เกาะซูลาเวซี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ซูลาเวซี
แผนที่การแบ่งเขตการปกครอง
แผนที่การแบ่งเขตการปกครอง
ภูมิศาสตร์

ที่ตั้ง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
พิกัด 2°08′S 120°17′E / 2.133°S 120.283°E / -2.133; 120.283
กลุ่มเกาะ หมู่เกาะซุนดาใหญ่

เนื้อที่ 174,600 ตารางกิโลเมตร

ระดับสูงสุด 3,478 เมตร
จุดสูงสุด รันเตมารีโย
การปกครอง
อินโดนีเซีย ประเทศอินโดนีเซีย
จังหวัด
(เมืองหลัก)
ซูลาเวซีตะวันตก (มามูจู)
ซูลาเวซีเหนือ (มานาโด)
ซูลาเวซีกลาง (ปาลู)
ซูลาเวซีใต้ (มากัซซาร์)
ซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ (เกินดารี)
โก-รนตาโล (โก-รนตาโล)

ประชากรศาสตร์
จำนวนประชากร 16 ล้านคน (ในปี 2548)
ความหนาแน่น 92 คน/ตารางกิโลเมตร

ซูลาเวซี (อินโดนีเซีย: Sulawesi) หรือเดิมเรียกว่า เซเลบีส (อังกฤษ: Celebes) ซึ่งมาจากภาษาโปรตุเกส เป็นหนึ่งในเกาะซุนดาใหญ่ 4 เกาะของประเทศอินโดนีเซีย

ชาวยุโรปพวกแรกที่เดินทางมายังเกาะแห่งนี้ คือ กะลาสีเรือชาวโปรตุเกส เมื่อ พ.ศ. 2055 และนับตั้งแต่ พ.ศ. 2212 เป็นต้นมา บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ก็ได้ตั้งมั่นอยู่ที่มากัซซาร์ (Makassar) และเมื่อ พ.ศ. 2448 พื้นที่ทั้งเกาะกลายเป็นส่วนหนึ่งของนิคมชาวดัตช์อินเดียตะวันออก กระทั่งอินโดนีเซียประกาศเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2498

ที่มาของชื่อ[แก้]

เดิมนั้นชาวโปรตุเกสตั้งชื่อเกาะนี้ว่า "เซเลบีส" ส่วนความหมายนั้นไม่ปรากฏชัด ในตอนแรกไม่ได้ใช้คำนี้เรียกพื้นที่ทั้งเกาะ เพราะชาวโปรตุเกสคิดว่าซูลาเวซีเป็นหมู่เกาะ ชื่อซูลาเวซีที่ใช้ในปัจจุบันมาจากคำว่า "ซูลา" (เกาะ) และ "เบซี" (เหล็ก) โดยอาจหมายถึง การนำเข้าเหล็กในอดีตจากตะกอนเหล็กที่มีอยู่มากในทะเลสาบมาตาโน (Matano)