ยูฟ่าซูเปอร์คัพ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ยูฟ่า ซูเปอร์ คัพ
UEFA Super Cup.png
ก่อตั้ง ค.ศ. 1972
ภูมิภาค ยุโรป (ยูฟ่า)
จำนวนทีม 2
ทีมชนะล่าสุด สเปน เรอัล มาดริด
สโมสรที่ประสบความสำเร็จที่สุด อิตาลี เอซี มิลาน
(5 สมัย)
เว็บไซต์ เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2014

ยูฟ่า ซูเปอร์ คัพ (UEFA Super Cup, ชื่อเดิม ยูโรเปี้ยน ซูเปอร์ คัพ) เป็นเกมการแข่งขันฟุตบอลสโมสรของทวีปยุโรป ในเดือนสิงหาคม ก่อนหน้าที่ฟุตบอลสโมสรยุโรปฤดูกาลใหม่จะเริ่มต้นขึ้น โดยจะเป็นการแข่งขันกันระหว่างทีมแชมป์ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก หรือยูโรเปี้ยน คัพ เดิม กับทีมแชมป์ยูฟ่า ยูโรป้า ลีก หรือยูฟ่า คัพ เดิม (เมื่อก่อนจะเป็นทีมแชมป์ยูฟ่า คัพวินเนอร์ส คัพ แต่เมื่อถ้วยยูฟ่า คัพวินเนอร์ส คัพ ถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 1999 จึงให้สิทธิ์นี้แก่ทีมแชมป์ยูฟ่า ยูโรป้า ลีกแทน) ในฤดูกาลก่อนหน้านั้น ซึ่งทีมที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของรายการนี้คือ เอซี มิลาน จากอิตาลี ที่ได้แชมป์ไป 5 สมัย

ประวัติ[แก้]

ยูฟ่า ซูเปอร์ คัพ หรือยูโรเปี้ยน ซูเปอร์ คัพ เริ่มทำการแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1972 ผู้ริเริ่มคือ แอนตั้น วิทแคมป์ นักข่าวและผู้อำนวยการด้านกีฬาของหนังสือพิมพ์เดอ เทเลกราฟ ในประเทศเนเธอร์แลนด์ ความคิดนี้เริ่มขึ้นเมื่อดัตช์ โททั่ล ฟุตบอล กำลังเป็นที่นิยมมากในยุโรป และกำลังอยู่ในยุคทองของสโมสรจากเนเธอร์แลนด์ โดยวิทแคมป์เสนอให้นำเอาแชมป์ยูโรเปี้ยน คัพ มาพบกับแชมป์ยูฟ่า คัพวินเนอร์ส คัพ

เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างพร้อม การแข่งขันรายการใหม่กำลังจะเกิดขึ้น อย่างไรก็ดี ความคิดที่จะเห็นการแข่งขันรายการนี้ เป็นการแข่งขันแบบเป็นทางการของวิทแคมป์ ได้ถูกปฏิเสธโดยประธานของยูฟ่า

แต่ถึงกระนั้น ถ้วยใบนี้ก็ยังยืนยันที่จะเดินหน้าจัดการแข่งขันต่อไป โดยเป็นการแข่งขันแบบเหย้า-เยือน สนับสนุนการเงินโดยหนังสือพิมพ์เดอ เทเลกราฟนั่นเอง ซึ่งอาแจ็กซ์ เอาชนะเรนเจอร์ส คว้าแชมป์สมัยแรกมาครองได้สำเร็จ หลังจากนั้น การแข่งขันรายการนี้จึงได้รับการรับรองจากยูฟ่า

แม้ว่าระบบการแข่งขันแบบเหย้า-เยือนจะยังคงดำเนินต่อไป แต่ในบางปี ยูโรเปี้ยน ซูเปอร์ คัพ ก็ต้องทำการแข่งขันแบบนัดเดียว ด้วยเหตุผลเกี่ยวกับตารางเวลาในการแข่งขันและเหตุผลทางด้านการเมือง และในปี ค.ศ. 1974, 1981 และ 1985 ยูโรเปี้ยน ซูเปอร์ คัพ ไม่มีการแข่งขัน

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 เป็นต้นมา ยูโรเปี้ยน ซูเปอร์ คัพ ได้ทำการแข่งขันแบบนัดเดียวรู้ผล ที่สนามสต๊าด หลุยส์ เดอซ์ ในโมนาโก

เมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1998-99 ยูฟ่าได้ยกเลิกการแข่งขันรายการคัพ วินเนอร์ส คัพ และตั้งแต่เริ่มต้นฤดูกาล 1999-2000 ยูโรเปี้ยน ซูเปอร์ คัพ จะเป็นการแข่งขันกันระหว่างทีมแชมป์ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก (หรือยูโรเปี้ยน คัพ เดิม) กับทีมแชมป์ยูฟ่า ยูโรป้า ลีก (หรือยูฟ่า คัพเดิม)

ถ้วยรางวัลเปลี่ยนแปลง[แก้]

ถ้วยรางวัลของยูฟ่า ซูเปอร์ คัพ ได้มีการเปลี่ยนแปลงจากเดิมค่อนข้างมาก ถ้วยใบแรกที่มอบให้กับอาแจ็กซ์นั้น มีขนาดใหญ่กว่าถ้วยของยูโรเปี้ยน คัพ ถ้วยรางวัลรุ่นต่อมามีลักษณะเล็กที่สุดในบรรดาถ้วยรางวัลของฟุตบอลสโมสรยุโรป โดยมีน้ำหนักเพียง 5 ก.ก. และสูง 42.5 ซ.ม. (ถ้วยรางวัลของยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก หนัก 8 ก.ก. และถ้วยรางวัลของยูฟ่า คัพ หนัก 15 ก.ก.) และในปัจจุบัน ถ้วยรางวัลใหม่ของยูฟ่า ซูเปอร์ คัพ มีน้ำหนักอยู่ที่ 12.2 ก.ก.

เช่นเดียวกับถ้วยรางวัลอื่นๆของยูฟ่า สโมสรที่ได้แชมป์ 3 สมัยซ้อนหรือได้แชมป์ครบ 5 สมัย จะได้รับถ้วยรางวัลยูฟ่า ซูเปอร์ คัพ ไปเป็นกรรมสิทธิ์ของสโมสรนั้นโดยถาวร เช่นเดียวกับมิลาน ที่ได้ไปเมื่อปี 2007

ทำเนียบแชมป์[แก้]

รอบชิงชนะเลิศ (นัดเดียว)[แก้]

ปี แชมป์ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก สกอร์ แชมป์ยูฟ่า ยูโรป้า ลีก สนาม
2014 สเปน เรอัล มาดริด 2 – 0 สเปน เซบียา คาร์ดิฟฟ์ซิตีสเตเดียม,
เวลส์ เวลส์
2013 เยอรมนี บาเยิร์น 2 – 2
( บาเยิร์นชนะจุดโทษ 5–4)
อังกฤษ เชลซี สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2012 อังกฤษ เชลซี 1 – 4 สเปน แอตเลติโก้ มาดริด สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2011 สเปน บาร์เซโลน่า 2 – 0 โปรตุเกส ปอร์โต้ สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2010 อิตาลี อินเตอร์ 0 – 2 สเปน แอตเลติโก้ มาดริด สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2009 สเปน บาร์เซโลน่า 1 – 0
(หลังต่อเวลาพิเศษ)
ยูเครน ชัคห์ต้าร์ สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2008 อังกฤษ แมนยู 1 – 2 รัสเซีย เซนิต สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2007 อิตาลี เอซี มิลาน 3 – 1 สเปน เซบีญ่า สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2006 สเปน บาร์เซโลน่า 0 – 3 สเปน เซบีญ่า สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2005 อังกฤษ ลิเวอร์พูล 3 – 1
(หลังต่อเวลาพิเศษ)
รัสเซีย ซีเอสเคเอ มอสโก สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2004 โปรตุเกส ปอร์โต้ 1 – 2 สเปน บาเลนเซีย สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2003 อิตาลี เอซี มิลาน 1 – 0 โปรตุเกส ปอร์โต้ สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2002 สเปน เรอัล มาดริด 3 – 1 เนเธอร์แลนด์ เฟเยนูร์ด สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2001 เยอรมนี บาเยิร์น 2 – 3 อังกฤษ ลิเวอร์พูล สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
2000 สเปน เรอัล มาดริด 1 – 2
(หลังต่อเวลาพิเศษ)
ตุรกี กาลาตาซาราย สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
1999 อังกฤษ แมนยู 0 – 1 อิตาลี ลาซิโอ้ สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
1998 สเปน เรอัล มาดริด 0 – 1 อังกฤษ เชลซี สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก

รอบชิงชนะเลิศ (สองนัดเหย้า-เยือน)[แก้]

ปี เจ้าบ้าน สกอร์ ทีมเยือน สนาม
1997 สเปน บาร์เซโลน่า (C2) 2 – 0 เยอรมนี ดอร์ทมุนด์ (C1) คัมป์ นู,
บาร์เซโลน่า สเปน
เยอรมนี ดอร์ทมุนด์ 1 – 1 สเปน บาร์เซโลน่า ซิกนัล อีดูน่า ปาร์ค,
ดอร์ทมุนด์ เยอรมนี
รวมผลสองนัด บาร์เซโลน่า คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 3-1
1996 ฝรั่งเศส เปแอสเช (C2) 1 – 6 อิตาลี ยูเวนตุส (C1) ปาร์ค เดส์ แปรงซ์,
ปารีส ฝรั่งเศส
อิตาลี ยูเวนตุส 3 – 1 ฝรั่งเศส เปแอสเช สตาดิโอ้ ลา ฟาวอริต้า,
ปาแลร์โม่ อิตาลี
รวมผลสองนัด ยูเวนตุส คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 9-2
1995 สเปน ซาราโกซ่า (C2) 1 – 1 เนเธอร์แลนด์ อาแจ็กซ์ (C1) ลา โรมาเรด้า,
ซาราโกซ่า สเปน
เนเธอร์แลนด์ อาแจ็กซ์ 4 – 0 สเปน ซาราโกซ่า โอลิมปิค สเตเดี้ยม,
อัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์
รวมผลสองนัด อาแจ็กซ์ คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 5-1
1994 อังกฤษ อาร์เซน่อล (C2) 0 – 0 อิตาลี มิลาน (C1) ไฮก์บิวรี่,
ลอนดอน อังกฤษ
อิตาลี มิลาน 2 – 0 อังกฤษ อาร์เซน่อล ซาน ซิโร่,
มิลาน อิตาลี
รวมผลสองนัด มิลาน คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 2-0
1993 อิตาลี ปาร์ม่า (C2) 0 – 1 อิตาลี มิลาน (C1) เอ็นนิโอ้ ตาร์ดินี่,
ปาร์ม่า อิตาลี
อิตาลี มิลาน 0 – 2
(หลังต่อเวลาพิเศษ)
อิตาลี ปาร์ม่า ซาน ซิโร่,
มิลาน อิตาลี
รวมผลสองนัด ปาร์ม่า คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 2-1
หมายเหตุ: แชมป์ชปล. มาร์กเซย โดนตัดสิทธิ์ จากกรณีล้มบอลภายในประเทศ มิลาน รองแชมป์ จึงได้สิทธิ์แข่งแทน
1992 เยอรมนี เบรเมน (C2) 1 – 1 สเปน บาร์เซโลน่า (C1) เวเซอร์ สตาดิโอน,
เบรเมน เยอรมนี
สเปน บาร์เซโลน่า 2 – 1 เยอรมนี เบรเมน คัมป์ นู,
บาร์เซโลน่า สเปน
รวมผลสองนัด บาร์เซโลน่า คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 3-2
1991 อังกฤษ แมนยู (C2) 1 – 0 เซอร์เบีย เคอร์เวน่า ซเวซด้า (C1) โอลด์แทรฟฟอร์ด,
แมนเชสเตอร์ อังกฤษ
แข่งขันกันนัดเดียว เพราะไม่สามารถแข่งขันนัดที่สองได้ เนื่องจากปัญหาทางด้านการเมืองในยูโกสลาเวีย แมนยูคว้าแชมป์
1990 อิตาลี ซามพ์โดเรีย (C2) 1 – 1 อิตาลี มิลาน (C1) ลุยจิ แฟร์ราริส,
เจนัว อิตาลี
อิตาลี มิลาน 2 – 0 อิตาลี ซามพ์โดเรีย ซาน ซิโร่,
มิลาน อิตาลี
รวมผลสองนัด มิลาน คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 3-1
1989 สเปน บาร์เซโลน่า (C2) 1 – 1 อิตาลี มิลาน (C1) คัมป์ นู,
บาร์เซโลน่า สเปน
อิตาลี มิลาน 1 – 0 สเปน บาร์เซโลน่า ซาน ซิโร่,
มิลาน อิตาลี
รวมผลสองนัด มิลาน คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 2-1
1988 เบลเยียม เมเชเลน (C2) 3 – 0 เนเธอร์แลนด์ ไอน์โฮเฟ่น (C1) อาคเตอร์ เดอ คาเซอร์เน่,
เมเชเลน เบลเยียม
เนเธอร์แลนด์ ไอน์โฮเฟ่น 1 – 0 เบลเยียม เมเชเลน ฟิลิปส์ สตาดิโอน,
ไอน์โฮเฟ่น เนเธอร์แลนด์
รวมผลสองนัด เมเชเลน คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 3-1
1987 เนเธอร์แลนด์ อาแจ็กซ์ (C2) 0 – 1 โปรตุเกส ปอร์โต้ (C1) เดอ เมียร์ สเตเดี้ยม,
อัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์
โปรตุเกส ปอร์โต้ 1 – 0 เนเธอร์แลนด์ อาแจ็กซ์ เอสตาดิโอ้ ดาส อันตาส,
ปอร์โต้ โปรตุเกส
รวมผลสองนัด ปอร์โต้ คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 2-0
1986 โรมาเนีย สเตอัว (C1) 1 – 0 ยูเครน ดีนาโม เคียฟ (C2) สต๊าด หลุยส์ เดอซ์,
โมนาโก โมนาโก
แข่งขันกันนัดเดียว เพราะไม่สามารถแข่งขันนัดที่สองได้ เนื่องจากปัญหาทางด้านการเมืองในสหภาพโซเวียต สเตอัวคว้าแชมป์
1985 ไม่มีการแข่งขัน
อิตาลี ยูเวนตุส (C1) กับ อังกฤษ เอฟเวอร์ตัน (C2)
เนื่องจากโศกนาฏกรรมอัฒจรรย์ถล่ม ในนัดชิงยูโรเปี้ยน คัพ ระหว่าง ยูเวนตุส กับ ลิเวอร์พูล ที่เฮย์เซล สเตเดี้ยม
1984 อิตาลี ยูเวนตุส (C2) 2 – 0 อังกฤษ ลิเวอร์พูล (C1) โอลิมปิค สเตเดี้ยม,
ตูริน อิตาลี
แข่งขันกันนัดเดียว เพราะลิเวอร์พูลไม่สามารถหาวันแข่งขันในนัดที่สองได้ ยูเวนตุสคว้าแชมป์
1983 เยอรมนีตะวันตก ฮัมบูร์ก (C1) 0 – 0 สกอตแลนด์ อเบอร์ดีน (C2) โฟล์คสปาร์ค สตาดิโอน,
ฮัมบูร์ก เยอรมนี
สกอตแลนด์ อเบอร์ดีน 2 – 0 เยอรมนีตะวันตก ฮัมบูร์ก ปิตโตดรี้ สเตเดี้ยม,
อเบอร์ดีน สกอตแลนด์
รวมผลสองนัด อเบอร์ดีน คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 2-0
1982 สเปน บาร์เซโลน่า (C2) 1 – 0 อังกฤษ วิลล่า (C1) คัมป์ นู,
บาร์เซโลน่า สเปน
อังกฤษ วิลล่า 3 – 0
(หลังต่อเวลาพิเศษ)
สเปน บาร์เซโลน่า วิลล่า ปาร์ค,
เบอร์มิงแฮม อังกฤษ
รวมผลสองนัด วิลล่า คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 3-1
1981 ไม่มีการแข่งขัน
อังกฤษ ลิเวอร์พูล (C1) กับ ประเทศจอร์เจีย ดินาโม ทบิลิซี่ (C2)
เนื่องจากลิเวอร์พูล ไม่สามารถหาวันแข่งขันกับดินาโม ทบิลิซี่ได้
1980 อังกฤษ ฟอเรสต์ (C1) 2 – 1 สเปน บาเลนเซีย (C2) ซิตี้ กราวน์,
น็อตติงแฮม อังกฤษ
สเปน บาเลนเซีย 1 – 0 อังกฤษ ฟอเรสต์ หลุยส์ คาซาโนบ้า สเตเดี้ยม,
บาเลนเซีย สเปน
รวมผลสองนัด เสมอกัน 2-2 บาเลนเซีย คว้าแชมป์ด้วยกฎการยิงประตูในฐานะทีมเยือน
1979 อังกฤษ ฟอเรสต์ (C1) 1 – 0 สเปน บาร์เซโลน่า (C2) ซิตี้ กราวน์,
น็อตติงแฮม อังกฤษ
สเปน บาร์เซโลน่า 1 – 1 อังกฤษ ฟอเรสต์ คัมป์ นู,
บาร์เซโลน่า สเปน
รวมผลสองนัด ฟอเรสต์ คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 2-1
1978 เบลเยียม อันเดอร์เลชท์ (C2) 3 – 1 อังกฤษ ลิเวอร์พูล (C1) ปาร์ค อัสไทรด์,
บรัสเซลส์ เบลเยียม
อังกฤษ ลิเวอร์พูล 2 – 1 เบลเยียม อันเดอร์เลชท์ แอนฟิลด์,
ลิเวอร์พูล อังกฤษ
รวมผลสองนัด อันเดอร์เลชท์ คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 4-3
1977 เยอรมนีตะวันตก ฮัมบูร์ก (C2) 1 – 1 อังกฤษ ลิเวอร์พูล (C1) โฟล์คสปาร์ค สตาดิโอน,
ฮัมบูร์ก เยอรมนี
อังกฤษ ลิเวอร์พูล 6 – 0 เยอรมนีตะวันตก ฮัมบูร์ก แอนฟิลด์,
ลิเวอร์พูล อังกฤษ
รวมผลสองนัด ลิเวอร์พูล คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 7-1
1976 เยอรมนีตะวันตก บาเยิร์น (C1) 2 – 1 เบลเยียม อันเดอร์เลชท์ (C2) โอลิมเปีย สตาดิโอน,
มิวนิค เยอรมนี
เบลเยียม อันเดอร์เลชท์ 4 – 1 เยอรมนีตะวันตก บาเยิร์น ปาร์ค อัสไทรด์,
บรัสเซลส์ เบลเยียม
รวมผลสองนัด อันเดอร์เลชท์ คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 5-3
1975 เยอรมนีตะวันตก บาเยิร์น (C1) 0 – 1 ยูเครน ดีนาโม เคียฟ (C2) โอลิมเปีย สตาดิโอน,
มิวนิค เยอรมนี
ยูเครน ดีนาโม เคียฟ 2 – 0 เยอรมนีตะวันตก บาเยิร์น รีพับลิกัน สเตเดี้ยม,
เคียฟ ยูเครน
รวมผลสองนัด ดีนาโม เคียฟ คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 3-0
1974 ไม่มีการแข่งขัน
เยอรมนี บาเยิร์น (C1) กับ เยอรมนี มักเดบวร์ก (C2)
เนื่องจากเหตุผลทางด้านการเมือง ระหว่างเยอรมันตะวันตก กับเยอรมันตะวันออก
1973 อิตาลี มิลาน (C2) 1 – 0 เนเธอร์แลนด์ อาแจ็กซ์ (C1) ซาน ซิโร่,
มิลาน อิตาลี
เนเธอร์แลนด์ อาแจ็กซ์ 6 – 0 อิตาลี มิลาน โอลิมปิค สเตเดี้ยม,
อัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์
รวมผลสองนัด อาแจ็กซ์ คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 6-1
1972 สกอตแลนด์ กลาสโกว์ เรนเจอร์ส (C2) 1 – 3 เนเธอร์แลนด์ อาแจ็กซ์ (C1) ไอบร็อกซ์ ปาร์ค,
กลาสโกว์ สกอตแลนด์
เนเธอร์แลนด์ อาแจ็กซ์ 3 – 2 สกอตแลนด์ กลาสโกว์ เรนเจอร์ส เดอ เมียร์ สเตเดี้ยม,
อัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์
รวมผลสองนัด อาแจ็กซ์ คว้าแชมป์ด้วยประตูรวม 6-3

แชมป์-แยกตามสโมสร[แก้]

ทีม แชมป์ รองแชมป์
1 อิตาลี มิลาน 5 2
2 สเปน บาร์เซโลน่า 4 4
3 อังกฤษ ลิเวอร์พูล 3 2
4 เนเธอร์แลนด์ อาแจ็กซ์ 3 1
5 เบลเยียม อันเดอร์เลชท์ 2 0
อิตาลี ยูเวนตุส 2 0
สเปน บาเลนเซีย 2 0
สเปน แอตเลติโก้ มาดริด 2 0
6 โปรตุเกส ปอร์โต้ 1 3
7 สเปน เรอัล มาดริด 1 2
อังกฤษ แมนยู 1 2
8 อังกฤษ ฟอเรสต์ 1 1
ยูเครน ดีนาโม เคียฟ 1 1
สเปน เซบีญ่า 1 1
อังกฤษ เชลซี 1 2
9 โรมาเนีย สเตอัว 1 0
อังกฤษ วิลล่า 1 0
สกอตแลนด์ อเบอร์ดีน 1 0
เบลเยียม เมเชเลน 1 0
อิตาลี ปาร์ม่า 1 0
อิตาลี ลาซิโอ้ 1 0
ตุรกี กาลาตาซาราย 1 0
รัสเซีย เซนิต 1 0
10 เยอรมนี บาเยิร์น 0 3
11 เยอรมนี ฮัมบูร์ก 0 2
12 เซอร์เบีย เคอร์เวน่า ซเวซด้า 0 1
สกอตแลนด์ กลาสโกว์ เรนเจอร์ส 0 1
เนเธอร์แลนด์ ไอน์โฮเฟ่น 0 1
อิตาลี ซามพ์โดเรีย 0 1
เยอรมนี เบรเมน 0 1
อังกฤษ อาร์เซน่อล 0 1
สเปน ซาราโกซ่า 0 1
ฝรั่งเศส เปแอสเช 0 1
เยอรมนี ดอร์ทมุนด์ 0 1
เนเธอร์แลนด์ เฟเยนูร์ด 0 1
รัสเซีย ซีเอสเคเอ มอสโก 0 1
ยูเครน ชัคห์ต้าร์ 0 1
อิตาลี อินเตอร์ 0 1

แชมป์-แยกตามชาติ[แก้]

ชาติ แชมป์ รองแชมป์ ทีม
สเปน สเปน 10 8 บาร์เซโลน่า (4), บาเลนเซีย (2), แอตเลติโก้ มาดริด (2), เรอัล มาดริด (1), เซบีญ่า (1)
อิตาลี อิตาลี 9 4 มิลาน (5), ยูเวนตุส (2), ปาร์ม่า (1), ลาซิโอ้ (1)
อังกฤษ อังกฤษ 7 7 ลิเวอร์พูล (3), ฟอเรสต์ (1), วิลล่า (1), แมนยู (1), เชลซี (1)
เนเธอร์แลนด์ เนเธอร์แลนด์ 3 2 อาแจ็กซ์ (3)
เบลเยียม เบลเยี่ยม 3 0 อันเดอร์เลชท์ (2), เมเชเลน (1)
เยอรมนี เยอรมนี 1 7 บาเยิร์น (1)
โปรตุเกส โปรตุเกส 1 3 ปอร์โต้ (1)
ยูเครน ยูเครน 1 2 ดีนาโม เคียฟ (1)
สกอตแลนด์ สก๊อตแลนด์ 1 1 อเบอร์ดีน (1)
รัสเซีย รัสเซีย 1 1 เซนิต (1)
โรมาเนีย โรมาเนีย 1 0 สเตอัว (1)
ตุรกี ตุรกี 1 0 กาลาตาซาราย (1)
ฝรั่งเศส ฝรั่งเศส 0 1
เซอร์เบีย เซอร์เบีย 0 1