วันยุทธการที่บริเตน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
วันยุทธการที่บริเตน
เป็นส่วนหนึ่งของ ยุทธการที่บริเตน
วันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1940
สถานที่ ลอนดอน, อังกฤษ และช่องแคบอังกฤษ
ผลลัพธ์ อังกฤษชนะ[1][2]
คู่ขัดแย้ง
 สหราชอาณาจักร  ไรช์เยอรมัน
ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
สหราชอาณาจักร Hugh Dowding
นิวซีแลนด์ Keith Park
นาซีเยอรมนี แฮร์มันน์ เกอริง
นาซีเยอรมนี อัลแบร์ท เคสเซิลริง
กองทัพ
UK-Air-OF9-Flag.svg กองบัญชาการเครื่องขับไล่ Chef einer Luftflotte Version 1.svg Luftflotte 2
กำลัง
50,000 observers[3]
630 fighter aircraft[4]
1,120 aircraft (620 fighters and 500 bombers)[4]
กำลังพลสูญเสีย
29 aircraft destroyed[5]
~ 21 damaged[6]
14[7]–16 killed[5]
14 wounded[7]
1 captured[7]
57[8]–61[5] aircraft destroyed
20 severely damaged[9]
63–[10] 81 killed[7]
63[7]–65 captured[10]
30[10]–31 wounded[7]
21 missing[10]

วันยุทธการที่บริเตน (อังกฤษ: Battle of Britain Day) เป็นชื่อที่ตั้งให้แก่วันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1940 ซึ่งเกิดยุทธการทางอากาศเป็นวงกว้างในช่วงยุทธการที่บริเตน

ในวันนั้น ลุฟท์วัฟเฟอได้เริ่มเข้าโจมตีกรุงลอนดอนทุกครั้ง ด้วยจำนวนเครื่องบินรบราวประมาณ 1,500 ลำได้เข้ามามีส่วนร่วมในการรบทางอากาศซึ่งได้ยืดเยื้อจนกระทั่งถึงช่วงค่ำ การปฏิบัติครั้งนี้เป็นจุดสูงสุดของยุทธการที่บริเตน

ในช่วงภายหลังของการโจมตี ฮิตเลอร์ได้เลื่อนปฏิบัติการสิงโตทะเลออกไป หลังจากได้รับความพ่ายแพ้ในช่วงกลางวัน ลุฟท์วัฟเฟอได้หันเหความสนใจไปกับการโจมตีสายฟ้าแลบหรือเดอะบลิตซ์ การทัพช่วงกลางคืนซึ่งได้กินเวลาไปจนกระทั่งเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1941

วันยุทธการที่บริเตนในปัจจุบันนั้นได้กลายเป็นวันรำลึกประจำปีของการสู้รบในสหราชอาณาจักร ในแคนาดา, การรำลึกจะเกิดขึ้นในวันอาทิตย์ของเดือนกันยายน

อ้างอิง[แก้]

  1. Murray 1983, pp. 52–54
  2. Hough and Richards 2007, p. 283.
  3. Collier 1980, p. 196.
  4. 4.0 4.1 Bungay 2000, p. 319.
  5. 5.0 5.1 5.2 Terraine 1985, p. 211.
  6. Price 1990, p. 106.
  7. 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 Bungay 2000, p. 333.
  8. Killen 2003, p. 147.
  9. Overy 2001, p. 86.
  10. 10.0 10.1 10.2 10.3 Price 1990, pp. 154–163.