สถานีอวกาศนานาชาติ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ลิงก์ข้ามภาษาในบทความนี้ มีไว้เพื่อความสะดวกในการศึกษาเพิ่มเติมของผู้อ่านและผู้ร่วมแก้ไขบทความ เนื่องจากคำดังกล่าวยังไม่มีบทความในภาษาไทย ลิงก์ข้ามภาษาจะถูกตัดออกเมื่อหมดความจำเป็นแล้ว

สถานีอวกาศนานาชาติ

ภาพสถานีอวกาศนานาชาติจากกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี่ในเที่ยวบิน STS-119
สัญลักษณ์ของ ISS
ข้อมูลของสถานี
NSSDC ID:	1998-067A
สัญญาณเรียกขาน:	Alpha
จำนวนลูกเรือ:	6
ส่งขึ้นเมื่อ:	2541-2554 (ค.ศ.1998–2011)
ฐานส่ง:	KSC LC-39, Baikonur LC-1/5 & 81/23
มวล:	227,267 กิโลกรัม (611,269 lb)
ความยาว:	73 ม. (240 ฟุต) from Harmony to Zvezda
ความกว้าง:	102 ม. (336 ฟุต) along truss, arrays extended
ความสูง:	27.4 ม. (90 ฟุต) (22 กุมภาพันธ์ 2550)
ปริมาตรอากาศ:	750 เมตร³ (26,500 ฟุต³)
ความดันบรรยากาศ:	1013 hPa (29.91 inHg
Perigee:	350 km altitude (189 nmi) (22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550)
Apogee:	354 กม. altitude (191 nmi) (22 ตุลาคม พ.ศ. 2551)
ความเอียงวงโคจร:	51.6419 degrees (22 ตุลาคม พ.ศ. 2551)
ความสูงวงโคจรปกติ:	340.5 กม. (183.86 nmi)
ความเร็วเฉลี่ย:	27,743.8  กม./ชม. (17,239.2 mph, 7706.6 m/s)
คาบการโคจร:	91.34 นาที
จำนวนรอบโคจรต่อวัน:	15.72397664 (22 ตุลาคม พ.ศ. 2551)
จำนวนวันที่โคจร:	3,803 (19 เมษายน 2552)
จำนวนวันที่มนุษย์อยู่:	3,092 (19 เมษายน 2552)
จำนวนรอบโคจรรวม:	c.60019 (19 เมษายน 2552)
ระยะทางที่ทำได้รวม:	c.2,000,000,000 กม. (1,100,000,000 nmi)
Configuration
โครงสร้างของสถานีอวกาศนานาชาติ
สถานีอวกาศนานาชาติ

สถานีอวกาศนานาชาติ (อังกฤษ: International Space Station; ISS) เป็นสถานีอวกาศที่ใช้คนควบคุม ถูกประกอบขึ้นในวงโคจรของโลก ลอยอยู่ในวงโคจรต่ำของโลก สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจากพื้นโลก ลอยอยู่ที่ความสูงระดับ 350-460 กิโลเมตรเหนือพื้นโลก เคลื่อนที่ด้วยอัตราเร็วเฉลี่ย 27,700 กิโลเมตรต่อชั่วโมง โคจรรอบโลก 15.77 รอบต่อวัน เป็นโครงการร่วมกันระหว่างหน่วยงานด้านอวกาศ 5 หน่วยจากชาติต่างๆ ได้แก่ องค์การนาซา (สหรัฐอเมริกา), Russian Federal Space Agency (RKA, รัสเซีย), Japan Aerospace Exploration Agency (JAXA, ญี่ปุ่น), Canadian Space Agency (CSA, แคนาดา) และ European Space Agency (ESA, สหภาพยุโรป)^[1]

สถานีอวกาศนานาชาติ เป็นโครงการที่เกิดขึ้นแทนโครงการสถานีอวกาศของแต่ละชาติ เช่น สถานีอวกาศมีร์ 2 ของรัสเซีย, สถานีอวกาศฟรีดอมของสหรัฐ, โครงการโคลัมบัสของสหภาพยุโรป

สถานีอวกาศนานาชาติยังก่อสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ดี และมีเป้าหมายแล้วเสร็จในปี 2010 และจะถูกใช้งานจนถึงปี 2016

ตั้งแต่ลูกเรือชุดแรกขึ้นไปอยู่บนสถานีอวกาศนานาชาติเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000 จะมีมนุษย์อย่างน้อย 2 คนอยู่บนสถานีอวกาศเสมอ ตอนนี้ลูกเรือชุดที่ 16 ประจำการอยู่ ปัจจุบันสถานีอวกาศนานาชาติมีศักยภาพในการรองรับผู้อาศัยได้มากสุดครั้งละ 3 คน เมื่อโครงการเสร็จสมบูรณ์แล้ว มันจะรองรับได้อย่างน้อยทั้งหมด 6 คนเพื่อที่จะได้ทำวิจัยต่างๆได้ ในช่วงแรกลูกเรือทั้งหมดมาจากหน่วยงานด้านอวกาศของรัสเซียและสหรัฐฯ Thomas Reiter นักบินอวกาศชาวเยอรมันที่เป็นลูกเรือชุดที่ 13 เป็นลูกเรือคนแรกที่มาจากหน่วยงานอวกาศอื่น สถานีอวกาศนานาชาติมีนักบินอวกาศจาก 15 ประเทศมาเยี่ยมชมแล้ว

สถานีอวกาศนานาชาติ เป็นสิ่งก่อสร้างที่แพงที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยสร้าง^[2]

เนื้อหา 1 โมดูลที่ได้รับการปรับความดัน 2 ระบบหลัก 2.1 ระบบจ่ายพลังงาน 2.2 ระบบสนับสนุนการดำรงชีพ 2.3 ระบบควบคุมทิศทาง 2.4 ระบบควบคุมความสูง 3 การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 3.1 ขอบเขตของการวิจัย 4 ยานอวกาศที่มาสถานีอวกาศ 4.1 การเทียบท่าปัจจุบัน 4.2 เตรียมการแล้ว 4.3 ยกเลิกแล้ว 5 เบ็ดเตล็ด 5.1 การท่องเที่ยวอวกาศ 5.2 สภาวะเกือบไร้แรงโน้มถ่วง 5.3 เขตเวลา 6 ดูเพิ่ม 7 อ้างอิง

[แก้] โมดูลที่ได้รับการปรับความดัน

สถานีอวกาศนานาชาติยังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง เมื่อสร้างเสร็จแล้วมันจะประกอบด้วยโมดูลที่ได้รับการปรับความดันทั้งหมด 14 โมดูล มีปริมาตรรวมทั้งหมดประมาณ 1,000 ลูกบาศก์เมตร โมดูลเหล่านี้ประกอบด้วยห้องทดลอง ส่วนเชื่อมต่อ โหนด และส่วนอยู่อาศัย ตอนนี้มีโมดูล 9 โมดูลอยู่ในวงโคจรแล้ว อีก 5 โมดูลยังคงรอการส่งขึ้นมา โมดูลแต่ละโมดูลจะถูกขนขึ้นมาด้วยกระสวยอวกาศ จรวดโปรตอน และจรวดโซยูซ ดังตารางข้างล่างนี้

โมดูล	เที่ยวบิน	วันที่ปล่อย	ยานขนส่ง	วันที่เชื่อมต่อ	ประเทศ	มวล	มุมมองแบบแยกชิ้น	มุมมองหลังเชื่อมกับสถานี
ซาร์ยา	1A/R	20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998	โปรตอน-เค	-	รัสเซีย (ผู้สร้าง) สหรัฐฯ (เงินทุน)	19,323 กก.
	ผลิตกระแสไฟฟ้า ขับเคลื่อน และนำทางการประกอบในช่วงต้น ปัจจุบันทำหน้าที่เป็นโมดูลสำหรับเก็บของทั้งด้านในโมดูลและถังน้ำมันด้านนอก)
ยูนิตี (โหนด 1)	2A	4 ธันวาคม ค.ศ. 1998	กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์, STS-88	7 ธันวาคม ค.ศ. 1998	สหรัฐฯ	11,612 กก.
ซเวซดา (โมดูลบริการ)	1R	12 กรกฎาคม ค.ศ. 2000	โปรตอน-เค	26 กรกฎาคม ค.ศ. 2000	รัสเซีย	19,051 กก.
เดสทินี (ห้องทดลองสหรัฐฯ)	5A	7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001	ยานขนส่งอวกาศแอตแลนติส, STS-98	10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001	สหรัฐฯ	14,515 กก.
Quest (จุดเชื่อมต่อแอร์ล็อก)	7A	12 กรกฎาคม ค.ศ. 2001	ยานขนส่งอวกาศแอตแลนติส, STS-104	14 กรกฎาคม ค.ศ. 2001	สหรัฐฯ	6,064 กก.
Pirs (Docking Compartment)	4R	14 กันยายน ค.ศ. 2001	โซยูซ-ยู	16 กันยายน ค.ศ. 2001	รัสเซีย	3,580 กก.
ฮาร์โมนี (โหนด 2)	10A	23 ตุลาคม ค.ศ. 2007	กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี, STS-120	14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007	ยุโรป (ผู้สร้าง) สหรัฐฯ (เงินทุน)	14,288 กก.
โคลัมบัส (ห้องทดลองยุโรป)	1E	7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008[3]	ยานขนส่งอวกาศแอตแลนติส, STS-122	11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008	ยุโรป	12,800 กก.
Experiment Logistics Module (JEM-ELM)	1J/A	11 มีนาคม ค.ศ. 2008	กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์, STS-123	12 มีนาคม ค.ศ. 2008	ญี่ปุ่น	8,386 กก.[4]
Japanese Pressurised Module (JEM-PM)	1J	31 พฤษภาคม ค.ศ. 2008	กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี, STS-124	-	ญี่ปุ่น	14,800 กก.[5]
กำหนดการปล่อยในอนาคต
โมดูล	เที่ยวบิน	วันที่ปล่อย	ยานขนส่ง	วันที่เชื่อมต่อ	ประเทศ	มวล	มุมมองแบบแยกชิ้น	มุมมองหลังเชื่อมกับสถานี
Mini-Research Module 2	5R	ประมาณเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2009	โซยูซ-เอฟจี	-	รัสเซีย
	ยังไม่ได้ปล่อย
โหนด 3	20A	ประมาณเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009	กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์, STS-130	-	ยุโรป (ผู้สร้าง) สหรัฐฯ (เงินทุน)	14,311 กก.
	ยังไม่ได้ปล่อย
คูโปลา	20A	ประมาณเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009	กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์, STS-130	-	ยุโรป (ผู้สร้าง) สหรัฐฯ (เงินทุน)	1,800 กก.
	ยังไม่ได้ปล่อย
Mini-Research Module 1	ULF4	ประมาณเดือนเมษายน ค.ศ. 2010	กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี, STS-132	-	รัสเซีย	4,700 กก.
	ยังไม่ได้ปล่อย
Multipurpose Laboratory Module	3R	ประมาณเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011[6]	โปรตอน-เอ็ม	-	รัสเซีย	21,300 กก.
	ยังไม่ได้ปล่อย

[แก้] ระบบหลัก

[แก้] ระบบจ่ายพลังงาน

แหล่งพลังงานหลักของสถานีอวกาศนานาชาติคือดวงอาทิตย์ แผงรับแสงอาทิตย์จะแปลงพลังงานแสงให้เป็นพลังงานไฟฟ้า ก่อนที่จะมีการติดตั้งเที่ยวบินที่ A4 (เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000) แหล่งพลังงานหลักของสถานีมาจากแผงดวงอาทิตย์ของรัสเซียที่ติดอยู่กับส่วน Zarya และส่วน Zvezda ส่วนของรัสเซียใช้ไฟกระแสตรง 28 โวลต์ ส่วนที่เหลือของสถานีใช้ไฟฟ้าที่ได้จากโซลาเซลล์ที่ติดกับโครงยึดโดยให้ไฟฟ้ากระแสตรงตั้งแต่ 130 ถึง 180 โวลต์ พลังงานไฟฟ้าจะถูกทำให้คงที่อยู่ที่ระดับ 160 โวลต์และแปลงให้อยู่ในระดับที่ผู้ใช้ต้องการคือ 124 โวลต์ สถานีทั้งสองส่วนสามารถใช้พลังงานร่วมกันได้โดยอาศัยตัวแปลง หลังจากที่เลิกใช้ Russian Science Power Platform แล้ว ส่วนของรัสเซียจะใช้พลังงานที่ได้จากแผงดวงอาทิตย์ของสหรัฐฯ^[7]

แผงดวงอาทิตย์จะหันหน้าเข้าสู่ดวงอาทิตย์เพื่อให้รับพลังงานได้มากที่สุด แผงดวงอาทิตย์มีพื้นที่ 375 ตารางเมตร และยาว 58 เมตร วงแหวนอัลฟาจะปรับแผงดวงอาทิตย์ให้หันหน้าเข้าสู่ดวงอาทิตย์ในการโคจรแต่ละรอบ วงแหวนบีตาจะปรับมุมของดวงอาทิตย์กับระนาบการโคจร นอกจากนี้ยังมีการใช้ Night Glider mode เพื่อลดแรงลากของยานโดยการหมุนแผงดวงอาทิตย์ให้ชี้ไปในทิศการเคลื่อนที่ของยาน

[แก้] ระบบสนับสนุนการดำรงชีพ

ระบบสนับสนุนการดำรงชีพของสถานีทำหน้าที่หลายๆอย่าง เช่น ควบคุมความดันอากาศ ระดับออกซิเจน น้ำ ระบบดับเพลิง และอื่นๆอีกมากมาย ระบบ Elektron ทำหน้าที่สร้างออกซิเจนไปทั่วสถานี สิ่งสำคัญที่สุดที่ทำให้มนุษย์อยู่บนนี่ได้ก็คืออากาศ นอกจากนี้ระบบยังทำหน้าที่จัดการกับของเสียของลูกเรือ ตัวอย่างเช่น ระบบจะทำการรีไซเคิลน้ำที่ได้จากอ่าง ที่อาบน้ำ โถปัสสาวะ มีการใช้ถ่านกัมมันต์เพื่อกำจัดของเสียในอากาศที่เกิดจากเมตาบอลิซึมของมนุษย์

[แก้] ระบบควบคุมทิศทาง

สถานีมีกลไกการควบคุมทิศทางอยู่สองกลไก โดยปกติยานจะใช้ไจโรสโคปหลายตัวช่วยรักษาทิศทาง ในกรณีที่ไจโรสโคปอิ่มตัวแล้ว (รับโมเมนตัมจนถึงระดับที่ไม่สามารถรับเพิ่มได้อีกแล้ว) ระบบควบคุมทิศทางของรัสเซียจะทำงานโดยใช้ตัวปรับทิศทำการปรับทิศทางของยาน และให้ไจโรสโคปคลายโมเมนตัมเพื่อจะได้ใช้ได้ใหม่อีกครั้ง

[แก้] ระบบควบคุมความสูง

สถานีอวกาศนานาชาติรักษาความสูงอยู่ที่ระดับ 278 กิโลเมตรถึง 460 กิโลเมตร ความสูงของสถานีจะลดลงอยู่เรื่อยๆเนื่องจากแรงลากในชั้นบรรยากาศและแรงโน้มถ่วงของโลก มันจึงต้องทำการปรับความสูงทุกๆปี กราฟความสูงแสดงให้เห็นว่าความสูงของมันลดลง 2.5 กิโลเมตรต่อเดือน การเพิ่มความสูงทำโดยใช้ส่วนเพิ่มความสูงที่ติดอยู่ที่ส่วน Zvezda หรืออาจใช้ยานลำเลียง Progress แล้วใช้เวลาประมาณสองรอบวงโคจร (สามชั่วโมง) เพื่อเพิ่มความสูงอีกหลายกิโลเมตร ขณะที่มันกำลังถูกก่อสร้าง ความสูงของมันจะอยู่ในระดับต่ำมาก เพื่อให้กระสวยอวกาศจากพื้นโลกขนส่งของไปยังสถานีได้อย่างสะดวก

[แก้] การวิจัยทางวิทยาศาสตร์

เป้าหมายหนึ่งของสถานีอวกาศนานาชาติ คือการทำการทดลองที่จำเป็นต้องทำบนสถานีอวกาศ การวิจัยสาขาหลักได้แก่ ชีววิทยา (การวิจัยทางแพทย์และเทคโนโลยีทางชีววิทยา) ฟิสิกส์ (กลศาสตร์ของไหล วัสดุศาสตร์ และควอนตัมฟิสิกส์) ดาราศาสตร์ (รวมถึงจักรวาลวิทยา) และอุตุนิยมวิทยา รัฐบัญญัติ NASA Authorization ค.ศ. 2005 กำหนดให้สถานีอวกาศส่วนของสหรัฐฯ เป็นห้องปฏิบัติการแห่งชาติของสหรัฐฯที่มีเป้าหมายเพื่อใช้ประโยชน์จากสถานีอวกาศโดยภาครัฐและเอกชน ตั้งแต่ปี 2007 เป็นต้นมา มีการทดลองไม่กี่การทดลองนอกจากการทดลองเกี่ยวกับผลกระทบจากสภาวะไร้น้ำหนักต่อร่างกายมนุษย์ อย่างไรก็ตาม ภายในปี 2010 นี้ จะมีโมดูลเกี่ยวกับการวิจัยขึ้นไปติดตั้งอีกสี่โมดูล คาดว่าจะมีการวิจัยที่ละเอียดมากกว่านี้

[แก้] ขอบเขตของการวิจัย

เป้าหมายหนึ่งของการวิจัยเกี่ยวกับชีววิทยา คือการทำความเข้าใจกับผลกระทบต่อร่างกายมนุษย์ที่อยู่ในอวกาศเป็นเวลานาน เช่น การเสื่อมของกล้ามเนื้อและกระดูก และศึกษาเกี่ยวกับของไหลในร่างกายมนุษย์ ซึ่งจะทำให้ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อการตั้งถิ่นฐานในอวกาศและการเดินทางในอวกาศเป็นเวลานาน ข้อมูลล่าสุดพบว่าเนื้อเยื่อสามมิติของมนุษย์สามารถเติบโตได้ในสภาวะไร้น้ำหนัก และผลึกโปรตีนรูปร่างประหลาดก็สามารถก่อตัวขึ้นได้ในสภาวะนี้ นาซ่ากล่าวว่าจะศึกษาปรากฏการณ์เหล่านี้

นาซ่าจะศึกษาปัญหาฟิสิกส์เด่นๆ เช่น กลศาสตร์ของไหลในสภาพไร้น้ำหนักที่ยังไม่เป็นที่เข้าใจกันดีนัก นักวิจัยจะทำความเข้าใจกับของไหลโดยละเอียดในอนาคต นักวิทยาศาสตร์สนใจที่จะศึกษาการรวมตัวของของไหลบนอวกาศที่ไม่สามารถผสมกันได้ดีบนโลก เพราะของไหลในอวกาศสามารถรวมตัวกันได้เกือบสนิทโดยไม่ขึ้นกับน้ำหนักที่แตกต่างกัน นอกจากนี้ นักวิทยาศาสตร์หวังจะได้รับข้อมูลใหม่ๆเกี่ยวกับสถานะของสสาร (เน้นในเรื่องสารตัวนำยิ่งยวด) โดยการตรวจสอบปฏิกิริยาบนอวกาศที่ดำเนินไปช้ากว่าบนโลกเพราะความโน้มถ่วงและอุณหภูมิที่ต่ำ

นอกจากนี้ นักวิจัยต่างก็หวังที่จะศึกษากระบวนการเผาไหม้ในสภาพที่แรงโน้มถ่วงน้อยกว่าบนโลก เพื่อค้นหาหนทางพัฒนาประสิทธิภาพการเผาไหม้ อันจะเกิดผลดีต่อเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม นักวิทยาศาสตร์วางแผนที่จะใช้สถานีอวกาศเพื่อตรวจสอบละออง โอโซน ไอน้ำ และออกไซด์ในชั้นบรรยากาศของโลก และรังสีคอสมิก ฝุ่นอวกาศ ปฏิสสาร และสสารมืดในจักรวาล

เป้าหมายระยะยาวของการวิจัยก็คือการพัฒนาเทคโนโลยีที่จำเป็นต่อการสำรวจอวกาศและดาวเคราะห์โดยใช้มนุษย์เป็นผู้สำรวจ การตั้งถิ่นฐานในอวกาศ (รวมถึงระบบสนับสนุนการดำรงชีพ ระบบเตือนภัย และการเฝ้าระวังสิ่งแวดล้อมในอวกาศ) หาหนทางใหม่ในการรักษาโรค หาวิธีสร้างวัสดุที่มีประสิทธิภาพ สร้างเครื่องมือวัดที่เที่ยงตรงมากขึ้นที่ไม่สามารถสร้างได้บนโลก และทำความเข้าใจกับจักรวาลให้มากขึ้น

[แก้] ยานอวกาศที่มาสถานีอวกาศ

ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียไทยได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูลในส่วนนี้

• อเมริกัน (NASA) กระสวยอวกาศ - resupply vehicle, assembly and logistics flights and crew rotation (สู่การปลดระวางในปี พ.ศ. 2553)
• Russian (Roskosmos) Soyuz spacecraft - crew rotation and emergency evacuation, replaced every 6 months
• Russian (Roskosmos) Progress spacecraft - resupply vehicle
• European (ESA) Automated Transfer Vehicle (ATV) - resupply vehicle

[แก้] การเทียบท่าปัจจุบัน

ตั้งแต่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551

• Soyuz TMA-13 is at the Zarya nadir port

[แก้] เตรียมการแล้ว

• Japanese (JAXA) H-II Transfer Vehicle (HTV) resupply vehicle for Kibo module (scheduled for 2009)^[6]
• SpaceX Dragon for NASA Commercial Orbital Transportation Services (scheduled for 2009)
• Orbital Sciences Corporation's Cygnus for NASA Commercial Orbital Transportation Services (scheduled for 2010)^[8]
• American (NASA) Orion for possible crew rotation and as resupply transporter (scheduled for 2014)
• European-Russian Crew Space Transportation System (Soyuz-derived) crew rotation and resupply spacecraft (scheduled for 2014)

[แก้] ยกเลิกแล้ว

• Russian (Roskosmos) Space Shuttle Kliper for possible crew rotation and as resupply transporter
• Kistler K-1 for NASA Commercial Orbital Transportation Services^[9]

[แก้] เบ็ดเตล็ด

[แก้] การท่องเที่ยวอวกาศ

ตั้งแต่ปี 2007 เป็นต้นมา มีนักท่องเที่ยวขึ้นไปบนสถานีอวกาศทั้งหมด 5 คน โดยจ่ายเงินคนละประมาณ 25 ล้านเหรียญสหรัฐฯ

[แก้] สภาวะเกือบไร้แรงโน้มถ่วง

สถานีอวกาศได้รับแรงโน้มถ่วงประมาณ 88% ของแรงโน้มถ่วงที่ระดับน้ำทะเล สภาวะไร้น้ำหนักภายในยานเกิดขึ้นเนื่องจากการตกอย่างอิสระของสถานีอวกาศ ซึ่งเป็นไปตามหลักความสมมูล อย่างไรก็ตาม สภาพในยานยังคงเป็นสภาวะ"เกือบ"ไร้น้ำหนัก ไม่ใช่ สภาวะไร้น้ำหนักอย่างสิ้นเชิง เพราะมีแรงสี่แรงที่รบกวนดังนี้

• แรงลากที่เกิดจากชั้นบรรยากาศที่หลงเหลืออยู่
• การสั่นที่เกิดจากเครื่องยนต์และลูกเรือบนสถานีอวกาศ
• การปรับการโคจรโดยไจโรสโคปและเครื่องปรับทิศทาง
• การแยกจากศูนย์กลางมวลที่แท้จริงของสถานี ทำให้เกิดความโน้มถ่วงที่ระดับ 2 ในพันล้านส่วนของแรงโน้มถ่วงบนโลก

[แก้] เขตเวลา

สถานีอวกาศนานาชาติใช้เวลาสากลเชิงพิกัด (UTC, บางครั้งเรียกว่า GMT) เป็นตัวกำหนดวัน หน้าต่างจะปิดในเวลาที่ควรจะเป็นกลางคืน เพื่อสร้างบรรยากาศความมืดเนื่องจากสถานีอวกาศจะต้องพบดวงอาทิตย์ขึ้น/ตกถึง 16 ครั้งต่อวัน โดยทั่วไป ลูกเรือจะตื่นเวลา 7:00 UTC ทำงานประมาณสิบชั่วโมงในวันจันทร์ถึงศุกร์ และทำงานห้าชั่วโมงในวันเสาร์ ในระหว่างภารกิจขนส่ง ลูกเรือมักจะใช้เวลาตามเวลาปล่อยยาน แต่เนื่องจากเวลาปล่อยยานกับเวลา UTC มักไม่ค่อยตรงกัน ลูกเรือจึงต้องปรับเวลานอนก่อนที่ยานจะมาถึงและหลังจากที่ออกไปแล้ว

[แก้] ดูเพิ่ม

• สถานีอวกาศสกายแล็บ
• สถานีอวกาศมีร์

[แก้] อ้างอิง

ด • พ • ก สถานีอวกาศ และ ที่อยู่อาศัย ใช้งาน สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) • เจเนซิส I และ II (เอกชน) หมดอายุ โซเวียต ซัลยุท (ซัลยุท 11 • DOS-22 • ซัลยุท 21, 3 • Cosmos 557 • ซัลยุท 33 • ซัลยุท 43 • ซัลยุท 5 • ซัลยุท 6 • ซัลยุท 7) อเมริกา สกายแล็บ โซเวียต/รัสเซีย เมียร์ ยกเลิก Manned Orbital Laboratory • สกายแลป B • Almaz • โพลยุส • กาแล็คซี่ (เอกชน) ISS-โครงการร่วม สถานีอวกาศฟรีดอม • โคลัมบัส • เมียร์-2 กำลังพัฒนา โดยประเทศ Project 921-2 (จีน) เอกชน Sundancer • BA 330 • Galactic Suite โครงการ Rotating wheel • Bernal sphere • O'Neill cylinder • Stanford torus • Wet workshop • Space habitat • Industrial Space Facility 1 ไม่เคยใช้อยู่อาศัย 2 ส่งขึ้นไม่สำเร็จ 3 ส่วนหนึ่งของโครงการทางทหาร Almaz