ภาษาเซียง
| ภาษาเซียง | |
|---|---|
| ภาษาหูหนาน | |
| 湘語/湘语 | |
 "ภาษาเซียง" เขียนในอักษรจีน | |
| ออกเสียง | เสียงอ่านภาษาจีนเซียง: [sian˧ y˦˩] |
| ประเทศที่มีการพูด | ประเทศจีน |
| ภูมิภาค | ตอนกลางและตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูหนาน ตอนเหนือของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง และพื้นที่มณฑลกุ้ยโจว มณฑลกวางตุ้ง มณฑลเสฉวน มณฑลเจียงซี กับมณฑลหูเป่ย์ |
| ชาติพันธุ์ | ชาวหูหนาน |
| จำนวนผู้พูด | 38 ล้านคน (2021)[1] |
| ตระกูลภาษา | |
| ภาษาถิ่น | ภาษาเซียงเก่า (Lou–Shao)
ภาษาเซียงใหม่ (Chang–Yi)
Chen–Xu Xiang (Ji–Xu)
เซียงเหิงโจว
|
| ระบบการเขียน | อักษรจีน |
| รหัสภาษา | |
| ISO 639-3 | hsn |
| Linguasphere | 79-AAA-e |
 | |
| ภาษาเซียง | |||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| จีนตัวเต็ม | 湘語 | ||||||||||||||
| จีนตัวย่อ | 湘语 | ||||||||||||||
| |||||||||||||||
| ภาษาหูหนาน | |||||||||||||||
| จีนตัวเต็ม | 湖南話 | ||||||||||||||
| จีนตัวย่อ | 湖南话 | ||||||||||||||
| |||||||||||||||
ภาษาเซียง (จีน: 湘; เซียงฉางซา: [sian˧ y˦˩],[2] จีนกลาง: [ɕi̯aŋ˥ y˨˩˦]) มีอีกชื่อว่า ภาษาหูหนาน เป็นกลุ่มภาษาจีนที่มีความคล้ายคลึงทางภาษาศาสตร์และความเกี่ยวโยงทางประวัติศาสตร์ มีผู้พูดโดยหลักในมณฑลหูหนาน แต่ก็มีผู้พูดในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงตอนเหนือ และพื้นที่มณฑลกุ้ยโจว มณฑลกวางตุ้ง มณฑลเสฉวน มณฑลเจียงซี กับมณฑลหูเป่ย์ นักวิชาการแบ่งภาษาเซียงออกเป็น 5 กลุ่มย่อ: Lou–Shao (เซียงเก่า), Chang–Yi (เซียงใหม่), Chen–Xu หรือ Ji–Xu, เหิงโจว และ Yong–Quan[3]
ชาวหูหนานที่พูดภาษาเซียงมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์จีนสมัยใหม่ โดยเฉพาะผู้ที่อยู่ในขบวนการปฏิรูปและปฏิวัติอย่างการเคลื่อนไหวเพื่อเสริมสร้างตนเอง, การปฏิรูปร้อยวัน, การปฏิวัติซินไฮ่[4] และการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีน[5] ตัวอย่างผู้พูดภาษาเซียงบางคนได้แก่เหมา เจ๋อตง, จั่ว จงถัง, หฺวาง ซิง และหม่า อิงจิ่ว[6]
นักภาษาศาสตร์ประวัติศาสตร์ เช่น W. South Coblin ตั้งข้อสงสัยในการจัดกลุ่มภาษาเซียง[7] อย่างไรก็ตาม การโต้แย้งชี้ให้เห็นว่านวัตกรรมร่วมกันสามารถระบุสำหรับภาษาเซียงได้[8][9]
การจัดจำแนก
[แก้]เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาจีน เป็นกลุ่มของภาษาที่มีขนาดใหญ่และใกล้เคียงกับภาษาอู๋ในด้านของเสียง ใกล้เคียงภาษาจีนกลางในด้านรากศัพท์และไวยากรณ์ ที่รับอิทธิพลจากภาษาจีนกลางมาก โดยเฉพาะภาษาเซียงสมัยใหม่
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์
[แก้]
หมายเหตุ: ภาษาถิ่นอื่น ๆ ที่อยู่ในแผนที่นี้ได้แก่ ภาษาฮากกาสีชมพู, จีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ในสีฟ้า น้ำเงินกลาง กับเขียวอ่อน และหว่าเซียงในสีน้ำเงินเข้ม
มีผู้พูดมากกว่า 36 ล้านคนในจีน โดยเฉพาะทางตอนกลางและตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูหนานและในมณฑลเสฉวน เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงตอนเหนือ และบางส่วนของมณฑลกวางตุ้ง ส่วนใหญ่ถูกโอบล้อมโดยผู้พูดภาษาจีนกลาง และติดต่อกับผู้พูดภาษาม้งทางตะวันตกเฉียงเหนือ
สำเนียง
[แก้]แบ่งเป็น 2 กลุ่มคือภาษาเซียงโบราณและภาษาเซียงสมัยใหม่ ภาษาเซียงโบราณเป็นภาษาที่คงลักษณะของภาษาจีนยุคกลางมีผู้พูดทางใต้ ส่วนภาษาเซียงสมัยใหม่ที่รับอิทธิพลจากภาษาจีนกลางมีผู้พูดทางเหนือ
อ้างอิง
[แก้]- ↑ ภาษาเซียง at Ethnologue (26th ed., 2023)
- 1 2 鲍厚星; 崔振华; 沈若云; 伍云姬 (1999). 长沙方言研究. 江苏教育出版社. pp. 64, 84.
- ↑ 鲍, 鲍; 陈晖 (24 August 2005). 湘语的分区（稿）. 方言 (2005年第3期): 261.
- ↑ Qi, Feng (October 2010). 辛亥革命，多亏了不怕死的湖南人. 文史博览 (2011年第10期). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 February 2014. สืบค้นเมื่อ 17 February 2014.
- ↑ Ma, Na. 揭秘：建党时为啥湖南人特别多 都有哪些人？. 中国共产党新闻网. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 January 2012. สืบค้นเมื่อ 17 February 2014.
- ↑ Liu, Shuangshuang (20 July 2005). 湖南表兄称马英九祖籍湖南湘潭 祖坟保存完好. Xinhua Net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 July 2005. สืบค้นเมื่อ 17 February 2014.
- ↑ Coblin, W.S. (2011). Comparative Phonology of the Central Xiāng Dialects. Language and linguistics monograph series. Institute of Linguistics, Academia Sinica. ISBN 978-986-02-9803-1. สืบค้นเมื่อ 16 August 2023.
- ↑ "A Diachronic Comparative Analysis for the Phonology of Xiāng Dialects". ProQuest. ProQuest 2847587876. สืบค้นเมื่อ 16 August 2023.
- ↑ Hongjiang Huang (2022). A Diachronic Comparative Analysis for the Phonology of Xiāng Dialects (วิทยานิพนธ์). doi:10.13140/RG.2.2.36667.18720. สืบค้นเมื่อ 16 August 2023.
บรรณานุกรม
[แก้]- Bào, Hòuxīng 鮑厚星; Chén, Huī 陳暉 (2005). "Xiāngyǔ de fēnqū" 湘語的分區 [The divisions of Xiang languages]. Fāngyán: 261–270.
- Jiang, Junfeng (June 2006). Xiāngxiāng fāngyán yǔyīn yánjiū 湘乡方言语音研究 [A Phonological Study of Xiangxiang Dialect] (PhD thesis). Hunan Normal University. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 December 2018. สืบค้นเมื่อ 6 December 2018.
- Kurpaska, Maria (2010). Chinese Language(s): A Look Through the Prism of "The Great Dictionary of Modern Chinese Dialects". Walter de Gruyter. ISBN 978-3-11-021914-2.
- Norman, Jerry (1988). Chinese. Cambridge, England: Cambridge University Press. ISBN 0-521-29653-6.
- Wu, Yunji (2005). A synchronic and diachronic study of the grammar of the Chinese Xiang dialects. Trends in linguistics. Vol. 162. Berlin, New York: Walter de Gruyter. ISBN 3-11-018366-8.
- Yan, Margaret Mian (2006). Introduction to Chinese Dialectology. LINCOM Europa. ISBN 978-3-89586-629-6.
- Yang, Shifeng (楊時逢) (1974). 湖南方言調查報告 (1-2). 中央研究院歷史語言研究所專刊[第66卷]. Taipei: 中央研究院歷史語言研究所. ISBN 978-0009121760..
- Yuan, Jiahua (1989) [1960]. Hànyǔ fāngyán gàiyào 漢語方言概要 [An introduction to Chinese dialects]. Beijing: Wénzì gǎigé chūbǎnshè 文字改革出版社.
- Zhou, Zhenhe; You, Rujie (1986). Fāngyán yǔ zhōngguó wénhuà 方言与中国文化 [Dialects and Chinese culture]. Shanghai Renmin Chubanshe.
อ่านเพิ่ม
[แก้]- Zeng, Ting (2020). "The Xiangxiang dialect of Chinese". Illustrations of the IPA. Journal of the International Phonetic Association. 50 (2): 258–281. doi:10.1017/S002510031800035X, with supplementary sound recordings.
- [prototypical Old Xiang]
- Wu, Nankai (2023). "Changsha Xiang Chinese". Illustrations of the IPA. Journal of the International Phonetic Association: 1–15. doi:10.1017/S0025100323000075, with supplementary sound recordings.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
- Xiang at Omniglot
- Hunan Provincial Gazetteer: dialects 湖南省志: 方言志[ลิงก์เสีย]
 | บทความภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล |