชย์ของกระทรวงคมนาคม ให้ดำเนินงานโดยจัดตั้งในรูปของ บริษัท เดินอากาศ จำกัด (อังกฤษ: Siamese Airways Co.,Ltd.; ชื่อย่อ: บดอ.; SAC) โดยรับโอนกิจการบินพาณิชย์ จากกองทัพอากาศมาดำเนินงานต่อ เป็นสาเหตุส่วนหนึ่งที่ใช้ตราสัญลักษณ์ เป็นภาพช้างเอราวัณสามเศียรอยู่กลางตราอาร์ม สองข้างซ้ายขวาประกอบด้วยภาพปีกนกซ้อนทับบนปีกเครื่องบิน

ต่อมาในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 คณะรัฐมนตรีขณะนั้น มีมติให้รวมบริษัท สายการบินแปซิฟิกโพ้นทะเล (สยาม) จำกัด (อังกฤษ: Pacific Overseas Airline (Siam) Limited ชื่อย่อ: POAS) ซึ่งรัฐบาลไทยร่วมทุนกับเอกชนของสหรัฐอเมริกา เข้ากับบริษัท เดินอากาศ จำกัด เพื่อยุติการแข่งขันกันเอง โดยใช้ชื่อใหม่ว่าบริษัท เดินอากาศไทย จำกัด และวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2520 เปลี่ยนตราสัญลักษณ์เป็นภาพดอกบัว ซึ่งแต่เดิมการบินไทยจัดจ้างให้ วอลเตอร์ แลนเดอร์ แอนด์ แอสโซซิเอทส์ (อังกฤษ: Walter Landor & Associates) ออกแบบขึ้นเพื่อเป็นตราสัญลักษณ์ใหม่ของการบินไทย โดยได้ภาพดอกบัวนี้เป็นแบบแรก แต่เนื่องจากยังไม่เป็นที่พอใจมากนัก จึงต้องออกแบบขึ้นใหม่ แล้วนำภาพนี้มาใช้เป็นตราสัญลักษณ์ของเดินอากาศไทยแทน

จากนั้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2531 คณะรัฐมนตรีฝ่ายเศรษฐกิจขณะนั้น มีมติให้เดินอากาศไทยโอนกิจการ ไปรวมกับการดำเนินงานของ บริษัท การบินไทย จำกัด ซึ่งดำเนินการสายการบินระหว่างประเทศ และมีสถานะเป็นบริษัทลูก เนื่องจากการบินไทยถือหุ้นใหญ่โดยเดินอากาศไทย เพื่อให้สายการบินแห่งชาติเป็นเอกภาพ[2]

อนึ่ง เดินอากาศไทยมีรหัสลูกค้าของโบอิ้ง บริษัทผลิตเครื่องบินในสหรัฐอเมริกาคือ P5 ส่วนรหัสเที่ยวบินคือ TH ต่อมาตกเป็นของสายการบิน บีเอคอนเนค (BA Connect) ในเครือบริติชแอร์เวย์ของสหราชอาณาจักร แต่เมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2550 บริติชแอร์เวย์ขายกิจการบีเอคอนเนค ให้กับสายการบินฟลายบี (Flybe) ปัจจุบันรหัสสายการบิน TH จึงถือว่าไร้ผู้ครอบครองอย่างเป็นทางการ

ฝูงบินและเส้นทางบิน[แก้]

แอร์บัส เอ 310-200 ของเดินอากาศไทย

สายการบินเดินอากาศไทยมีเครื่องบินหลายแบบ ได้แก่ DC3 (DAKOTA) จำนวน 3 เครื่อง, C45 (BEECHCRAFT) จำนวน 2 เครื่อง, L-5 จำนวน 6 เครื่อง, FAIRCHILD จำนวน 3 เครื่อง และแบบ REARWIN จำนวน 2 เครื่อง [3] โดยเปิดเส้นทางสายแรก กรุงเทพฯ-พิษณุโลก-ลำปาง-เชียงใหม่ ในวันที่ 1 มีนาคม และ เชียงใหม่-แม่สะเรียง-แม่ฮ่องสอน ในวันที่ 3 มีนาคม จากนั้นในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน เปิดเส้นทางบินต่างประเทศครั้งแรก ในเส้นทางกรุงเทพฯ-สงขลา-ปีนัง

ในปี พ.ศ. 2506 คณะรัฐมนตรีอนุมัติให้ซื้อเครื่องบินกังหันใบพัดแบบ Avro 748 จากอังกฤษ จำนวน 3 เครื่อง และเริ่มบินในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ซึ่ง Avro บดท.ใช้งานต่อมายาวนานเกือบ 20 ปี, เดือนกันยายน พ.ศ. 2520 บดท.รับมอบเครื่องบิน โบอิ้ง 737-200 (B737-2P5Adv) ความจุ 115 ที่นั่ง เริ่มให้บริการในวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2520 ในเส้นทางสายหลักคือ เชียงใหม่ หาดใหญ่ และปีนัง, วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 รับมอบเครื่องบิน ชอร์ท 330 จำนวน 4 เครื่อง เพื่อนำมาบินแทน แอฟโร 748 โดยเครื่องแรกมาถึงไทยเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2525 และเริ่มทำการบินในวันที่ 10 เดือนเดียวกัน, ในปลายปี พ.ศ. 2528 ได้สั่ง ชอร์ท 360 มาให้บริการเพิ่มเติมจำนวน 2 ลำในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2528 บดท. ได้ลงนามในสัญญาสั่งซื้อ Airbus A310-200 จำนวน 2 ลำ

จุดหมายปลายทาง[แก้]

ภายในประเทศ[แก้]

  • กรุงเทพมหานคร (ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง)
  • ขอนแก่น
  • เชียงราย
  • เชียงใหม่
  • ตรัง
  • ตาก
  • นครศรีธรรมราช
  • นราธิวาส
  • น่าน
  • ปัตตานี
  • พิษณุโลก
  • แพร่
  • ภูเก็ต
  • แม่สอด
  • แม่ฮ่องสอน
  • ลำปาง
  • เลย
  • สกลนคร
  • สงขลา
  • สุราษฎร์ธานี
  • หาดใหญ่
  • อุดรธานี
  • อุบลราชธานี

ระหว่างประเทศ[แก้]

  • มาเลเซีย
    • กัวลาลัมเปอร์
    • ปีนัง
  • ลาว
    • เวียงจันทน์
  • เวียดนาม
    • ฮานอย

อุบัติเหตุ[แก้]

อ้างอิง[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]