หริมันทิรสาหิบ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก วิหารฮัรมันดิร ซาฮิบ)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
หริมันทิรสาหิบ
हरिमन्दिर साहिब
Hamandir Sahib (Golden Temple).jpg
ภาพวิหารภายนอก
Punjab
หริมันทิรสาหิบ
ที่ตั้งในปัญจาบ
หริมันทิรสาหิบ is located in อินเดีย
หริมันทิรสาหิบ
หริมันทิรสาหิบ (อินเดีย)
ข้อมูลพื้นฐาน
ที่ตั้งอินเดีย เมืองอมฤตสระ รัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย
พิกัดภูมิศาสตร์31°37′12″N 74°52′37″E / 31.62000°N 74.87694°E / 31.62000; 74.87694
ศาสนาศาสนาซิกข์
เว็บไซต์เว็บไซต์ทางการของคณะกรรมการวิหาร
การสร้าง
ผู้สร้างคุรุอรชุน (Guru Arjan)
ปีที่เริ่มค.ศ. 1589 (อาคาร)
ค.ศ. 1604 (นำคัมภีร์ อดิ กรันตะ มาประดิษฐาน)[1]

หริมันทิรสาหิบ [หะ-ริ-มัน-ทิ-ระ-สา-หิบ] (ฮินดี: हरिमन्दिर साहिब; อักษรโรมัน: Harmandir Sahib) หรือ วิหารทอง (Golden Temple) เป็นคุรุทวาราที่สำคัญที่สุดในศาสนาซิกข์[2][3] ตั้งอยู่ที่เมืองอมฤตสระ รัฐปัญจาบ ทางภาคเหนือของประเทศอินเดีย ชื่อของวิหารนั้นแปลว่า ที่สถิตของพระผู้เป็นเจ้า สถานที่อันเป็นที่ยกย่องว่าศักดิ์สิทธิ์สูงสุด (abode of God, exalted holy court)[2][4] ในภาษาไทยได้มีผู้เรียกวิหารนี้อีกหลายชื่อ เช่น วิหารทองคำ, สุวรรณวิหาร เป็นต้น

วิหารนั้นสร้างขึ้นท่ามกลางสระน้ำ (สระน้ำอมฤทธิ์) ซึ่งสร้างโดยคุรุรามดาส (Guru Ram Das) ในปี ค.ศ. 1577[5][6] ต่อมา คุรุอาร์จัน (Guru Arjan) ซึ่งทรงเป็นคุรุศาสดาองค์ที่ 5 ตามความเชื่อของซิกข์ได้ทรงรับสั่งให้ไสเมียนมีระ (Sai Mian Mir) ผู้เป็นเปียร์ (pir) ชาวมุสลิมแห่ง ละฮอร์ วางศิลาฤกษ์ในปี ค.ศ. 1589[1] ต่อมาในปี ค.ศ. 1604 คุรุอาร์จันได้ประดิษฐานพระมหาคัมภีร์ อดิ กรันตะ (Adi Granth) (ซึ่งต่อมาเรียกว่า พระมหาคัมถีร์ คุรุกรันตสาหิบ) และประทานชื่อให้กับวิหารนี้ว่า อัตสัตทิราถ (Ath Sath Tirath) ซึ่งแปลโดยตรงว่าสถานที่แห่ง 68 การแสงบุญอันศักดิ์สิทธิ์ ("shrine of 68 pilgrimages")[2][7] วิหารนั้นได้รับการสร้างใหม่อย่างต่อเนื่อง เนื่องด้วยความศักดิ์สิทธิ์และความเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวซิกข์ จึงถูกทำลายอย่างต่อเนื่องทั้งจากกองทัพมุสลิมของอาณาจักรในอัฟกานิสถานและจากจักรวรรดิโมกุล[2][3][8] เช่น การบุกทำลายของพระเจ้าอาห์เม็ด ชาห์ ทุรณี (Ahmad Shah Durrani) ในปี ค.ศ. 1757 และอีกครั้งในปี ค.ศ. 1762[2][9] มหาราชา พระนามว่า รันจิต สิงห์ (Maharaja Ranjit Singh) ผู้ก่อตั้งจักรวรรดิซิกข์ ได้ทรงบูรณะวิหารใหม่ครั้งใหญ่โดยประดับด้วยหินอ่อนและทองแดงในปี ค.ศ. 1809 และประดับภายนอกด้วยทองคำเปลวในปี ค.ศ. 1830 ทำให้วิหารแห่งนี้ได้รับชื่อว่าเป็น "วิหารทองคำ" นับแต่นั้นมา[10][11][12]

หริมันทรสาหิบจริง ๆ แล้วประกอบด้วยหมู่อาคารและคุรุทาวราอีกหลายแห่ง เช่น อกาลทัคต์ และภายในมีที่พักสำหรับผู้แสวงบุญและนักท่องเที่ยวที่ให้บริการโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย รวมทั้งโรงครัวพระศาสดา

การสังหารหมู่ในปฏิบัติการดาวน้ำเงิน[แก้]

ดูบทความหลักที่: ปฏิบัติการดาวน้ำเงิน

จากความขัดแย้งในราวปี ค.ศ. 1883 - 1920 วิหารแห่งนี้ถูกใช้เป็นแหล่งของขบวนการสิงห์สภา (Singh Sabha Movement) ซึ่งเป็นกลุ่มชาวซิกข์ที่ประท้วงต่อการกระทำบางอย่างในอินเดีย ต่อมาในราวปี ค.ส. 1980 เหตุการณ์รุนแรงขึ้นเมื่อหลังทราบข่าวการเคลื่อนไหวของกองกำลังติดอาวุธที่ต้องการแบ่งแยกดินแดนจากอินเดีย เพื่อตั้งดอนแดนใหม่ชื่อว่า "ขาลิสถาน" (Khalistan) นำโดย จาร์เนล สิงห์ พินทรานเวลี (Jarnail Singh Bhindranwale) ได้ซ่องสุมกำลังผลและอาวุธในวิหารนี้ ในปี ค.ศ. 1984 ประธานาธิบดีอินทิรา คานธี ได้เริ่มปฏิบัติการดาวน้ำเงิน(Operation Blue Star) โดยส่งกองกำลังติดอาวุธเข้าทำลายล้างวิหาร ส่งผลให้จาร์เนล ผู้นำขบวนการและกองกำลังทหารแบ่งแยกดินแดนเสียเสียวิตรวมกว่า 100 นาย และมีประชาชนผู้บริสุทธิ์ที่มาแสวงบุญตามปกติเสียชีวิตราว 1,000 คน และทำให้วิหารได้รับความเสียหายและพังทลายลงมาอย่างรุนแรง[3][13] ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนี้ก่อให้เกิดบาดแผลใหญ่ระหว่างชาวซิกข์และชาวฮินดูในอินเดีย อันส่งผลให้เกิดการลอบสังหารนางอินทิรา คานธีในเวลาต่อมา

ระเบียงภาพ[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Arvind-Pal Singh Mandair 2013, pp. 41-42.
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Kerr, Ian J. "Harimandar". Encyclopaedia of Sikhism. Punjabi University Patiala. สืบค้นเมื่อ 1 July 2018.
  3. 3.0 3.1 3.2 The Editors of Encyclopaedia Britannica 2014.
  4. Eleanor Nesbitt (2005). Sikhism: A Very Short Introduction. Oxford University Press. pp. 67–69, 150. ISBN 978-0-19-280601-7.
  5. Louis E. Fenech & W. H. McLeod 2014, p. 33.
  6. Pardeep Singh Arshi 1989, pp. 5–7.
  7. W. Owen Cole 2004, p. 7
  8. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ runion70
  9. Pashaura Singh & Louis E. Fenech 2014, pp. 431-432.
  10. Trudy Ring, Noelle Watson & Paul Schellinger 2012, pp. 28-29.
  11. Eleanor Nesbitt (2016). Sikhism: A Very Short Introduction. Oxford University Press. pp. 64–65. ISBN 978-0-19-874557-0.
  12. Jean Marie Lafont (2002). Maharaja Ranjit Singh: Lord of the Five Rivers. Oxford University Press. pp. 95–96. ISBN 978-0-19-566111-8.
  13. Pashaura Singh & Louis E. Fenech 2014, pp. 30-31.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

หริมันทิรสาหิบ บนเว็บไซต์ชาวซิกข์แห่งประเทศไทย

พิกัดภูมิศาสตร์: 31°37′12″N 74°52′37″E / 31.62000°N 74.87694°E / 31.62000; 74.87694