ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ (ภาษาอังกฤษ: North West England) เป็นหนึ่งในเก้าของภาคการปกครองของอังกฤษที่ประกอบด้วยมลฑลคัมเบรีย, แลงคาสเชอร์, นครแมนเชสเตอร์และปริมณฑล, เมอร์ซีย์ไซด์ และเชสเชอร์

เขตแดนทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษเป็นทะเลไอริช ทางตะวันออกเป็นเทือกเขาเพ็นไนน์ส (The Pennines) ภาคมีดินแดนตั้งแต่เขตแดนสกอตแลนด์ทางด้านเหนือไปจรดเวลส์ทางด้านใต้ จุดที่สูงที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือและในอังกฤษคือสคาเฟลล์ไพค์ในคัมเบรียที่สูง 978 เมตร

ศูนย์กลางของภาคตะวันตกเฉียงเหนืออยู่ที่ลิเวอร์พูล และแมนเชสเตอร์ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภาคที่มีประชากรหนาแน่นที่สุด ทางตอนเหนือที่รวมทั้งตอนเหนือของแลงคาสเชอร์และคัมเบรียเป็นบริเวณที่เป็นชนบท

ภาคตะวันตกเฉียงเหนือมีเนื้อที่ 14,165 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2006 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 6,853,200 คน[1] โดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 475 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร

อ้างอิง[แก้]

  1. "Mid-2006 population estimates for the United Kingdom" (XLS). Office of National Statistics. 2007. สืบค้นเมื่อ 2007-06-29. 

ดูเพิ่ม[แก้]