จังหวัดสุมาตราตะวันตก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สุมาตราตะวันตก
จังหวัด
สถานที่สำคัญต่าง ๆ ในจังหวัดสุมาตราตะวันตก * ซ้ายบนสุด : ท่าอากาศยานนานาชาติมีนังกาเบา * ซ้ายถัดลงมา : ที่ทำการรัฐบาลท้องถิ่นในปาดัง * ขวาบนสุด : หอนาฬิกาจัมกาดัง * ซ้ายกลาง : รูมะฮ์กาดัง บ้านไม้แบบดั้งเดิม * ขวากลาง : หุบเขางาไอเซียโระก์ในบูกิตติงงี * ล่างสุด : ทะเลสาบมานินเจา
สถานที่สำคัญต่าง ๆ ในจังหวัดสุมาตราตะวันตก
  • ซ้ายบนสุด : ท่าอากาศยานนานาชาติมีนังกาเบา
  • ซ้ายถัดลงมา : ที่ทำการรัฐบาลท้องถิ่นในปาดัง
  • ขวาบนสุด : หอนาฬิกาจัมกาดัง
  • ซ้ายกลาง : รูมะฮ์กาดัง บ้านไม้แบบดั้งเดิม
  • ขวากลาง : หุบเขางาไอเซียโระก์ในบูกิตติงงี
  • ล่างสุด : ทะเลสาบมานินเจา
ธงของสุมาตราตะวันตก
ธง
ตราอย่างเป็นทางการของสุมาตราตะวันตก
ตรา
คำขวัญ: Tuah Sakato (มีนังกาเบา)
(ความรุ่งเรืองที่รวมเป็นหนึ่งเดียว)
ที่ตั้งของจังหวัดสุมาตราตะวันตกในประเทศอินโดนีเซีย
ที่ตั้งของจังหวัดสุมาตราตะวันตกในประเทศอินโดนีเซีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 1°00′S 100°30′E / 1.000°S 100.500°E / -1.000; 100.500พิกัดภูมิศาสตร์: 1°00′S 100°30′E / 1.000°S 100.500°E / -1.000; 100.500
ประเทศ  อินโดนีเซีย
เมืองเอก ปาดัง
การปกครอง
 • ผู้ว่าราชการจังหวัด อีร์วัน ปรายิตโน (PKS)
 • รองผู้ว่าราชการจังหวัด มุสลิม กาซิม
พื้นที่
 • ทั้งหมด 42,012.89 ตร.กม. (16,221.27 ตร.ไมล์)
ประชากร (ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด 5,098,790
 • ความหนาแน่น 120 คน/ตร.กม. (310 คน/ตร.ไมล์)
ประชากรศาสตร์
 • กลุ่มชาติพันธุ์ มินังกาเบา (ร้อยละ 88), บาตัก (ร้อยละ 4), ชวา (ร้อยละ 4), เมินตาไว (ร้อยละ 1), อื่น ๆ (ร้อยละ 3)[1]
 • ศาสนา ศาสนาอิสลาม (ร้อยละ 97.4), ศาสนาคริสต์ (ร้อยละ 2.2), ศาสนาฮินดู (ร้อยละ 0.35), ศาสนาพุทธ (ร้อยละ 0.06)
 • ศาสนา ภาษาอินโดนีเซีย, ภาษามีนังกาเบา, ภาษาเมินตาไว
เขตเวลา WIB (UTC+7)
เว็บไซต์ sumbarprov.go.id

สุมาตราตะวันตก (อินโดนีเซีย: Sumatera Barat) หรือเรียกอย่างย่อว่า ซุมบาร์ (Sumbar) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ประชากรในปี ค.ศ. 2010 มี 4,846,909 คน และในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากร 5,098,790 คน มีเมืองหลักคือปาดัง และมีอาณาเขตครอบคลุมถึงเกาะเมินตาไว

จังหวัดสุมาตราตะวันตกมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดสุมาตราเหนือทางทิศเหนือ จังหวัดเรียวและจังหวัดจัมบีทางทิศตะวันออก และจังหวัดเบิงกูลูทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

อ้างอิง[แก้]

  1. Indonesia's Population: Ethnicity and Religion in a Changing Political Landscape. Institute of Southeast Asian Studies. 2003. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]