รถไฟใต้ดินไทน์แอนด์แวร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

รถไฟใต้ดินไทน์แอนด์แวร์
Tyne and Wear Metro train 4029 between Tynemouth and Cullercoats.jpg
ข้อมูลทั่วไป
รูปแบบ รถไฟใต้ดิน/รถไฟฟ้ารางเบา
สถานะ ใช้งาน
สถานที่ ไทน์แอนด์แวร์
สถานีปลายทาง
จำนวนสถานี 60
จำนวนเส้นทาง สายสีเขียว
(สานามบิน-South Hylton)
สายสีเหลือง
(St James-South Shields)
ผู้โดยสารรายวัน 103,835 คน[1] (2011/12)
การดำเนินการ
เปิดให้บริการ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1980
เจ้าของ Public
ผู้ดำเนินการ Tyne and Wear Passenger Transport Executive
Arriva UK Trains
ศูนย์ซ่อมบำรุง South Gosforth
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง 74.5 กิโลเมตร (46.3 ไมล์)[2]
ระบบจ่ายไฟฟ้า 1500 V DC
ความเร็ว 80 km/h (50 mph)

รถไฟใต้ดินไทน์แอนด์แวร์ (Tyne and Wear Metro) หรือ เมโทร เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในอังกฤษตะวันออกเฉียงเหนือ[3][4] ให้บริการในเขตไทน์แอนด์แวร์ เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1980 มีผู้โดยสาร 40 ล้านคนต่อวัน ระยะทาง 74.5 กิโลเมตร (46.3 ไมล์)[2] เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่ใหญ่เป็นอันดับที่สามของอังกฤษ รองจาก รถไฟใต้ดินลอนดอน และ รถไฟใต้ดินกลาสโกว์ ดำเนินการโดย DB Regio Tyne & Wear Ltd[5]

เส้นทาง[แก้]

ปัจจุบันมี 2 เส้นทาง ได้แก่ สายสีเขียว วิ่งระหว่างท่าอากาศยานนิวคาสเซิล และ South Hylton กับสายสีเหลือง วิ่งระว่างสถานี St James และ South Shields[6]

แผนที่เส้นทางรถไฟฟ้าทางภูมิศาสตร์

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. https://www.gov.uk/government/publications/light-rail-and-tram-statistics-2011-12
  2. 2.0 2.1 "Transport history - Nexus". 2013. สืบค้นเมื่อ 2013-07-24. 
  3. "The longer term effects of the Tyne and Wear Metro". http://www.trl.co.uk. สืบค้นเมื่อ 14 March 2013. 
  4. "Tyne & Wear Metro, United Kingdom". http://www.railway-technology.com. สืบค้นเมื่อ 14 March 2013. 
  5. "Who is Nexus?". Nexus. สืบค้นเมื่อ 2010-11-27. 
  6. "UrbanRail.Net - Europe - U.K. - NEWCASTLE Metro". UrbanRail.net. สืบค้นเมื่อ 2013-07-24. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]