เกาะซูลาเวซี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ซูลาเวซี
แผนที่การแบ่งเขตการปกครอง
แผนที่การแบ่งเขตการปกครอง
ภูมิศาสตร์
IndonesiaSulawesi.PNG
ที่ตั้ง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด 2°08′S 120°17′E / 2.133°S 120.283°E / -2.133; 120.283
กลุ่มเกาะ หมู่เกาะซุนดาใหญ่
เนื้อที่ 174,600 ตารางกิโลเมตร
จุดสูงสุด รันเตมารีโอ (3,478 เมตร)
การปกครอง
อินโดนีเซีย ประเทศอินโดนีเซีย
จังหวัด
(เมืองหลัก)
ซูลาเวซีตะวันตก (มามูจู)
ซูลาเวซีเหนือ (มานาโด)
ซูลาเวซีกลาง (ปาลู)
ซูลาเวซีใต้ (มากัสซาร์)
ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ (เก็นดารี)
โกรอนตาโล (โกรอนตาโล)
ประชากรศาสตร์
จำนวนประชากร 16 ล้านคน (ในปี 2548)
ความหนาแน่น 92 คน/ตารางกิโลเมตร

ซูลาเวซี, สุลาเวสี (อังกฤษ: Sulawesi) หรือเดิมเรียกว่า เซเลบีส (Celebes) ซึ่งมาจากภาษาโปรตุเกส เป็นหนึ่งในเกาะซุนดาใหญ่ 4 เกาะของประเทศอินโดนีเซีย

ชาวยุโรปพวกแรกที่เดินทางมายังเกาะแห่งนี้ คือ กะลาสีเรือชาวโปรตุเกส เมื่อ พ.ศ. 2055 และนับตั้งแต่ พ.ศ. 2212 เป็นต้นมา บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ก็ได้ตั้งมั่นอยู่ที่มากัสซาร์ (Makassar) และเมื่อ พ.ศ. 2448 พื้นที่ทั้งเกาะกลายเป็นส่วนหนึ่งของนิคมชาวดัตช์อินเดียตะวันออก กระทั่งอินโดนีเซียประกาศเอกราช เมื่อ พ.ศ. 2498

ที่มาของชื่อ[แก้]

เดิมนั้นชาวโปรตุเกสตั้งชื่อเกาะนี้ว่า "เซเลบีส" ส่วนความหมายนั้นไม่ปรากฏชัด ในตอนแรกไม่ได้ใช้คำนี้เรียกพื้นที่ทั้งเกาะ เพราะชาวโปรตุเกสคิดว่าซูลาเวซีเป็นหมู่เกาะ ชื่อซูลาเวซีที่ใช้ในปัจจุบันมาจากคำว่า "ซูลา" (เกาะ) และ "เบซี" (เหล็ก) โดยอาจหมายถึง การนำเข้าเหล็กในอดีตจากตะกอนเหล็กที่มีอยู่มากในทะเลสาบมาตาโน (Matano)