ไอบิวพรอเฟน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไอบิวพรอเฟน
Ibuprofen2DCSD.svg
Ibuprofen-3D-balls.png
ชื่อสารเคมีในระบบ IUPAC
(RS)-2-(4-(2-Methylpropyl)phenyl)propanoic acid
ทะเบียนยา
เลขทะเบียน CAS 15687-27-1
รหัส ATC C01EB16 G02CC01 M01AE01 M02AA13 R02AX02
PubChem 3672
DrugBank DB01050
ChemSpider 3544
ข้อมูลทางเคมี
สูตรเคมี C13H18O2 
น้ำหนักโมเลกุล 206.29 g/mol
SMILES eMolecules & PubChem
ข้อมูลทางกายภาพ
ความหนาแน่น 1.03 g/ml กรัม/ซม.³
จุดหลอมเหลว 75–78 °C
จุดเดือด 157 °C
ข้อมูลทางเภสัชจลนศาสตร์
ชีวปริมาณออกฤทธิ์ 87–100% (oral), 87% (rectal)[1]
การจับกับโปรตีน 98%[1]
เมแทบอลิซึม Hepatic (CYP2C9)[1]
ครึ่งชีวิตของการกำจัด 1.3–3 h[1]
การขับถ่าย Urine (95%)[1][2]
ข้อมูลทางคลินิก
Licence data

US

ลำดับขั้นของยาต่อการตั้งครรภ์

C (AU) C (US) D (US) at ≥30 weeks of gestation, due to the potential for premature closure or patent ductus arteriosus

สถานะตามกฎหมาย

? (AU) ? (CA) GSL (UK) ? (US)

ช่องทางการรับยา Oral, rectal, topical, and intravenous
Pharmaklog.png สารานุกรมเภสัชกรรม

ไอบิวพรอเฟน หรือ ไอบิวพรอเฟิน (อังกฤษ: Ibuprofen) เป็นยาแก้อักเสบปราศจากสเตียรอยด์ (nonsteroidal anti-inflammatory drug) หรือเอ็นเซด (NSAID) ซึ่งใช้รักษาอาการปวด ไข้ และการอักเสบ[3] รวมถึงอาการปวดระดู และข้ออักเสบรูมาติก[3] โดยปรกติแล้ว ร้อยละ 60 ของผู้ได้รับเอ็นเซดจะมีอาการดีขึ้น แต่ถ้าเอ็นเซดประเภทหนึ่งไม่ได้ผล ก็อาจใช้อีกประเภทได้[4] อนึ่ง ไอบิวพรอเฟนยังอาจใช้ระงับอาการ "ดักตัส อาร์เทอริโอซัส ยังคงอยู่" ในทารกคลอดก่อนกำหนด และอาจบริโภคทางปากหรือหลอดเลือด ไอบิวพรอเฟนนั้นมักออกฤทธิ์ภายในหนึ่งชั่วโมง[3]

ไอบิวพรอเฟนมักก่อผลข้างเคียงเป็นอาการแสบร้อนกลางอกและผื่น[3] แต่เมื่อเทียบกับเอ็นเซดประเภทอื่น ๆ ไอบิวพรอเฟนอาจมีผลข้างเคียงอย่างอาการเลือดออกในทางเดินอาหารน้อยกว่า[4] ทว่า ถ้าใช้ในปริมาณมากและเป็นเวลานาน ไอบิวพรอเฟนจะเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดหัวใจล้มเหลว ไตล้มเหลว และตับล้มเหลว[3] ถ้าใช้น้อยและไม่นาน ก็ไม่ปรากฏว่าเพิ่มความเสี่ยงให้เกิดอาการกล้ามเนื้อหัวใจตายขาดเลือด แต่ถ้าใช้มากและนานก็ไม่แน่ นอกจากนี้ ไอบิวพรอเฟนอาจทำให้โรคหืดแย่ลงได้[4] อนึ่ง แม้ยังไม่แน่ชัดว่า ไอบิวพรอเฟนเป็นอันตรายต่อครรภ์ในระยะแรกเริ่มหรือไม่ แต่ปรากฏว่า มีอันตรายต่อครรภ์ในระยะท้าย

ไอบิวพรอเฟนนั้น สตูเวิร์ด แอดัมส์ (Stewart Adams) ค้นพบใน ค.ศ. 1961 และนำออกขายในชื่อ "บรูเฟน" (Brufen)[5] ภายหลังมียี่ห้ออื่น ๆ อีก เช่น "แอดวิล" (Advil), "มอตริน" (Motrin), และ "นูโรเฟน" (Nurofen)[3][6] ไอบิวพรอเฟนเริ่มตีตลาดในสหราชอาณาจักรเมื่อ ค.ศ. 1969 และในสหรัฐอเมริกาเมื่อ ค.ศ. 1974[3][5] ไอบิวพรอเฟนยังได้รับการบรรจุในทะเบียนต้นแบบยาสำคัญขององค์การอนามัยโลก ซึ่งมีรายการยาที่สำคัญอย่างยิ่งยวดและจำเป็นต่อระบบสุขภาพขั้นพื้นฐาน[7]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Davies, NM (February 1998). "Clinical pharmacokinetics of ibuprofen. The first 30 years.". Clinical Pharmacokinetics 34 (2): 101–54. PMID 9515184. doi:10.2165/00003088-199834020-00002. 
  2. "PRODUCT INFORMATION BRUFEN® TABLETS AND SYRUP" (PDF). TGA eBusiness Services. Abbott Australasia Pty Ltd. 31 July 2012. สืบค้นเมื่อ 8 May 2014. 
  3. 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 "Ibuprofen". The American Society of Health-System Pharmacists. สืบค้นเมื่อ Jan 2016. 
  4. 4.0 4.1 4.2 Bnf : march 2014-september 2014. (2014 ed.). London: British Medical Assn. 2014. pp. 686–688. ISBN 0857110861. 
  5. 5.0 5.1 Halford, GM; Lordkipanidzé, M; Watson, SP (2012). "50th anniversary of the discovery of ibuprofen: an interview with Dr Stewart Adams.". Platelets 23 (6): 415–22. PMID 22098129. doi:10.3109/09537104.2011.632032. 
  6. "Chemistry in your cupboard | Nurofen". 
  7. WHO Model List of Essential Medicines (16th ed.). World Health Organization. March 2009. สืบค้นเมื่อ 28 March 2011.