ภาษาไอนุ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษาไอนุ
アイヌ イタ ไอนู อีตัก
ออกเสียง ai̯nu itak̚
ภาษาแม่ใน ญี่ปุ่น
ภูมิภาค เกาะฮกไกโด
จำนวนผู้พูด 10 คน (พ.ศ. 2550)[1]  (date missing)
ตระกูลภาษา
ไอนุ
(บ้างจัดไว้ในกลุ่มภาษาเอกเทศ)
ระบบการเขียน คะตะกะนะแบบพิเศษ[2], ละติน
รหัสภาษา
ISO 639-2 [[ISO639-3:ain[3]|ain[3]]]
ISO 639-3 ain

ภาษาไอนุ หรือ ไอนู /ˈn/[4] (ไอนุ: アイヌ イタク ไอนู อีตัก; ญี่ปุ่น: アイヌ語 ไอนุโงะ) เป็นภาษาของชาวไอนุ ชนกลุ่มน้อยในเกาะฮกไกโด ครั้งหนึ่งเคยใช้พูดในหมู่เกาะคูริล ทางภาคเหนือของเกาะฮนชูและภาคใต้ของเกาะซาฮาลิน คำหลายคำของภาษาไอนุก็ได้กลายเป็นคำในภาษาญี่ปุ่นเลยด้วย เช่นเมืองซัปโปะโระบนเกาะฮกไกโด และคำว่ารักโกะ ที่แปลว่าแมวน้ำ

ไวยากรณ์[แก้]

ภาษาไอนุเรียงประโยคแบบประธาน - กรรม - กริยา ใช้ปรบท ประธานและกรรมระบุด้วยปรบทคำนามสามารถจับกลุ่มกันเพื่อขยายกันเอง คำหลักอยู่ข้างท้าย ลักษณะทางไวยากรณ์ทั่วไปใกล้เคียงกับภาษาญี่ปุ่นและภาษาเกาหลี

ผู้พูด[แก้]

พิพิธภัณฑ์ปีร์กาโคตัน ศูนย์กลางภาษาและวัฒนธรรมไอนุในเมืองซัปโปะโระ

ภาษาไอนุถือเป็นภาษาใกล้ตายหรือใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤต ในปี ค.ศ. 1960 ชาวไอนุในญี่ปุ่นกว่า 15,000 คน ใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแม่เพียงภาษาเดียว ปี ค.ศ. 1980 ในเมืองนิบุตะนิยังเหลือผู้ใช้ภาษาไอนุกว่าร้อยคนแต่มีเพียง 15 คนเท่านั้นที่ใช้พูดกันในชีวิตประจำวัน[5] และในปี พ.ศ. 2550 มีผู้พูดเหลืออยู่เพียง 10 คน ซึ่งผู้พูดมีอายุมากกว่า 80 ปี และผู้ใช้ที่พูดเป็นภาษารองหรือพอพูดได้บ้างก็มีอายุกว่า 60 ปี

อ้างอิง[แก้]

  1. Bradley, D. Languages of Mainland South-East Asia (2007) In O. Miyaoka, O. Sakiyama, and M. E. Krauss (eds.), The vanishing languages of the Pacific Rim, pp. 301–336. Oxford Linguistics. Oxford: Oxford University Press.
  2. ดูที่: หน้านี้ ที่ alanwood.net และ หัวข้อนี้ คุณสมบัติของยูนิโค้ด
  3. ISO 639-2/RA Change Notice - Codes for the representation of names of languages (Library of Congress) 15 November2005
  4. Laurie Bauer, 2007, The Linguistics Student’s Handbook, Edinburgh
  5. SIL Ethnologue, 15th edition (2005)