มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์

Universiti Kebangsaan Singapura (Malay)

pinyin: Xīnjiāpō Guólì Dàxué
คติพจน์อังกฤษ Towards a Global Knowledge Enterprise
สถาปนา พ.ศ 2523
ประเภท มหาวิทยาลัยรัฐบาล
จำนวนเจ้าหน้าที่ 2196
จำนวน ป.ตรี 27,972
จำนวนบัณฑิตศึกษา 9,997
ที่ตั้ง สิงคโปร์, สิงคโปร์
เครือข่าย ACU, APRU, ASAIHL, AUN
เว็บไซต์ www.nus.edu.sg
การเปลี่ยนแปลงของมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์

มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ (อังกฤษ: National University of Singapore) เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติของสิงคโปร์ และเป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกของสิงคโปร์ จากวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์(King Edward VII College of Medicine)ในปี พ.ศ. 2448 และพัฒนาเป็นมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ในปี 2523 ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ เป็นสถาบันอุดมศึกษาชั้นนำในเอเชีย [1] จากการศึกษาของ QS World University Rankings อยู่ในลำดับที่ 12 ของโลก และลำดับ 1 ในทวีปเอเชีย [2]

ประวัติ[แก้]

มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ ก่อตั้งในสมัยที่สิงคโปร์ยังเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมอังกฤษ (British Malaya) โดยในช่วงปี ค.ศ.1900 มีการจัดตั้งโรงพยาบาลแพทย์แผนฝรั่งหลายแห่งในปีนังและสิงคโปร์ และเริ่มมีการเปิดโรงเรียนการแพทย์ในเวลาต่อมาเพื่อรองรับการขาดแคลนบุคลากรทางการแพทย์และการขยายตัวของประเทศจนพัฒนาเป็นวิทยาลัยแพทย์ (King Edward VII Medical College of Medicine) ในปี ค.ศ.1905 ส่วนวิทยาลัยราฟเฟิลส์ (Raffles College) เป็นวิทยาลัยที่มีการเรียนการสอนทางด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์นั้น ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ.1928 เพื่อเปิดการเรียนการสอนในสาขาวิชาทางภาษาและมีความร่วมมือทางวิชาการกับมหาวิทยาลัยจากประเทศอังกฤษอีกด้วย ระหว่างช่วงปีค.ศ.1938-1949 เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อจากภาวะสงครามโลกครั้งที่ 2 ทางรัฐบาลอังกฤษ British Malaya Government ได้มีการริเริ่มที่จะสร้างมหาวิทยาลัยของชาวมาเลเซียขึ้นมา โดยมีการส่งนักวิชาการจากมหาวิทยาลัยเบอมิงแฮมของอังกฤษ และอีกหลายท่านมาศึกษากระบวนการพัฒนาและความเป็นไปได้ จนกระทั่งในปีค.ศ.1949 ได้มีการก่อตั้งมหาวิทยาลัยมาลายาขึ้นมาเป็นผลสำเร็จจากการรวม วิทยาลัยแพทยศาสตร์ (King Edward VII Medical College of Medicine) และ วิทยาลัยราฟเฟิลส์ (Raffles College) ในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ.1949 ณ ประเทศสิงคโปร์ ในปีค.ศ.1959 มหาวิทยาลัยถูกแบ่งออกเป็น 2 มหาวิทยาลัยอันเนื่องจากมีวิทยาเขตหนึ่งอยู่ในกัวลาลัมเปอร์และสิงคโปร์ และมติเป็นเอกฉันท์ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ.1962 มหาวิทยาลัยที่กัวลาลัมเปอร์จะชื่อ มหาวิทยาลัยมาลายา ส่วนมหาวิทยาลัยในสิงคโปร์จะใช้ชื่อมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์

ศูนย์วัฒนธรรมของมหาวิทยาลัย

คณะสาขาวิชาที่เปิดสอน[แก้]

ในปัจจุบันเปิดสอนทั้งสิ้น 16 คณะ/วิทยาลัย/สำนักวิชา [3]

  • คณะศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์ (Faculty of Arts and Social Sciences)
  • สำนักวิชาบริหารธุรกิจ (NUS Business School)
NUS Business School
  • สำนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ (NUS School of Computing)
  • คณะทันตแพทย์ศาสตร์ (Faculty of Dentistry )
  • สำนักวิชาการออกแบบและสิ่งแวดล้อม (The School of Design and Environment)
  • บัณฑิตวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ Duke-NUS (Duke-NUS Graduate Medical School Singapore)
  • คณะวิศวกรรมศาสตร์ (Faculty of Engineering)
  • บัณฑิตวิทยาลัยวิทยาศาสตร์บูรณาการและวิศวกรรม (Graduate School for Integrative Sciences and Engineering)
  • คณะนิติศาสตร์ (Faculty of Law)
  • สำนักวิชาแพทย์ศาสตร์ Yong Loo Lin (Yong Loo Lin School of Medicine)
  • วิทยาลัยดนตรี Yong Siew Toh (Yong Siew Toh Conservatory of Music)
  • สำนักวิชาสาธารณสุขศาสตร์ Saw Swee Hock (Saw Swee Hock School of Public Health)
  • สำนักนโยบายสาธารณะ ลี กวน ยิว (Lee Kuan Yew School of Public Policy)
  • คณะวิทยาศาสตร์ (Faculty of Sciences)
  • The University Scholars Programme (USP)
  • Yale-NUS College

อ้างอิง[แก้]