ห้าเผ่าคนเถื่อน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
การก่อการกำเริบของห้าเผ่าคนเถื่อนในราชวงศ์จิ้น

ห้าเผ่าคนเถื่อนหรือเรียกอีกอย่างว่า หวู่ฮู เป็นประวัติศาสตร์จีนที่ถูกเรียกกันสำหรับบุคคลที่ไม่ใช่ชาวจีนซึ่งได้อพยพมาจากทางเหนือของแผ่นดินจีนในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และหลังจากนั้นก็ได้ล้มล้างราชวงศ์จิ้นตะวันตกและสถาปนาอาณาจักรของพวกเขาเองขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 4-5[1][2][3][4] ชาวเผ่าที่ได้ถูกจัดกลุ่มเป็นห้าเผ่าคนเถื่อนคือ เผ่าซองหนู (匈奴) เผ่าเจี๋ย (羯) เผ่าเซียนเป่ย (鲜卑) เผ่าตี (氐) และเผ่าเซียง (羌)[1][3][5] ในกลุ่มชาติพันธุ์​ชนเผ่าทั้งห้ากลุ่ม เผ่าซองหนูและเผ่าเซียนเป่ยเป็นชนร่อนเร่จากสเตปป์ทางตอนเหนือ เอกลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของเผ่าซองหนูนั้นไม่มีความแน่นอน แต่เซียนเป่ยนั้นจะมีความคล้ายคลึงกับชนเผ่ามองโกล เผ่าเจี๋ยนั้น คนในเผ่าล้วนเลี้ยงสัตว์ด้วยทุ่งหญ้า อาจจะเป็นส่วนย่อยของเผ่าซองหนู ที่น่าจะเป็นชาวเยนีเซย์ (Yeniseian)[6] เผ่าตีและเซียงนั้นมาจากที่ราบสูงทางตะวันตกของจีน[1] เผ่าเซียงเป็นพวกคนเลี้ยงสัตว์เป็นส่วนใหญ่และพูดเป็นภาษาจีน-ทิเบต(ทิเบต-พม่า) ในขณะที่เผ่าตีล้วนเป็นชาวนาที่อาจจะพูดเป็นภาษาจีน-ทิเบต[7] หรือภาษาเตอร์กิก[8]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 [1]Jacques Gernet, A History of Chinese Civilization Cambridge University Press 1996 P.186-87
  2. Michio Tanigawa & Joshua Fogel, Medieval Chinese Society and the Local "community" University of California Press 1985 p. 120-21
  3. 3.0 3.1 Peter Van Der Veer, "III. Contexts of Cosmopolitanism" in Steven Vertovec, Robin Cohen eds., Conceiving Cosmopolitanism: Theory, Context and Practice Oxford University Press 2002 p. 200-01
  4. John W. Dardess, Governing China: 150-1850 Hackett Publishing 2010 p. 9
  5. "The Sixteen States of the Five Barbarian Peoples 五胡十六國 (www.chinaknowledge.de)".
  6. Vovin, Alexander. "Did the Xiongnu speak a Yeniseian language?". Central Asiatic Journal 44/1 (2000), pp. 87-104.
  7. (Chinese) 段渝, 先秦巴蜀地区百濮和氐羌的来源 2006-11-30
  8. Guo Ji Zhongguo Yu Yan Xue Ping Lun, Volume 1, Issue 1, J. Benjamins 1996. page 7.