หนานจิง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
หนานจิง

南京市
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: 1. วิวทิวทัศน์นครหนานจิง ทะเลสาบซวนอู๋และภูเขาม่วง; 2. ประติมากรรมหินของสุสานราชวงศ์ใต้ "ปี่เซียะ"; 3. วิหารจีหมิง; 4. ประตูยี่เจียงส่วนหนึ่งของกำแพงเมืองโบราณหนานจิง; 5. แม่น้ำฉินหวยและฝูซีเหมี่ยว; 6. ศูนย์กีฬาโอลิมปิกหนานจิง; 7. สุสานหลวงหมิงเซี่ยว; 8. อนุสรณ์สถานดร.ซุน ยัตเซ็น
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: 1. วิวทิวทัศน์นครหนานจิง ทะเลสาบซวนอู๋และภูเขาม่วง; 2. ประติมากรรมหินของสุสานราชวงศ์ใต้ "ปี่เซียะ"; 3. วิหารจีหมิง; 4. ประตูยี่เจียงส่วนหนึ่งของกำแพงเมืองโบราณหนานจิง; 5. แม่น้ำฉินหวยและฝูซีเหมี่ยว; 6. ศูนย์กีฬาโอลิมปิกหนานจิง; 7. สุสานหลวงหมิงเซี่ยว; 8. อนุสรณ์สถานดร.ซุน ยัตเซ็น
Flag of Nanjing, China (1988–1997).svg-->
ธง
Location of Nanjing City jurisdiction within Jiangsu
Location of Nanjing City jurisdiction within Jiangsu
หนานจิง is located in China
หนานจิง
หนานจิง
ตำแหน่งในประเทศจีน
พิกัดภูมิศาสตร์: 32°03′N 118°46′E / 32.050°N 118.767°E / 32.050; 118.767พิกัดภูมิศาสตร์: 32°03′N 118°46′E / 32.050°N 118.767°E / 32.050; 118.767
ประเทศประเทศจีน สาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑลมณฑลเจียงซู
County-level11
Township-level129
ก่อตั้งunknown (Yecheng, 495 BC. Jinling City, 333 BC)
การปกครอง
 • ประเภทSub-provincial city
 • เลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์จาง จิงหัว
 • ผู้ว่าการหลัน เฉาหมิน
ความสูง20 เมตร (50 ฟุต)
ประชากร (2017)
 • Prefecture-level & Sub-provincial city8,335,000
 • ความหนาแน่น1,237 คน/ตร.กม. (3,183 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2018)[1]6,525,000
 • เขตปริมณฑล11.7 million
เดมะนิมNanjingese[a]
เขตเวลามาตรฐานจีน (UTC+8)
Postal code210000–211300
รหัสพื้นที่25
รหัสไอเอสโอ 3166CN-JS-01
GDP (Nominal)2018
 - TotalUS$ 191.1 billion
 - Per capitaUS$ 22,965
 - GrowthIncrease 9.43%
GDP (PPP)2017
 - TotalUS$ 334.1 billion
 - Per capitaUS$ 40,246
Licence plate prefixes苏A
เว็บไซต์City of Nanjing
City trees
Deodar Cedar (Cedrus deodara),
Platanus × acerifolia[2]
City flowers
Méi (Prunus mume)
หนานจิง
Nanjing (Chinese characters).svg
"หนานจิง" เขียนในตัวอักษรจีน
จีน 南京
ความหมายตามตัวอักษร "ราชธานีทิศใต้"

หนานจิง หรือรู้จักกันอีกชื่อว่า นานกิง (พินอิน: Nánjīng) เป็นเมืองหลวงของมณฑลเจียงซู สาธารณรัฐประชาชนจีน หนานจิงยังเป็นนครใหญ่อันดับสองในภาคตะวันออกของจีน รองจากช่างไห่ นครหนานจิงมีพื้นที่การปกครอง 6,600 ตารางกิโลเมตร (2,500 ตารางไมล์) และประชากรทั้งหมด 8,270,500 คนในปี ค.ศ. 2016[3] พื้นที่ด้านในของนครหนานจิงล้อมรอบด้วยกำแพงเมืองโบราณคือ เขตนครหนานจิงเก่า (南京城) มีพื้นที่ 55 ตารางกิโลเมตร (21 ตารางไมล์) ในขณะที่เขตนครหนานจิงชั้นนอกรวมถึงนครและพื้นที่โดยรอบครอบคลุมกว่า 60,000 ตารางกิโลเมตร (23,000 ตารางไมล์) จัดเป็นเขตนครหนานจิงใหม่ มีประชากรกว่า 30 ล้านคน

นครหนานจิงตั้งอยู่ในภูมิภาคสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีมีสถานที่สำคัญในประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของจีนโดยเป็นนครที่เคยเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงของราชวงศ์จีนสมัยอาณาจักรตลอดจนถึงสมัยรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐชุดต่าง ๆ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 3 ถึง ค.ศ. 1949[4] และเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมที่สำคัญ, การศึกษา, การวิจัย, การเมือง, เศรษฐกิจ, เครือข่ายการขนส่งและการท่องเที่ยว หนานจิงยังเป็นที่ตั้งของท่าเรือภายในประเทศที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก นครนี้ยังเป็นหนึ่งในสิบห้านครย่อยในโครงสร้างการบริหารของเขตปกครองสาธารณรัฐประชาชนจีน[5]

หนานจิงซึ่งเป็นหนึ่งในนครที่สำคัญที่สุดของประเทศมานานกว่าพันปีในอดีตนั้นหนานจิงจัดเป็นหนึ่งในสี่เมืองหลวงโบราณที่ยิ่งใหญ่ของจีนเป็นหนึ่งในนครที่ใหญ่ที่สุดในโลกเพลิดเพลินไปกับความสงบสุขและความเจริญรุ่งเรืองแม้จะมีสงครามและภัยพิบัติ[6][7][8][9] หนานจิงทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของง่อก๊ก (229–280) หนึ่งในสามรัฐสำคัญในยุคสามก๊ก เคยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์จิ้นและแต่ละราชวงศ์ในยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้ (ได้แก่ หลิวซ่ง, ฉีใต้, เหลียงและเฉิน) ซึ่งปกครองจีนตอนใต้อย่างต่อเนื่องตั้งแต่ 317–589; ในสมัยราชวงศ์ถังใต้ (937–75), หนึ่งในสิบอาณาจักร ตลอดจนในสมัยราชวงศ์หมิงเมื่อครั้งแรกที่ประเทศจีนทั้งหมดถูกปกครองจากนครหนานจิงเป็นศูนย์กลาง (1368–1421)[10] หนานจิง ที่แปลว่านครหลวงใต้ เคยเป็นเมืองหลวงของหลายราชวงศ์ จนได้รับสมญานามว่า เมืองหลวงสิบแผ่นดิน และยังเป็น 1 ใน 6 นครโบราณ อันได้แก่ ปักกิ่ง หนานจิง ซีอาน ลั่วหยาง หางโจว และ ไคเฟิง

จนสมัยการปฏิวัติซินไฮ่ล้มล้างจักรพรรดิจีน ราชวงศ์ชิงหรือแมนจู หนานจิงจึงเป็นเมืองหลวงของรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐจีน เป็นเมืองหลวงครั้งสุดท้ายระหว่างปี ค.ศ. 1927 ถึง ค.ศ. 1949 ภายใต้การบริหารของพรรคก๊กมินตั๋งมีรัฐบาลคือรัฐบาลชาตินิยมแห่งสาธารณรัฐจีน (จีนคณะชาติ) ซึ่งมีผู้นำขณะนั้น คือ จอมทัพเจียงไคเช็ค ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองที่เกิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นครหนานจิงได้รับความโหดร้ายอย่างรุนแรงในความขัดแย้งของสงครามและเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกคือ การสังหารหมู่นานกิง

หลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติลงหนานจิงยังคงเป็นเมืองหลวงของรัฐบาลคณะชาติต่อไปก่อนที่จะรัฐบาลสาธารณรัฐจีนจะลี้ภัยหนีไปเกาะไต้หวันในช่วงสงครามกลางเมืองจีน[11] เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์จีนชนะสงครามกลางเมืองได้สถาปนาเป็นสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี ค.ศ. 1949 รัฐบาลใหม่จึงได้ย้ายเมืองหลวงกลับมายังปักกิ่งดังเดิม

บรรพบุรุษชาวหนานจิง จำนวนมากอพยพมาจากปักกิ่งตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง จึงมีส่วนทำให้ภาษาหนานจิงมีสำเนียงคล้ายภาษาจีนกลางที่ฟังเข้าใจได้ทั่วไป จนทำให้ปัจจุบันหนานจิงเป็นหนึ่งในนครที่มีนักศึกษาต่างชาติมากที่สุดในประเทศจีน แต่เนิ่น ๆ การพัฒนา ตั้งแต่ 3 ราชอาณาจักรระยะเวลาหนานจิงได้กลายเป็นศูนย์แห่งอุตสาหกรรมอุตสาหกรรมของหนานจิงราชวงศ์ขยายเพิ่มเติมและนครกลายเป็นหนึ่งในนครที่เจริญมากที่สุดในจีน

ชื่อ[แก้]

นครนี้มีชื่ออื่นอีกหลายชื่อ และชื่อโบราณบางชื่อปัจจุบันใช้เป็นชื่อเขตต่าง ๆ ในนครนี้ ในบรรดาชื่อเหล่านี้มีชื่อ เจียงหนิง (江寧) อยู่ด้วย อักษร "เจียง" (江) นี้หมายถึง "ฉางเจียง" ("แม่น้ำยาว") เป็นอักษรเดียวกับในพยางค์ต้นของชื่อ "เจียงซู" (江苏) ส่วนอักษร "หนิง" (寧) แปลว่า "สันติ" ย่อมาจากคำว่า "นานจิง" เอง ต่อมาเมื่อนครนี้ได้เป็นเมืองหลวงของรัฐ เช่น ในช่วงสาธารณรัฐจีน ก็ใช้อักษร "จิง" (京) ที่แปลว่า "เมืองหลวง" เป็นคำย่อชื่อ "นานจิง" แทน

นครนี้ได้เป็นเมืองหลวงแห่งชาติจีนครั้งแรกสุดเก่าแก่ถึงสมัยราชวงศ์จิ้น แต่ชื่อ หนานจิง ซึ่งหมายถึง เมืองหลวงทางใต้ ("หนาน" แปลว่า ใต้ และ "จิง" แปลว่า เมืองหลวง) ได้รับการกำหนดขึ้นอย่างเป็นทางการสำหรับนครนี้ในช่วงราชวงศ์หมิง ราว 600 หลังราชวงศ์จิ้น

หนานจิงยังเป็นที่รู้จักด้วยชื่อ จินหลิง (金陵; "ภูเขาทอง") ชื่อเก่านี้ใช้มาตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจวแห่งยุครณรัฐ

ประวัติ[แก้]


ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Cox, W (2018). Demographia World Urban Areas. 14th Annual Edition (PDF). St. Louis: Demographia. p. 22.
  2. "A Grass Roots Fight to Save a 'Super Tree'". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 2013-12-10.
  3. "Archived copy" 2016年末南京市人口状况报告年末南京市人口状况综述 (in จีน). Nanjing Bureau of Statistics. 2017-08-04. Archived from the original on 2017-10-06. สืบค้นเมื่อ 2017-10-06.
  4. "Archived copy" 南京历史沿革 (in จีน). Government of Nanjing. Archived from the original on 2013-06-09.
  5. 薛宏莉 (2008-05-07). 15个副省级城市中 哈尔滨市房价涨幅排列第五名 [Prices rose in 15 sub-provincial cities, Harbin ranked fifth]. 哈尔滨地产 (in จีน). Sohu. สืบค้นเมื่อ 2008-06-11.
  6. 走马南京都市圈 (in จีน). 中国经济快讯周刊/人民网. 2003. Archived from the original on 2013-11-03.
  7. 南京介绍 (in จีน). Xinhua News. 2012-10-09.
  8. 江苏省行政区划介绍 (in จีน). Government of Jiangsu Official Website (江苏省政府官网).
  9. Rita Yi Man Li, "A Study on the Impact of Culture, Economic, History and Legal Systems Which Affect the Provisions of Fittings by Residential Developers in Boston, Hong Kong and Nanjing", Global Business and Management Research: An International Journal. 1:3–4. 2009. Access via Questia, an online subscription service.
  10. Crespigny 2004, 3 แม่แบบ:Citation not found
  11. "Archived copy" 南京市. 重編囯語辭典修訂本 (in จีน). Ministry of Education, ROC. สืบค้นเมื่อ 2011-09-21. Unknown parameter |archive- url= ignored (help) |quote=民國十六年,國民政府宣言定為首都,今以臺北市為我國中央政府所在地。 (In the 16th Year of the Republic of China [1927], the National Government established [Nanking] as the capital. At present, Taipei is the seat of the central government.)}}


อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ <ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "lower-alpha" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="lower-alpha"/> ที่สอดคล้องกัน หรือไม่มีการปิด </ref>