สาธารณรัฐแอฟริกากลาง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
République centrafricaine (ฝรั่งเศส)
Ködörösêse tî Bêafrîka (ซังโก)
ธงชาติ
คำขวัญUnité, Dignité, Travail
(ฝรั่งเศส: "เอกภาพ ศักดิ์ศรี งาน")
เพลงชาติลาเรอแนซ็องซ์/เอซิงโก
(ฝรั่งเศส/ซังโก: "การเกิดใหม่")
เมืองหลวง
(และเมืองใหญ่สุด)
บังกี
4°22′N 18°35′E / 4.367°N 18.583°E / 4.367; 18.583
ภาษาทางการ ภาษาฝรั่งเศสและภาษาซังโก
การปกครอง สาธารณรัฐ
 -  ประธานาธิบดี
 -  นายกรัฐมนตรี
เอกราช จาก ฝรั่งเศส 
 -  วันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2503 
พื้นที่
 -  รวม 622,984 ตร.กม. (43)
240,534 <! --Do not remove per WP:MOSNUM--> ตร.ไมล์ 
 -  แหล่งน้ำ (%) 0
ประชากร
 -  2550 (ประเมิน) 4,216,666 <! --unfpa.org--> (124)
 -  2546 (สำมะโน) 3,895,150 <! --unfpa.org--> 
 -  ความหนาแน่น 6.77 คน/ตร.กม. (191)
17.53 <! --Do not remove per WP:MOSNUM--> คน/ตร.ไมล์
จีดีพี (อำนาจซื้อ) 2549 (ประมาณ)
 -  รวม 5.015 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ<! --imf.org--> (153)
 -  ต่อหัว 1,198 ดอลลาร์สหรัฐ (167)
จีดีพี (ราคาตลาด) 2549 (ประมาณ)
 -  รวม 1.48 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ<! --imf.org--> (152)
 -  ต่อหัว 355 ดอลลาร์สหรัฐ (160)
จีนี (2536) 61.3 (สูง
HDI (2550) 0.369 (ต่ำ) (179)
สกุลเงิน ฟรังก์ซีเอฟเอ (XAF)
เขตเวลา WAT (UTC+1)
 -  (DST) not observed (UTC+1)
โดเมนบนสุด .cf
รหัสโทรศัพท์ 236

สาธารณรัฐแอฟริกากลาง (ฝรั่งเศส: République centrafricaine; ซังโก: Ködörösêse tî Bêafrîka) เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในแอฟริกากลาง มีอาณาเขตทางเหนือจดประเทศชาด ทางตะวันออกจดประเทศซูดาน ทางใต้จดสาธารณรัฐคองโกและ สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ซาอีร์เดิม) และทางตะวันตกจดประเทศแคเมอรูน ตั้งอยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร และแบ่งลุ่มแม่น้ำคองโกจากทะเลสาบชาดและลุ่มแม่น้ำไนล์ขาว

ประวัติศาสตร์[แก้]

ดินแดนนี้แต่เดิมเป็นดินแดนของชาวบันตู ต่อมาจึงกลายเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสชื่ออูบังกี-ชารี (Ubangi-Shari) โดยที่ปกครองโดยชาวฝรั่งเศสที่มีผลประโยชน์จากสวนไร่ และหลังจากที่ประกาศเอกราชเมื่อ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2503 ในปีนี้เองทางแอฟริกากลางได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีน กลายเป็นศูนย์กลางของอิทธิพลจีน จนหลังจาก พ.ศ. 2508 ความสัมพันธ์กับจีนจึงเสื่อมลง นายฌ็อง-เบแดล บอกาซา ยึดอำนาจการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2508 ประกาศตนเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิแอฟริกากลาง ต่อมา พ.ศ. 2519 บอกาซาหันมาปกครองประเทศแบบเผด็จการจนถูกโค่นล้มจากการรัฐประหารของฝ่ายตรงข้ามที่ได้รับความช่วยเหลือจากฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2522 นายดาวิด ดาโก เข้าสืบทอดตำแหน่งแทน ท่ามกลางวิกฤติเศรษฐกิจและความวุ่นวายภายในประเทศ ต่อมาจึงถูกรัฐประหารเมื่อ พ.ศ. 2524 โดยนายพลโกลิงบาได้แต่งตั้งรัฐบาลพลเรือนใน พ.ศ. 2536 แต่ก็ยังไม่มีความมั่นคงทางการเมือง

การแบ่งเขตการปกครอง[แก้]