เดวิด แคเมอรอน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
เดอะไรต์ออนะระเบิล
เดวิด แคเมอรอน
นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร
ดำรงตำแหน่ง
11 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 – 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 (6 ปี 63 วัน)
กษัตริย์ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบทที่ 2
ก่อนหน้า กอร์ดอน บราวน์
ถัดไป เทเรซา เมย์
ผู้นำฝ่ายค้านในสภาสามัญชน
ดำรงตำแหน่ง
6 ธันวาคม พ.ศ. 2548 – 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
กษัตริย์ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบทที่ 2
นายกรัฐมนตรี โทนี แบลร์
กอร์ดอน บราวน์
ก่อนหน้า ไมเคิล โฮเวิร์ด
ถัดไป แฮเรียต ฮาร์แมน
หัวหน้าพรรคอนุรักษนิยม
ดำรงตำแหน่ง
6 ธันวาคม พ.ศ. 2548 – 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2559
ก่อนหน้า ไมเคิล โฮเวิร์ด
ถัดไป เทเรซา เมย์
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 9 ตุลาคม พ.ศ. 2509 (51 ปี)
ลอนดอน สหราชอาณาจักร
พรรคการเมือง พรรคอนุรักษนิยม
คู่สมรส ซาแมนธา เชฟฟีลด์
ศาสนา คริสต์นิกายอังกลิคัน

เดวิด วิลเลียม ดอนัลด์ แคเมอรอน (อังกฤษ: David William Donald Cameron) เกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1966 เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษ อีกทั้งเดวิดยังดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 53 คนปัจจุบันแห่งสหราชอาณาจักรตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 และเป็นหัวหน้าพรรค พรรคอนุรักษนิยม (สหราชอาณาจักร) (Conservative Party) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประจำเขต Witney ใน Oxfordshire ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001[1][2]

แคเมอรอนจบการศึกษาในระดับปริญญาตรีในสาขาวิชา ปรัชญา การเมือง และเศรษฐศาสตร์ (Philosophy, Politics and Economics หรือชื่อย่อ PPE) จาก Brasenose College มหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด จากนั้นเขาได้เข้าร่วมทีมวิจัยของพรรคอนุรักษนิยมและเป็นที่ปรึกษาพิเศษให้กับนอร์แมน ลามองต์และไมเคิล ฮาเวิร์ด เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการองค์กรในบริษัทสื่อ ที่ชื่อคาร์ลตันคอมมูนิเคชันส์เป็นเวลา 7 ปี เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง สมาชิกสภาสามัญชนในสแตฟฟอร์ด ในปี ค.ศ. 1997 แต่ไม่ได้รับเลือก ต่อมาในปี ค.ศ. 2001 ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาสามัญชนเขตวิตนีย์ในอ๊อกซฟอร์ดเชอร์[3] ต่อมาในปลายปี ค.ศ. 2005 ได้รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรคอนุรักษนิยม

หลังการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2553 โดยพรรคอนุรักษ์นิยมได้คะแนนสูงสุด ทำให้คาแมรอนขึ้นนำเป็นนายกรัฐมนตรี ในฐานะรัฐบาลผสมระหว่างพรรคอนุรักษนิยม (Conservative Party) และ พรรคเสรีประชาธิปไตย (Liberal Democrats)เดวิด แคเมอรอนกลายเป็นนายกรัฐมนตรีที่อายุนับตั้งแต่โรเบริ์ต เจนคินสัน (ลอร์ด ลิเวอร์พูล) ในปี 1812

แคเมอรอนประกาศเมื่อวันศุกร์ที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ว่าจะลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีก่อนการประชุมใหญ่สามัญของพรรคอนุรักษนิยมในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน อันเป็นผลสืบเนื่องจากความพ่ายแพ้ของฝ่ายสนับสนุนให้อังกฤษอยู่ใน สหภาพยุโรป ต่อซึ่งมีเขาเป็นแกนนำภายหลังจาก การออกเสียงประชามติ โดยในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 แคเมอรอนจะเข้าเฝ้า สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ที่ พระราชวังบัคกิงแฮม เพื่อยื่นหนังสือลาออกจากตำแหน่งโดยในวันเดียวกันนาง เทเรซา เมย์ หัวหน้า พรรคอนุรักษ์นิยม จะเข้าเฝ้าเพื่อจุมพิตพระหัตถ์รับการแต่งตั้งเป็น นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร คนที่ 54

ชีวิตวัยเด็กและบรรพบุรุษ[แก้]

เดวิด แคเมอรอนเป็นหลานคนสุดท้องของนายหน้าซื้อหุ้น เอียน ดอนัลด์ แคเมอรอน (12 ตุลาคม 1932 - 8 กันยายน 2010) และภรรยาของเขา แมรี เฟอร์ (นามเดิม เมาท์ , เกิด 1934 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้พิพากษาศาลแขวงและเป็นลูกสาวของเซอร์ วิลเลียม เมาท์)[4][5] พ่อแม่ของแคเมอรอนสมรสกับเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 1962[4]

แคเมอรอนเกิดในกรุงลอนดอนก่อนที่จะย้ายไปอยู่ในแถบพีสมอร์ เบิร์กเชียร์[6].[7] แคเมอรอนมีพี่ชายชื่อ อเล็กซานเดอร์ แคเมอรอน (เกิด 1963 เป็นทนายความ)[8] และมีพี่สาว น้องสาว 2 คน , ทานิชา ราเชล (เกิด 1965) และ แคลร์ หลุยส์ (เกิด 1971)[4][9] พ่อของเขา , เอียนเกิดในแบลร์มอร์ เฮ้าท์ใกล้กับฮันรี่ , อันเบอร์เดียนไชน์ และเสียชีวิตในเมือง ตูลง , ฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 8 กันยายน 2010[10] เอียนเกิดมาพร้อมกับขาที่พิการและถูกรักษาจนมีอาการดีขึ้น , แบลร์มอร์ถูกสร้างขึ้นโดยปู่ทวดของแคเมอรอน , อเล็กซานเดอร์ เก็ดเดด[11] และได้ค้าขายข้าวในชิคาโก้จนมีทรัพย์สมบัติมากมายก่อนจะกลับไปที่สกอตแลนด์ในคริสต์ทศวรรษ 1880[12]


อ้างอิง[แก้]

  1. เดวิด คาเมรอน (David Cameron) ตัวเต็งนายกอังกฤษ
  2. "David Cameron". Witney Conservatives. 2015. http://www.witneyconservatives.com/person/david-cameron-mp-witney. 
  3. เดวิด คาเมรอน (David Cameron) ตัวเต็งนายกอังกฤษ
  4. 4.0 4.1 4.2 Lundy, Darryl. "David William Donald Cameron". The Peerage. http://www.thepeerage.com/p17890.htm. เรียกข้อมูลเมื่อ 4 June 2010. แม่แบบ:Unreliable source?
  5. Debrett's Peerage 2011, p. B 714.
  6. เดวิด คาเมรอน ผู้นำเมืองผู้ดี
  7. Elliott, Francis; Hanning, James (2007). Cameron: the Rise of the New Conservative. London: Harper Perennial. ISBN 978-0-00-724367-9. 
  8. แม่แบบ:Who's Who (ต้องรับบริการ)
  9. Wheeler, Brian (6 December 2005). "The David Cameron Story". BBC News. สืบค้นเมื่อ 27 March 2007. 
  10. "David Cameron and Slains Castle". The North Scotland Beehive. Aberdeen: Aberdeen Civic Society. 2 March 2006. Archived from the original on 17 August 2007. https://web.archive.org/web/20070817233045/http://beehive.thisisnorthscotland.co.uk/default.asp?WCI=SiteHome&ID=2311&PageID=55325. 
  11. "Marriages". The Times (London). 24 July 1905. p. 1. สืบค้นเมื่อ 22 March 2013. (ต้องรับบริการ)
  12. Clark, Ross (26 January 2002). "Highlands for the high life". The Daily Telegraph (London). Retrieved 4 September 2007.