ประเทศอังกฤษ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก อังกฤษ)
ราชอาณาจักรอังกฤษแห่งบริติช
England (อังกฤษ)
ธงชาติ ตราแผ่นดิน
คำขวัญGod and my right
เพลงชาติใช้ "ก็อดเซฟเดอะควีน" (God Save the Queen) ตามสหราชอาณาจักรโดยพฤตินัย
แต่ไม่มีเพลงชาติในทางนิตินัย
ที่ตั้งของประเทศอังกฤษ (เขียวเข้ม)– ในทวีปยุโรป (เขียวอ่อนและเทาเข้ม)– ในสหราชอาณาจักร (เขียวอ่อน)
ที่ตั้งของประเทศอังกฤษ (เขียวเข้ม)
– ในทวีปยุโรป (เขียวอ่อนและเทาเข้ม)
– ในสหราชอาณาจักร (เขียวอ่อน)
เมืองหลวง
(และเมืองใหญ่สุด)
ลอนดอน
51°30′N 0°7.65′W / 51.500°N 0.12750°W / 51.500; -0.12750
ภาษาทางการ ไม่ได้กำหนด
ภาษาอังกฤษ (โดยพฤตินัย)
การปกครอง ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
 -  พระมหากษัตริย์ สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2
 -  นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร เดวิด คาเมรอน
สถาปนาเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร ค.ศ.1707
พื้นที่
 -  รวม 130,395 ตร.กม. (-)
50,346 ตร.ไมล์ 
ประชากร
 -  2551 (ประเมิน) 51,446,000[1] 
 -  2544 (สำมะโน) 49,138,831 
 -  ความหนาแน่น 395 คน/ตร.กม. 
1,023 คน/ตร.ไมล์
สกุลเงิน ปอนด์สเตอร์ลิง (£) (GBP)
เขตเวลา GMT (UTC+0)
โดเมนบนสุด .uk
รหัสโทรศัพท์ 44

อังกฤษ (อังกฤษ: England) หรือในอดีตเรียกว่า แคว้นอังกฤษ เป็นประเทศอันเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร[2][3][4] มีพรมแดนทางบกติดต่อกับสกอตแลนด์ทางเหนือ และเวลส์ทางตะวันตก ทะเลไอร์แลนด์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ทะเลเซลติกทางตะวันตกเฉียงใต้ ทะเลเหนือทางตะวันออก และช่องแคบอังกฤษซึ่งคั่นระหว่างอังกฤษกับยุโรปแผ่นดินใหญ่ พื้นที่ประเทศอังกฤษส่วนใหญ่ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของเกาะบริเตนใหญ่ในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ประเทศอังกฤษยังรวมถึงเกาะที่เล็กกว่าอีกกว่า 100 เกาะ เช่น หมู่เกาะซิลลีย์และเกาะไวท์

คำว่า "อิงแลนด์" (England) ซึ่งเป็นชื่อในภาษาอังกฤษของอังกฤษในปัจจุบัน ได้มาจากชื่อ "อังเกิล" (Angles) ซึ่งเป็นชนเผ่าหนึ่งในบรรดาชนเผ่าเยอรมันหลายเผ่าที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในดินแดนนี้ ตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 6 โดยมาจาก "Engla Land" และกลายมาเป็น "England" ในปัจจุบัน

ภูมิประเทศของอังกฤษส่วนมากประกอบด้วยเขาเตี้ยๆ และที่ราบ โดยเฉพาะทางตอนกลางและตอนใต้ของอังกฤษ อย่างไรก็ดี ทางเหนือและทางตะวันตกเฉียงใต้เป็นที่สูง วินเชสเตอร์เป็นเมืองหลวงเก่าของอังกฤษกระทั่งเปลี่ยนมาเป็นลอนดอนใน พ.ศ. 1609 ปัจจุบัน ลอนดอนเป็นเขตมหานครใหญ่ที่สุดในสหราชอาณาจักรและพื้นที่เมืองใหญ่ที่สุดในสหภาพยุโรปเมื่อวัดด้วยเกณฑ์ส่วนใหญ่ ประชากรอังกฤษมีอยู่ราว 51 ล้านคน คิดเป็น 84% ของประชากรสหราชอาณาจักร และส่วนใหญ่กระจุกอยู่ในกรุงลอนดอน ภาคตะวันออกเฉียงใต้และเขตเมืองขยายในภาคมิดแลนด์ส ภาคตะวันตกเฉียงเหนือและยอร์กเชอร์ ซึ่งได้รับการพัฒนาเป็นพื้นที่อุตสาหกรรมสำคัญระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19

ราชอาณาจักรอังกฤษ ซึ่งหลังจาก พ.ศ. 1827 รวมเวลส์เข้าไปด้วยนั้น เป็นรัฐอธิปไตยกระทั่งวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2250 เมื่อพระราชบัญญัติสหภาพมีผลใช้บังคับตามเงื่อนไขซึ่งตกลงกันในสนธิสัญญาสหภาพเมื่อปีก่อน ส่งผลให้มีการรวมทางการเมืองกับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ และสถานปาราชอาณาจักรบริเตนใหญ่[5][6] พ.ศ. 2344 บริเตนใหญ่รวมกับราชอาณาจักรไอร์แลนด์ ผ่านพระราชบัญญัติสหภาพอีกฉบับหนึ่งกลายเป็นสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ พ.ศ. 2465 รัฐอิสระไอร์แลนด์ได้รับการสถาปนาเป็นอาณาจักรแยกต่างหาก แต่ Royal and Parliamentary Titles Act 1927 รวมไอร์แลนด์เหนือเข้ากับสหราชอาณาจักรอีกครั้ง และสถาปนาสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือปัจจุบันอย่างเป็นทางการ

อ้างอิง[แก้]

  1. Office for National Statistics. "Population estimates for UK, England and Wales, Scotland and Northern Ireland – current datasets". statistics.gov.uk. สืบค้นเมื่อ 2009-06-05. [ลิงก์เสีย]
  2. Office for National Statistics. "The Countries of the UK". statistics.gov.uk. Archived from the original on 20 December 2008. สืบค้นเมื่อ 2009-02-01. 
  3. "Countries within a country". number-10.gov.uk. Archived from the original on 2008-02-09. สืบค้นเมื่อ 2009-02-01.  Unknown parameter |unused_data= ignored (help)
  4. "Changes in the list of subdivision names and code elements (Page 11)" (PDF). International Organization for Standardization. สืบค้นเมื่อ 2009-02-01. 
  5. William E. Burns, A Brief History of Great Britain, p. xxi
  6. Acts of Union 1707 parliament.uk, accessed 27 January 2011

ดูเพิ่ม[แก้]