กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย
ภูมิภาค:เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียตะวันออก, มหาสมุทรแปซิฟิก, มาดากัสการ์
การจําแนก
ทางภาษาศาสตร์
:
ออสโตรนีเซียน
  • กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย
ภาษาดั้งเดิม:มาลาโย–โพลีเนเซียดั้งเดิม
กลุ่มย่อย:
ISO 639-5:poz
กลอตโตลอก:mala1545[1]
{{{mapalt}}}

กลุ่มภาษามาลาโย–โพลีเนเซีย เป็นกลุ่มย่อยของภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดทั้งหมดราว 351 ล้านคน แพร่กระจายในบริเวณหมู่เกาะตั้งแต่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปจนถึงหมู่เกาะแปซิฟิก และมีจำนวนเล็กน้อยในผืนแผ่นดินของทวีปเอเชีย ภาษามาลากาซีเป็นภาษาในกลุ่มนี้ที่อยู่ห่างไกลที่สุดใช้พูดบนเกาะมาดากัสการ์ในมหาสมุทรอินเดีย

ลักษณะเฉพาะของกลุ่มภาษานี้คือมีแนวโน้มใช้การซ้ำคำทั้งหมดหรือบางส่วนเพื่อแสดงรูปพหูพจน์ การออกเสียงเป็นแบบง่าย ๆ ไม่ค่อยพบกลุ่มของพยัญชนะ เช่น str หรือ mpt ในภาษาอังกฤษ มีเสียงสระใช้น้อย ส่วนมากมีห้าเสียง

การจัดจำแนก[แก้]

หลายทศวรรษที่ผ่านมา กลุ่มภาษามาลาโย–โพลีเนเซียถูกแบ่งเป็นกลุ่มตะวันตกและกลุ่มกลาง–ตะวันออก การแบ่งของกลุ่มตะวันตกเป็นการแบ่งโดยใช้ลักษณะทางภูมิศาสตร์โดยไม่มีความเกี่ยวพันกับหน่วยทางภาษาศาสตร์ ในปัจจุบันกลุ่มตะวันตกนี้จึงแบ่งเป็นกลุ่มนอกและกลุ่มในที่กลายเป็นสาขาย่อยของกลุ่มภาษามาลาโย–โพลีเนเซียศูนย์กลาง กลุ่มในเรียกว่ากลุ่มภาษาบอร์เนียว-ฟิลิปปินส์ กลุ่มนอกเรียกว่า กลุ่มภาษาซุนดา-ซูลาเวซี

อ้างอิง[แก้]

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, บ.ก. (2013). "มาลาโย-โพลีเนเซีย". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]