อีเกิ้ล อากากูร่า
 |
||
| ข้อมูลส่วนตัว | ||
|---|---|---|
| ชื่อจริง | เด่น จุลพันธ์ | |
| วันเกิด | 4 ธันวาคม พ.ศ. 2521 | |
| สถานที่เกิด | อำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร | |
| รุ่น | สตอร์วเวท | |
| ผู้จัดการ | ชินโกะ ซูซูกิ | |
| สถิติ | ||
| ชก | 20 | |
| ชนะ | 18 | |
| ชนะน็อก | 6 | |
| แพ้ | 2 | |
| เสมอ | 0 | |
อีเกิ้ล อากากูร่า หรือ อีเกิ้ล เคียวว่า หรือ อีเกิ้ล เด่น (ญี่ปุ่น: イーグル京和) มีชื่อจริงว่า เด่น จุลพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ที่อำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร มีสถิติการชก 20 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 6) แพ้ 2
เนื้อหา |
ประวัติ[แก้]
เด่นเดิมใช้ชื่อ เด่น ส.จาตุรงค์ ชกมวยอยู่ในเครือของ สหสมภพ ศรีสมวงศ์ ตัวแทนของสถาบัน WBC ในประเทศไทย ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 สหสมภพได้ถึงแก่กรรมไปอย่างกะทันหันทำให้เด่นต้องระหกระเหินไปใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นกับ ทาคาโกะ ภรรยาที่เป็นนักมวยไทยชาวญี่ปุ่น ที่พบเมื่อครั้งที่ทาคาโกะมาฝึกมวยที่ค่ายของเด่นในเมืองไทย แรกทีเดียวเด่นต้องไปทำงานที่ร้านซักรีดเสื้อผ้า ในขณะที่ทาคาโกะทำงานเป็นพนักงานขายอาหารทะเลในซูเปอร์มาร์เก็ต ในที่สุดเด่นก็ได้ปรึกษากับภรรยาว่าอยากจะขึ้นชกมวยอีกครั้งจึงเดินทางไปขอซ้อมที่ค่าย "คาโดเอบิ ยิม" โดยแลกกับการเป็นพนักงานทำความสะอาดไปด้วย ก่อนที่จะค่อย ๆ พัฒนาฝีมือการชกขึ้นมาจนเป็นมวยเอกของค่ายในที่สุด โดยใช้ชื่อว่า "อีเกิ้ล เคียวว่า" หรือ "อีเกิ้ล อากากูร่า" เด่นขึ้นชกชนะมารวดจนกระทั่งผู้สนับสนุนลงทุนให้ชิงแชมป์มินิมั่มเวต WBC กับเจ้าของตำแหน่งชาวเม็กซิกัน โฮเซ่ อันโตนิโอ อาควิเร่ ผู้ที่ได้ตำแหน่งมาจากการเอาชนะคะแนน วันดี สิงห์วังชา แชมป์คนเก่าชาวไทยได้ถึงเมืองไทย ที่โตเกียว เด่นไม่ทำให้ผู้สนับสนุนและชาวไทยผิดหวัง สามารถอาชนะคะแนนไปขาดลอยคว้าแชมป์โลกไปครองอย่างสุดสวย เด่นป้องกันตำแหน่งครั้งแรกไปได้ด้วยการสอนเชิงผู้ท้าชิงชาวญี่ปุ่น แล้วชนะคะแนนทางเทคนิคขาดลอย แต่ไฟต์ต่อมากลับพลาดท่ากระดูกไหล่ขวาหักชกต่อไปไม่ไหว ต้องขอยอมแพ้ ไอแซ็ค บัสโต๊ส ผู้ท้าชิงชาวเม็กซิกันเสียแชมป์ไปในยกที่ 4 อย่างน่าเจ็บใจ
เด่นได้โอกาสขึ้นชิงแชมป์คืนจากแชมป์คนใหม่ชาวญี่ปุ่น คาสึนาริ ทาคายาม่า ที่ชนะคะแนนแย่งแชมป์ไปได้จากบัสโต๊ส เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2548 และเด่นก็สอนเชิงเอาชนะคะแนนไปขาดลอย ได้เป็นแชมป์โลกสมัยที่ 2 อีกครั้ง และยังสามารถป้องกันแชมป์ครั้งแรกชนะที.เค.โอ.ยก 7 เคน นากาจิม่า ไปอย่างสวยงาม ก่อนที่จะป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2 เอาชนะคะแนนนักมวยกำปั้นหนัก โรเดล มายอล จากฟิลิปปินส์ไปอย่างสวยงาม
เด่นขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 3 กับ ลอเรนโซ่ เทรโฮ่ อดีตแชมป์ NABF ชาวเม็กซิกัน เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 แม้ว่าเด่นจะได้นับก่อนในยกที่ 3 แต่ในยกที่ 6 เด่นเกือบไม่รอดเมื่อพลาดโดน 2 นับ ก่อนจะหลับมาฮึดทำคะแนนชนะไปเอกฉันท์ฉิวเฉียด ล่าสุด เด่นป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 4 เอาไว้ได้งดงามด้วยการถลุง อากีร่า ยาอีกาชิ ผู้ท้าชิงชาวญี่ปุ่นแตกเละและได้นับในยกที่ 10 ก่อนจะชนะคะแนนไปขาดลอย
ต่อมาเด่นต้องเปลี่ยนชื่อในการขึ้นชกจาก อีเกิ้ล เคียวว่า เป็น อีเกิ้ล เด่น เนื่องจากสัญญากับสปอนเซอร์เดิมนั้นหมดอายุลง ต่อมา เด่นขึ้นชกป้องกันแชมป์ไฟต์บังคับกับ โอเล่ห์ดง กระทิงแดงยิม นักมวยรุ่นน้องผู้ไม่เคยแพ้ใครชาวไทย และเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์โลกไปในการชกป้องกันตำแหน่งที่กรมทหารราบที่ 11 รักษาพระองค์ บางเขน ที่ประเทศไทย และนับแต่นั้นมาเด่นก็ยังมิได้ขึ้นชกอีกเลย เหตุเพราะขาดผู้สนับสนุน ประกอบกับเจ้าตัวก็เกิดความเบื่อหน่าย
ปัจจุบัน เด่นได้เปลี่ยนสัญชาติเป็นญี่ปุ่น และมีลูกกับภรรยา 2 คน เป็นชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง ต่อมาได้เลิกกับ ทาคาโกะ ภรรยาคนเดิม และแต่งงานกับภรรยาชาวญี่ปุ่นคนใหม่ชื่อ เฮียวโงะ และย้ายที่อยู่จากไซตะมะไปโอซะกะ โดยมีค่ายมวยเป็นของตนเอง โดยรับเป็นคู่ซ้อมของนักมวยสากลชาวญี่ปุ่นคนอื่น ๆ บ้างเป็นบางครั้ง มีฐานะความเป็นอยู่สุขสบายดีตามอัตภาพ[1]
ชื่อนักมวยอื่นๆ[แก้]
- เด่น ส.จาตุรงค์
- อีเกิล เคียวว่า (イーグル京和)
- อีเกิล อกากูร่า
- อีเกิล เด่น จุลพันธ์
เกียรติประวัติ[แก้]
- แชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBC (2547)
- ชิง, 10 ม.ค. 2547 ชนะคะแนน โฮเซ่ อันโตนิโอ อาคิวเร่ (เม็กซิโก) ที่ ญี่ปุ่น
- ป้องกันครั้งที่ 1, 28 มิ.ย. 2547 ชนะเทคนิเกิล(โดยคะแนน) ซาโตชิ โคกูมาซากะ (ญี่ปุ่น) ยก 8
- เสียแชมป์, 18 ธ.ค. 2547 แพ้ ที. เค.โอ. ไอแซค บัสตอส (เม็กซิโก) ยก 4 ที่ โตเกียว, ญี่ปุ่น
- แชมป์โลกรุ่นมินิมั่มเวท WBC สมัยที่2 (2548 - 2550)
- ชิง 6 สิงหาคม 2548 ชนะคะแนน คัตสุนาริ ทาเคยามา (ญี่ปุ่น) ที่ โตเกียว
- ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 9 มกราคม 2549 ชนะน็อค เคน นากาชิมา (ญี่ปุ่น) ยก 9 ที่ โยโกฮาม่า
- ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 6 พฤษภาคม 2549 ชนะคะแนน โรเดล มายอล (ฟิลิปปินส์) ที่ ญี่ปุ่น
- ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 13 พฤศจิกายน2549 ชนะคะแนน ลอเรนโซ เทรโฮ (เม็กซิโก) ที่ ญี่ปุ่น
- ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 4 มิถุนายน 2550 ชนะคะแนน อากิร่า ยาเอกาชิ (ญี่ปุ่น) ที่ โยโกฮาม่า
- เสียแชมป์ 29 พฤศจิกายน 2550 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง กระทิงแดงยิม (ไทย) ที่ ลานเอนกประสงค์ กองทัพภาคที่ 1ภายในกรมทหารราบที่ 11 รักษาพระองค์ บางเขน กรุงเทพ
