สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
République Démocratique du Congo (ฝรั่งเศส)
ธงชาติ
คำขวัญJustice - Paix - Travail  
(ภาษาฝรั่งเศส: ยุติธรรม - สันติภาพ - งาน)
เพลงชาติเดอบูกงกอแล
เมืองหลวง
(และเมืองใหญ่สุด)
กินชาซา
4°19′S 15°19′E / 4.317°S 15.317°E / -4.317; 15.317
ภาษาทางการ ภาษาฝรั่งเศส
ภาษาพื้นเมือง ภาษาลิงกาลา ภาษาคีคองโก ภาษาสวาฮีลี และภาษาชีลูบา
การปกครอง สาธารณรัฐระบบกึ่งประธานาธิบดี
 -  ประธานาธิบดี โจเซฟ กาบีลา
 -  นายกรัฐมนตรี โอกุสแต็ง มาตาตา ปอนโย
เอกราช
 -  จาก เบลเยียม 30 มิถุนายน พ.ศ. 2503 
พื้นที่
 -  รวม 2,344,858 ตร.กม. (12)
905,355 ตร.ไมล์ 
 -  แหล่งน้ำ (%) 4.3
ประชากร
 -  2553 (ประเมิน) 70,916,439 คน[1] (18)
 -  2527 (สำมะโน) 29,673,000 คน 
 -  ความหนาแน่น 29.3 คน คน/ตร.กม. (182)
75.9 คน คน/ตร.ไมล์
จีดีพี (อำนาจซื้อ) 2552 (ประมาณ)
 -  รวม 21.507 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ[2] 
 -  ต่อหัว 332 ดอลลาร์สหรัฐ[2] 
จีดีพี (ราคาตลาด) 2552 (ประมาณ)
 -  รวม 11.108 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ[2] 
 -  ต่อหัว 171 ดอลลาร์สหรัฐ[2] 
HDI (2552[3]) 0.389 (ต่ำ) (176)
สกุลเงิน ฟรังก์คองโก (CDF)
เขตเวลา WAT, CAT (UTC+1 ถึง +2)
ระบบจราจร ขวา
โดเมนบนสุด .cd
รหัสโทรศัพท์ 243

สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ฝรั่งเศส: République Démocratique du Congo) หรือบางครั้งมีผู้เรียกว่า คองโก (Congo) และ คองโก-กินชาซา (Congo-Kinshasa) เป็นประเทศหนึ่งในภูมิภาคแอฟริกากลางและเป็นประเทศที่มีขนาดใหญ่อันดับที่ 3 ของทวีป

สาธารณรัฐประชาธิปไตยมีอาณาเขตจรดสาธารณรัฐแอฟริกากลางและซูดานทางทิศเหนือ จรดยูกันดา รวันดา บุรุนดี และแทนซาเนียทางทิศตะวันออก จรดแซมเบียและแองโกลาทางทิศใต้ และจรดสาธารณรัฐคองโกทางทิศตะวันตก โดยมีทางออกสู่ทะเลตามแม่น้ำคองโกไปสู่อ่าวกินี

ชื่อ คองโก (หมายถึง "นักล่า") มาจากกลุ่มชาติพันธุ์บาคองโก (Bakongo) ซึ่งอาศัยอยู่บริเวณลุ่มน้ำคองโก ในอดีตสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกเคยเป็นอาณานิคมของเบลเยียม โดยมีชื่อว่า เบลเจียนคองโก (Belgian Congo) ในปี พ.ศ. 2514 หลังจากได้รับเอกราช 11 ปี ก็ได้เปลี่ยนชื่อประเทศจากคองโก-กินชาซา (ใส่ชื่อเมืองหลวงไว้ข้างหลัง เพื่อแยกความแตกต่างระหว่างประเทศนี้กับ สาธารณรัฐคองโก หรือ (คองโก-บราซซาวิล) เป็นสาธารณรัฐซาอีร์ จนถึงปี พ.ศ. 2540 จึงได้เปลี่ยนชื่อกลับมาเป็น "คองโก" ตามเดิม

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 เป็นต้นมา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกต้องเผชิญกับความทุกข์ยากอย่างใหญ่หลวงจากสงครามคองโกครั้งที่ 2 (Second Congo War) อันเป็นความขัดแย้งที่ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 บางครั้งจึงมีผู้เรียกว่า "สงครามโลกแอฟริกา" (African World War)

ภูมิศาสตร์[แก้]

ภูมิอากาศ[แก้]

ตั้งอยู่บริเวณเส้นศูนย์สูตร มีอากาศร้อนและฝนตกชุก ที่ราบสูงตอนใต้มีอากาศเย็นและแห้งแล้ง ส่วนที่ราบสูงทางภาคตะวันออกอากาศจะเย็นและเปียกชื้น สำหรับบริเวณด้านเหนือของเส้นศูนย์สูตร ฤดูฝนจะเริ่มขึ้นตั้งแต่เดือนเมษายน - ตุลาคม และฤดูแล้งเริ่มขึ้นตั้งแต่เดือนธันวาคม - กุมภาพันธ์ ส่วนบริเวณตอนใต้ของเส้นศูนย์สูตร ฤดูฝนจะเริ่มขึ้นตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน - มีนาคมและฤดูแล้งระหว่างเดือนเมษายน - ตุลาคม ด้านตะวันตกซึ่งเป็นบริเวณที่ราบทั่วไป มีอุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 26 องศาเซลเซียส ส่วนอุณหภูมิแถบที่ราบสูงและภูเขาเฉลี่ยประมาณ 18 องศาเซลเซียส ภูมิอากาศของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกเหมาะสมกับการเกษตรกรรมและป่าไม้

แม่น้ำที่สำคัญ[แก้]

แม่น้ำ Zaire, Kasai และ Kwango

ประวัติศาสตร์[แก้]

การเมือง[แก้]

การแบ่งเขตการปกครอง[แก้]

จังหวัดต่าง ๆ ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก

สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 25 จังหวัด (provinces) และ 1 นคร (city) ได้แก่

1. กินชาซา* (Kinshasa)
2. จังหวัดกองโกซองตราล (Kongo Central)
3. จังหวัดกวังโก (Kwango)
4. จังหวัดกวีลู (Kwilu)
5. จังหวัดไม-ดอมเบ (Mai-Ndombe)
6. จังหวัดกาซาอี (Kasaï)
7. จังหวัดลูลัว (Lulua)
8. จังหวัดกาซาอีออเรียงตาล (Kasaï Oriental)
9. จังหวัดโลมามี (Lomami)
10. จังหวัดซังกูรู (Sankuru)
11. จังหวัดมานีมา (Maniema)
12. จังหวัดซูด-กีวู (Sud-Kivu)
13. จังหวัดนอร์-กีวู (Nord-Kivu)
14. จังหวัดอีตูรี (Ituri)
15. จังหวัดโอ-อูแอล (Haut-Uele)
16. จังหวัดโชโป (Tshopo)
17. จังหวัดบา-อูแอล (Bas-Uele)
18. จังหวัดนอร์-อูบองชี (Nord-Ubangi)
19. จังหวัดมองกาลา (Mongala)
20. จังหวัดซูด-อูบองชี (Sud-Ubangi)
21. จังหวัดเอกาเตอร์ (Équateur)
22. จังหวัดชัวปา (Tshuapa)
23. จังหวัดแทนกันยีกา (Tanganyika)
24. จังหวัดโอ-โลมามี (Haut-Lomami)
25. จังหวัดลัวลาบา (Lualaba)
26. จังหวัดโอ-กาตองกา (Haut-Katanga)

ต่างประเทศ[แก้]

กองทัพ[แก้]

กองทัพบก[แก้]

กองทัพอากาศ[แก้]

กองทัพเรือ[แก้]

กองกำลังกึ่งทหาร[แก้]

เศรษฐกิจ[แก้]

ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ 16.27 พันล้าน (2555)

รายได้ประชาชาติต่อหัว 347 (2555)

การขยายตัวทางเศรษฐกิจ ร้อยละ 7.6 (2555)

อัตราเงินเฟ้อ ร้อยละ 8.7 (2555)

เงินทุนสำรอง 0.79 ล้าน (2555)

อุตสาหกรรมที่สำคัญ การทำเหมืองแร่ ถลุงแร่ สินค้าอุปโภคบริโภค วัสดุสิ่งทอ อาหารและเครื่องดื่ม ซีเมนต์ การซ่อมเรือ

สินค้าส่งออกที่สำคัญ เพชร ทองแดง โคบอลต์ ผลิตภัณฑ์จากไม้ น้ำมันดิบ กาแฟ

สินค้านำเข้าที่สำคัญ ผลิตภัณฑ์อาหาร เครื่องจักร อุปกรณ์ขนส่ง เชื้อเพลิง

ประเทศคู่ค้าที่สำคัญ ส่งออกไปจีน สหรัฐอเมริกา เบลเยียม แซมเบีย ฟินแลนด์ นำเข้าจากแอฟริกาใต้ เบลเยียม จีน แซมเบีย ฝรั่งเศส ซิมบับเว เคนยา เนเธอร์แลนด์ อิตาลี

 ความขัดแย้งภายในประเทศส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจของ DRC เป็นอย่างมาก เนื่องจากทำให้ระบบเศรษฐกิจของคองโกอยู่ภาวะถดถอยเนื่องจากรายได้เข้าประเทศลดลง และมีภาระจากหนี้ต่างชาติเพิ่มขึ้น รัฐบาลนาย Joseph Kabila พยายามแก้ไขปัญหาและเร่งฟื้นฟูเศรษฐกิจของประเทศ โดยวางนโยบายฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่าง DRC กับองค์กรทางการเงินระหว่างประเทศ อาทิ ธนาคารโลก World Bank และประเทศผู้บริจาคต่าง ๆ เพราะที่ผ่านมา รัฐบาลไม่สามารถดำเนินการได้ตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจที่องค์กร/ผู้บริจาคกำหนดไว้ และยังมีปัญหาคอร์รัปชั่น ที่ส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นของประเทศ นอกจากนี้ รัฐบาลได้วางแผนปฏิรูประบบเศรษฐกิจ โดยเปิดให้ต่างชาติเข้ามาลงทุนในธุรกิจการทำเหมืองเพิ่มขึ้น 

ถึงแม้ว่า DRC เป็นประเทศที่อุดมไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ โดยเฉพาะแร่ธาตุต่าง ๆ อาทิแร่โคบอลต์ ทองแดง เพชร แทนทาลัม (ใช้ในอุตสาหกรรมผลิตคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์มือถือ) ปิโตรเลียม พลอย ทอง เงิน แมงกานีส ดีบุก ยูเรเนียม ถ่านหิน แต่อุตสาหกรรมเหมืองแร่ของ DRC ยังมีขนาดเล็ก โดยคิดเป็นร้อยละ 14 ของรายได้ทั้งหมดของประเทศ โดยรายได้ส่วนใหญ่ของประเทศเกิดจากภาคเกษตรกรรม และการค้าไม้ซุง โดยคิดเป็นร้อยละ 40 ของประเทศ ผลกระทบของความขัดแย้งยังส่งผลกระทบต่อสภาพความเป็นอยู่ชองชาว DRC เนื่องจากประชากรส่วนใหญ่ของประเทศประสับปัญหาความยากจน และต้องเผชิญหน้ากับภัยจากโรคระบาด อาทิ โรคเอดส์ และมาลาเรีย การขาดแคลนอาหารและสารอาหารที่จำเป็น นอกจากนี้สงครามยังทำลายระบบสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานต่าง ๆ ของประเทศ อาทิ เส้นทางคมนาคม ทำให้ประชาชนต้องใช้ชีวิตด้วยความยากลำบาก ซึ่งรัฐบาลต้องพึ่งพาเงินบริจาคจากองค์กรระหว่างประเทศและประเทศผู้บริจาคเป็นหลัก

คมนาคม[แก้]

ประชากร[แก้]

72.57 ล้านคน (2554) ประกอบด้วยชนเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ กว่า 200 เผ่าพันธุ์ โดยเผ่าพันธุ์ส่วนใหญ่ คือ เผ่า Bantu

การศึกษา[แก้]

สาธารณสุข[แก้]

วัฒนธรรม[แก้]

ภาษา[แก้]

ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาราชการ ภาษาท้องถิ่น ได้แก่ Lingala, Kingwana, Kikongo และ Tshiluba

ดนตรี[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Central Intelligence Agency (2009). "Democratic Republic of the Congo". The World Factbook. สืบค้นเมื่อ January 9, 2010. 
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 "Democratic Republic of the Congo". International Monetary Fund. สืบค้นเมื่อ 2010-04-21. 
  3. "Reports | Global reports | HDR 2009 | Human Development Reports (HDR) | United Nations Development Programme (UNDP)". Hdr.undp.org. สืบค้นเมื่อ 2010-05-02. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

รัฐบาล
ข้อมูลทั่วไป
การท่องเที่ยว
News coverage of the conflict
อื่นๆ