อุทยานดอกไม้

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

อุทยานดอกไม้ เป็นเพลงลูกกรุงของไทยที่มีเนื้อหากล่าวถึงพรรณไม้ดอกมากที่สุด 49 ชนิด แต่งคำร้องโดย สกนธ์ มิตรานนท์ แต่งทำนองโดย ชูศักดิ์ รัศมีโรจน์ ขับร้องโดย วงจันทร์ ไพโรจน์ เพลงนี้แต่งขึ้นใน พ.ศ. 2499 ภายหลังมีการนำเพลงนี้ไปล้อเลียน อาทิ อุทยานผลไม้ ขับร้องโดย สุรพล สมบัติเจริญ และ อุทยานผี ขับร้องโดย มีศักดิ์ นาครัตน์

เนื้อเพลง[แก้]

ชมผกา จำปา จำปี
กุหลาบ ราตรี พะยอม อังกาบ ทั้ง กรรณิการ์
ลำดวน นมแมว ซ่อนกลิ่น ยี่โถ ชงโค มณฑา
สายหยุด เฟื่องฟ้า ชบา และสร้อยทอง
บานบุรี ยี่สุ่น ขจร
ประดู่ พุดซ้อน พลับพลึง หงอนไก่ พิกุล ควรปอง
งาม ทานตะวัน รักเร่ กาหลง ประยงค์ พวงทอง
บานชื่น สุขสอง พุทธชาด สะอาดแซม
พิศ พวงชมพู กระดังงา เลื้อยเคียงคู่ ดูสุดสวย แฉล้ม
รสสุคนธ์ บุนนาค นางแย้ม สารภี ที่ถูกใจ
งาม อุบล ปน จันทน์กระพ้อ
ผีเสื้อ แตกกอ พร้อม เล็บมือนาง พุดตาน กล้วยไม้
ดาวเรือง อัญชัน ยี่หุบ มะลิวัลย์ แลวิไล
ชูช่อไสว เร้าใจในอุทยาน
คำว่าชมผกา มีความหมายสมบูรณ์อยู่แล้วคือการชมดอกไม้ (ผกา แปลว่าดอกไม้) ไม่มีเหตุผลใดที่ผู้ประพันธ์เนื้อร้องจะตัดทอนชื่อผกากรองมาใส่ไว้ในเพลง ฉะนั้นคำว่าผกาในบทเพลงนี้จึงไม่ใช่ชื่อพรรณไม้
ในอีกมุมหนึ่ง ผู้แต่งพยายามที่จะใส่ดอกไม้ในเนื้อเพลงให้มากที่สุด ดังนั้น แม้จะต้องตัดทอนชื่อเต็มของดอกผกากรองไปบ้าง แต่ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องตัดเอาพรรณดอกไม้ออกไปจากเพลงแต่อย่างใด

*คำที่ถูกต้องคือ "จันทน์กระพ้อ"


มีเดีย[แก้]

พรรณไม้ดอกทั้งหมดที่ปรากฏในบทเพลง[แก้]