ร็อก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ร็อก
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ ร็อกแอนด์โรล, บลูส์, อิเล็กทริกบลูส์, แจ๊ส, ดนตรีโฟล์ก, คันทรี, ริทึมแอนด์บลูส์, โซล
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม คริสต์ทศวรรษ 1950 และ 1960 ใน สหรัฐอเมริกา และ สหราชอาณาจักร
เครื่องบรรเลงสามัญ ร้อง, กีตาร์ไฟฟ้า, กีตาร์เบส, กีตาร์โปร่ง, กลองชุด, เปียโน, เครื่องสังเคราะห์เสียง, คีย์บอร์ด
รูปแบบอนุพันธุ์ นิวเอจ - ซินธ์ป็อป
แนวย่อย
ไซเคเดลิกร็อก - อัลเทอร์เนทีฟร็อก - พังก์ร็อก - เฮฟวีเมทัล - อาร์ตร็อก - คริสเตียนร็อก - ดีเสิร์ตร็อก - ดีทรอยต์ร็อก - เอกซ์เพอร์ริเมนทอลร็อก - การาจร็อก - แกลมร็อก - Group Sounds - กรันจ์ - ฮาร์ดร็อก - ฮาร์ตแลนด์ร็อก - อินสตรูเมนทอลร็อก -อินดีร็อก - แจงเกิลป็อป - เคราต์ร็อก - พาวเวอร์ป็อป - โปรโตพังก์ - ซอฟต์ร็อก - เซาเทิร์นร็อก - ดนตรีเสิร์ฟ - ซิมโฟนิกร็อก
แนวประสาน
แร็ปร็อก - บังก้าร็อก - อบอริจินอลร็อก - แอฟโฟร-ร็อก - อนาโตเลียนร็อก - บลูส์-ร็อก - บูกาลู - คันทรีร็อก - ฟลาเมนโก-ร็อก - โฟล์กร็อก - แกลมพังก์ - อินโด-ร็อก - พังก์ร็อก - แจ๊ซฟิวชัน - แมดเชสเตอร์ - เมอร์เซย์บีต - โพรเกรสซีฟร็อก - ปันตาร็อก - ราการ็อก - Raï rock - ร็อกอะบิลลี - Rockoson - Samba-rock - Space rock - สโตเนอร์ร็อก - Sufi rock
อื่น ๆ
แบ็กบีต - ร็อกโอเปรา - วงร็อก - ร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม

ร็อก (อังกฤษ: Rock) แนวเพลงที่ได้รับความนิยม มีต้นกำเนิดจากดนตรีร็อกแอนด์โรลในสหรัฐอเมริกาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และเริ่มพัฒนาสู่แนวเพลงหลายแขนงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และช่วงหลังจากนั้น โดยเฉพาะในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา[1][2] ดนตรีร็อกมีต้นกำเนิดจากร็อกแอนด์โรลของยุค 1940 และ 1950 มีอิทธิพลมาจากแนวเพลงบลูส์ ริทึมแอนด์บลูส์ และคันทรี ดนตรีร็อกยังนำมาสู่แนวเพลงอื่น ๆ ได้แก่อิเล็กทริกบลูส์ และโฟล์ก และมีอิทธิพลร่วมมาจากดนตรีแจ๊ส ดนตรีคลาสสิก และแหล่งดนตรีอื่น ๆ

ด้านดนตรี ดนตรีร็อกมีศูนย์กลางที่กีตาร์ไฟฟ้า มักจะเป็นส่วนหนึ่งของวงดนตรีร็อกที่มีกีตาร์เบสไฟฟ้าและกลอง ปกติแล้ว เพลงที่เป็นดนตรีร็อกจะมีอัตราจังหวะ 4/4 ใช้รูปแบบท่อนเวิร์ส-คอรัส แต่เพลงประเภทนี้มีความหลากหลายมากขึ้น เนื้อเพลงมักเน้นย้ำเรื่องของความรักใคร่ เช่นเดียวกับเพลงป็อป แต่ก็กล่าวถึงเนื้อหาอื่นที่มักเน้นเรื่องสังคมหรือการเมือง นักดนตรีเพศชายผิวขาวถือเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดเนื้อหาต่าง ๆ มากมายในเพลงร็อก

ดนตรีเพลงร็อกมันวงไปด้วยเสียงกีตาร์แบบแบ็กบีตจากส่วนจังหวะของกีตาร์เบสไฟฟ้า กลองและคีย์บอร์ด อย่างออร์แกน เปียโน หรือตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ก็มีการใช้เครื่องสังเคราะห์เสียง ร่วมไปกับกีตาร์และคีย์บอร์ด ยังมีการใช้แซกโซโฟน และฮาร์โมนิกาในแบบบลูส์ก็มีใช้บ้างในท่อนโซโล่ ในรูปแบบร็อกบริสุทธิ์แล้ว ใช้ 3 คอร์ด จังหวะแบ็กบีตที่แข็งแรงและหนักแน่น รวมถึงมีเมโลดีติดหู[3]

ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 เพลงร็อกพัฒนาจนแตกแยกย่อยเป็นหลายแนวเพลง และเมื่อรวมกับเพลงโฟล์กแล้วจึงเป็น โฟล์กร็อก รวมกับบลูส์เป็น บลูส์-ร็อก รวมกับแจ๊ซเป็น แจ๊ซ-ร็อก ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ร็อกยังเกี่ยวข้องกับเพลงโซล ฟังก์และละติน เช่นเดียวกันในยุคนี้ร็อกยังได้เกิดแนวเพลงย่อยอีกหลายแนวเช่น ซอฟต์ร็อก เฮฟวีเมทัล ฮาร์ดร็อก โพรเกรสซีฟร็อกและพังก์ร็อก ส่วนแนวเพลงย่อยร็อกที่เกิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 เช่น นิวเวฟ ฮาร์ดคอร์พังก์และอัลเทอร์เนทีฟร็อก ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 แนวเพลงย่อยที่เกิดเช่น กรันจ์ บริตป็อป อินดี้ร็อกและนูเมทัล

มีวงร็อกส่วนใหญ่ประกอบด้วย สมาชิกที่เล่นกีตาร์ไฟฟ้า นักร้องนำ กีตาร์เบสและกลอง ก่อตั้งเป็นวง 4 ชิ้น มีบางวงที่มีสมาชิกน้อยกว่าหรือมากกว่า ตำแหน่งเล่นดนตรีบางคนก็ทำหน้าที่ร้องก็มี ในบางครั้งอาจเป็นวง 3 คนหรือวงดูโอซึ่งอาจมีนักดนตรีเสริมเข้ามาอย่างกีตาร์ริธึมหรือคีย์บอร์ด บางวงอาจมีการใช้เครื่องดนตรีสายอย่างไวโอลิน เชลโล หรือเครื่องเป่าอย่าง แซกโซโฟน ทรัมเปต หรือ ทรอมโบน แต่มีวงไม่มากนักที่ใช้


หากมีปัญหาในการเล่นไฟล์นี้ ดูที่ วิธีใช้สื่อ

อ้างอิง[แก้]

  1. W. E. Studwell and D. F. Lonergan, The Classic Rock and Roll Reader: Rock Music from its Beginnings to the mid-1970s (Abingdon: Routledge, 1999), ISBN 0-7890-0151-9
  2. genre/pop-rock-d20 ที่ ออลมิวสิก
  3. allmusic - Rock and Roll