เทกกิงแชนเซสเวิลด์ทัวร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
คอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส
Taking Chances Tour
เซลีนคอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซสแมนเชสเตอร์.jpg
นักร้อง เซลีน ดิออน
รูปแบบ คอนเสิร์ตทัวร์
อัลบั้ม เทกกิงแชนเซส
ผู้อำนวยการสร้าง เจมี่ คิง
วันเริ่มต้นการแสดง 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
วันสิ้นสุดการแสดง 30 มกราคม พ.ศ. 2552
จำนวนรอบ แอฟริกา 9 รอบ
เอเชีย 10 รอบ
ออสเตรเลีย 5 รอบ
ยุโรป 35 รอบ
อเมริกาเหนือ 73 รอบ
รวม 132 รอบ

คอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส (อังกฤษ: Taking Chances Tour) คือคอนเสิร์ตทัวร์ปัจจุบันของเซลีน ดิออน นักร้องสาวชาวแคนาดา เพื่อสนับสนุนอัลบั้มภาษาอังกฤษ เทกกิงแชนเซส ซึ่งออกจำหน่ายเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 คอนเสิร์ตทัวร์นี้ใช้เวลากว่า 1 ปีในการเยือน 5 ทวีป, 24 ประเทศ, 84 เมือง รวมการแสดงกว่า 123 ครั้ง [1]

การแสดง[แก้]

การแสดงนี้อำนวยการสร้างโดยเจมี่ คิง (ผู้อำนวยการสร้าง คอนเสิร์ตทัวร์คอนเฟสชั่น ของมาดอนน่า, คอนเสิร์ตทัวร์แบ็กทูเบสิก ของคริสตินา อากีเลรา) โดยผสมผสานดนตรี แฟชั่น สีสัน และการเต้น เพลงส่วนใหญ่ที่นำมาร้องเป็นเพลงฮิตของเซลีนจากอัลบั้ม เทกกิงแชนเซส [2]

การแสดงคอนเสิร์ตนี้ใช้เวลาการแสดงประมาณ 2 ชั่วโมง โดยแบ่งการแสดงเป็น 4 ส่วนได้แก่ โซล, ร็อก, การแสดงที่เน้นแฟชั่น และวัฒนธรรมตะวันออกกลาง เซลีนแสดงพร้อมกับนักเต้น 8 คน (ชาย 4 คน, หญิง 4 คน)

คอนเสิร์ตนี้มีจอภาพแอลซีดีกว่า 20 จอรอบเวทีซึ่งตั้งอยู่ใจกลางของสถานที่แสดง ซึ่งจอเหล่านี้สามารถหมุนไปโดยรอบเวที และสามารถยกขึ้นลงได้ วิดีโอปฐมบทก่อนเริ่มการแสดงเป็นวิดีโอจากเพลง "ไอโดรฟออลไนต์" นอกจากนี้ยังมีวิดีโออื่นๆของเซลีนที่แสดงถึงพัฒนาการทางแฟชั่นประกอบกับเพลง "มายฮาร์ตวิลโกออน" ฉบับรีมิกซ์

เจมี คิงเข้าชมการแสดงคอนเสิร์ตนี้เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ที่เมืองแมนเชสเตอร์ สหราชอาณาจักร ซึ่งก่อนหน้านั้น เวทีไม่ได้ตั้งอยู่ตรงกลางสถานที่ทำการแสดง (ยกเว้นการแสดงที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น) หลังจากการคอนเสิร์ตทัวร์กว่า 2 เดือนครึ่ง เซลีนได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบเวทีมาอยู่ใจกลาง และสืบเนื่องมาจากความสามารถ 2 ภาษาของเซลีน เจมีจึงต้องแบ่งการแสดงเป็น 3 ส่วน การแสดงแรกประกอบไปด้วยเพลงภาษาอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ และแสดงพร้อมกับจอแอลซีดีที่เคลื่อนไหวได้อย่างเต็มรูปแบบ, การแสดงที่ 2 เป็นการแสดงที่เวที่ตั้งอยู่ตรงกลาง ประกอบไปด้วยการแสดงเพลงภาษาฝรั่งเศสมากกว่า 10 เพลง สำหรับประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส และการแสดงที่ 3 เป็นการแสดงไม่เต็มรูปแบบ โดยใช้กับสถานที่ที่ไม่สามารถตั้งเวทีใจกลางสถานที่แสดงได้

รายชื่อเพลงในการแสดง[แก้]

ช่วงแรก
1. วิดีโอปฐมบท: "ไอโดรฟออลไนต์" (รีมิกซ์)
2. "ไอโดรฟออลไนต์"
3. "ไอก็อดเดอะมิวสิกอินมี" ††††††
4. "เดอะพาวเวอร์ออฟเลิฟ"
5. "เทกกิงแชนเซส"
6. เมดเลย์:
"อิทส์ออลคัมมิงแบ็กทูมีนาว"
"บีคอสยูเลิฟด์มี"
"ทูเลิฟยูมอร์"
ช่วงที่ 2
7. "New Mego's Flamenco" (บรรเลง)
8. "อายส์ออนมี"
9. "ออลบายมายเซลฟ์"
ช่วงที่ 3
10. วิดีโอ: "มายฮาร์ตวิลโกออน" (รีมิกซ์)
11. "แอมอะไลฟ์" (รีมิกซ์)
12. "แชโดวออฟเลิฟ"
13. "เฟดอะเวย์"† / "คานท์ไฟท์เดอะฟีลลิ่ง"††
14. "แอมยัวร์แองเจิล" (คู่กับ Barnev Valsaint)
15. "อะโลน"
16. "Pour que tu m'aimes encore"
17. "ธิงทไวซ์"††† / "อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน" (คู่กับยูนะ อิโตะ) †††† / "อะนิวเดย์แฮสคัม"†††††
18. "มายเลิฟ"†††††
19. "วีวิวร็อกยู"
20. "เดอะโชว์มัสโกออน"
ช่วงที่ 4
21. เมดเลย์
"เซ้กซ์แมทชีน"
"โซลแมน"
"เลดี้มามาร์เลด"
"เรสเป็ก"
"ไอก็อดเดอะฟิลลิง"
22. "อิทส์อะแมนส์แมนส์แมนส์เวิลด์"
23. "แดทส์จัสเดอะวูแมนอินมี"
24. "เลิฟแคนมูฟเมาเทน"
25. "ริเวอร์ดีฟ เมาเทนไฮต์"
ช่วงที่ 5
26. "มายฮาร์ตวิลโกออน"

† แสดงที่แอฟริกาใต้ (ในบางที่) และญี่ปุ่น
†† แสดงที่แอฟริกาใต้ performed (ในบางที่) , เกาหลีใต้ และออสเตรเลีย
††† แสดงที่แอฟริกาใต้
†††† แสดงที่ญี่ปุ่น
††††† แสดงที่เกาหลีใต้และออสเตรเลีย
†††††† แสดงที่แอฟริกาใต้, ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้

กำหนดการ[แก้]

วันเดือนปีที่แสดง เมือง ประเทศ ลาน/สถานที่จัดการแสดง
แอฟริกา
14 กุมภาพันธ์ 2551 โยฮันเนสเบิร์ก สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ Coca Cola Dome[3]
16 กุมภาพันธ์ 2551 พริทอเรีย สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ Loftus Versfeld Stadium[3]
17 กุมภาพันธ์ 2551 พริทอเรีย สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ Loftus Versfeld Stadium[3]
20 กุมภาพันธ์ 2551 Durban สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ Kings Park Stadium[3]
23 กุมภาพันธ์ 2551 เคปทาวน์ สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ Vergelegen Estate[3]
24 กุมภาพันธ์ 2551 เคปทาวน์ สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ Vergelegen Estate[3]
27 กุมภาพันธ์ 2551 Port Elizabeth สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ EPRFU Stadium[3]
29 กุมภาพันธ์ 2551 โยฮันเนสเบิร์ก สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ Coca Cola Dome[3]
เอเชีย
3 มีนาคม 2551 โดฮา กาตาร์ Athletic Stadium[3]
5 มีนาคม 2551 ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ Auto Drome[3]
8 มีนาคม 2551 โตเกียว ญี่ปุ่น Tokyo Dome[3]
9 มีนาคม 2551 โตเกียว ญี่ปุ่น Tokyo Dome[3]
11 มีนาคม 2551 โอซากา ญี่ปุ่น Osaka Dome[3]
12 มีนาคม 2551 โอซากา ญี่ปุ่น Osaka Dome[3]
15 มีนาคม 2551 มาเก๊า จีน Venetian Arena[3]
18 มีนาคม 2551 โซล เกาหลีใต้ Olympic Gymnasium Stadium[3]
19 มีนาคม 2551 โซล เกาหลีใต้ Olympic Gymnasium Stadium[3]
ออสเตรเลีย
31 มีนาคม 2551 บริสเบน ประเทศออสเตรเลีย Brisbane Entertainment Centre[3]
2 เมษายน 2551 เมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย Rod Laver Arena[3]
5 เมษายน 2551 ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย Acer Arena[3]
6 เมษายน 2551 ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย Acer Arena[3]
8 เมษายน 2551 เพิร์ท ประเทศออสเตรเลีย Members Equity Stadium[3]
เอเชีย
11 เมษายน 2551 เซี่ยงไฮ้ จีน Shanghai Stadium[3]
13 เมษายน 2551 กัวลาลัมเปอร์ มาเลเซีย Stadium Merdeka[3]
ยุโรป
2 พฤษภาคม 2551 แมนเชสเตอร์ สหราชอาณาจักร Manchester Evening News Arena[4]
3 พฤษภาคม 2551 แมนเชสเตอร์ สหราชอาณาจักร Manchester Evening News Arena[4]
6 พฤษภาคม 2551 ลอนดอน สหราชอาณาจักร The O2[4]
8 พฤษภาคม 2551 ลอนดอน สหราชอาณาจักร The O2[4]
13 พฤษภาคม 2551 แอนต์เวิร์ป เบลเยี่ยม Sportpaleis Merksem[4]
14 พฤษภาคม 2551 แอนต์เวิร์ป เบลเยี่ยม Sportpaleis Merksem[4]
16 พฤษภาคม 2551 แอนต์เวิร์ป เบลเยี่ยม Sportpaleis Merksem[4]
19 พฤษภาคม 2551 ปารีส ฝรั่งเศส Palais omnisports de Paris-Bercy[4]
20 พฤษภาคม 2551 ปารีส ฝรั่งเศส Palais omnisports de Paris-Bercy[4]
21 พฤษภาคม 2551 ปารีส ฝรั่งเศส Palais omnisports de Paris-Bercy[4]
24 พฤษภาคม 2551 ปารีส ฝรั่งเศส Palais omnisports de Paris-Bercy[4]
25 พฤษภาคม 2551 ปารีส ฝรั่งเศส Palais omnisports de Paris-Bercy[4]
27 พฤษภาคม 2551 ปารีส ฝรั่งเศส Palais omnisports de Paris-Bercy[4]
30 พฤษภาคม 2551 ดับลิน ไอร์แลนด์ Croke Park[4]
2 มิถุนายน 2551 อัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์ Amsterdam ArenA[4]
5 มิถุนายน 2551 โคเปนเฮเกน เดนมาร์ก Parken Stadium[4]
7 มิถุนายน 2551 สตอกโฮล์ม สวีเดน Globe Arena[4]
10 มิถุนายน 2551 Hamburg เยอรมนี Color Line Arena[4]
12 มิถุนายน 2551 เบอร์ลิน เยอรมนี Olympic Stadium[4]
14 มิถุนายน 2551 Frankfurt เยอรมนี Commerzbank-Arena[4]
16 มิถุนายน 2551 ชตุทท์การ์ท เยอรมนี Schleyerhalle[4]
18 มิถุนายน 2551 โคโลญ เยอรมนี Kölnarena[4]
22 มิถุนายน 2551 มิวนิก เยอรมนี Olympic Stadium[4]
24 มิถุนายน 2551 ซูริค สวิตเซอร์แลนด์ Hallenstadium[4]
26 มิถุนายน 2551 ปราก สาธารณรัฐเชค T-Mobile Arena[4]
28 มิถุนายน 2551 อิสตันบูล ตุรกี BJK İnönü Stadium[4]
1 กรกฎาคม 2551 เวียนนา ออสเตรีย Wiener Stadthalle[4]
3 กรกฎาคม 2551 มิลาน อิตาลี San Siro[4]
5 กรกฎาคม 2551 Nice ฝรั่งเศส Palais Nikaia[4]
9 กรกฎาคม 2551 เจนีวา สวิตเซอร์แลนด์ Stade de Genève[4]
11 กรกฎาคม 2551 มอนเตการ์โล โมนาโค Sporting Club[4]
12 กรกฎาคม 2551 มอนเตการ์โล โมนาโค Sporting Club[4]
อเมริกาเหนือ
12 สิงหาคม 2551 บอสตัน สหรัฐอเมริกา TD Banknorth Garden[5]
15 สิงหาคม 2551 มอนทรีออล แคนาดา Bell Centre[5]
16 สิงหาคม 2551 มอนทรีออล แคนาดา Bell Centre[5]
23 สิงหาคม 2551 Halifax แคนาดา Halifax Common[5]
27 สิงหาคม 2551 โตรอนโต แคนาดา Air Canada Centre[5]
28 สิงหาคม 2551 โตรอนโต แคนาดา Air Canada Centre[5]
3 กันยายน 2551 บัฟฟาโล สหรัฐอเมริกา HSBC Arena[5]
5 กันยายน 2551 ฟิลาเดเฟีย สหรัฐอเมริกา Wachovia Center[5]
8 กันยายน 2551 วอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา Verizon Center[5]
12 กันยายน 2551 Newark สหรัฐอเมริกา Prudential Center[5]
13 กันยายน 2551 Uniondale สหรัฐอเมริกา Nassau Veterans Memorial Coliseum[5]
15 กันยายน 2551 นิวยอร์กซิตี สหรัฐอเมริกา Madison Square Garden[5]
20 กันยายน 2551 แอตแลนตา สหรัฐอเมริกา Broadwalk Hall[5]
22 กันยายน 2551 โคลัมบัส สหรัฐอเมริกา Jerome Schottenstein Center[5]
24 กันยายน 2551 Cleveland สหรัฐอเมริกา Quicken Loans Arena[5]
26 กันยายน 2551 ดิทรอยต์ สหรัฐอเมริกา The Palace of Auburn Hills[5]
29 กันยายน 2551 Milwaukee สหรัฐอเมริกา Bradley Center[5]
14 ตุลาคม 2551 Sacramento สหรัฐอเมริกา ARCO Arena[5]
16 ตุลาคม 2551 พอร์ทแลนด์ สหรัฐอเมริกา Rose Garden arena[5]
18 ตุลาคม 2551 Tacoma สหรัฐอเมริกา Tacoma Dome[5]
20 ตุลาคม 2551 แวนคูเวอร์ แคนาดา General Motors Place[5]
24 ตุลาคม 2551 Edmonton แคนาดา Rexall Place[5]
25 ตุลาคม 2551 Edmonton แคนาดา Rexall Place[5]
28 ตุลาคม 2551 Winnipeg แคนาดา MTS Centre[5]
30 ตุลาคม 2551 Minneapolis สหรัฐอเมริกา Target Center[5]
4 พฤศจิกายน 2551 ชิคาโก สหรัฐอเมริกา United Center[5]
9 พฤศจิกายน 2551 อินเดียแนโพลิส สหรัฐอเมริกา Conseco Fieldhouse[5]
11 พฤศจิกายน 2551 เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา Scottrade Center[5]
13 พฤศจิกายน 2551 Tulsa สหรัฐอเมริกา BOK Center[5]
15 พฤศจิกายน 2551 Kansas City สหรัฐอเมริกา Sprint Center[5]
17 พฤศจิกายน 2551 โอฮามา สหรัฐอเมริกา Qwest Center Omaha[5]
19 พฤศจิกายน 2551 เดนเวอร์ สหรัฐอเมริกา Pepsi Center[5]
21 พฤศจิกายน 2551 Salt Lake City สหรัฐอเมริกา EnergySolutions Arena[5]
23 พฤศจิกายน 2551 San Jose สหรัฐอเมริกา HP Pavilion[5]
29 พฤศจิกายน 2551 Anaheim สหรัฐอเมริกา Honda Center[5]
2 ธันวาคม 2551 ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา Staples Center[5]
6 ธันวาคม 2551 Phoenix สหรัฐอเมริกา Jobing.com Arena[5]
7 มกราคม 2552 San Antonio สหรัฐอเมริกา AT&T Center[6]
9 มกราคม 2552 ฮิวสตัน สหรัฐอเมริกา Toyota Center[6]
13 มกราคม 2552 Nashville สหรัฐอเมริกา Sommet Center[6]
15 มกราคม 2552 เบอร์มิงแฮม สหรัฐอเมริกา BJCC Arena[6]
17 มกราคม 2552 แอตแลนตา สหรัฐอเมริกา Philips Arena[6]
20 มกราคม 2552 ราลี สหรัฐอเมริกา RBC Center[6]
23 มกราคม 2552 ไมอามี สหรัฐอเมริกา American Airlines Arena[6]
28 มกราคม 2552 Tampa สหรัฐอเมริกา St. Pete Times Forum[6]
30 มกราคม 2552 Fort Lauderdale สหรัฐอเมริกา BankAtlantic Center[6]

อ้างอิง[แก้]