รถไฟใต้ดินแฟรงก์เฟิร์ต

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
รถไฟใต้ดินแฟรงก์เฟิร์ต
U-Bahn.svg
สถานีเว็สท์เอ็นท์ (Westend)
U4 BockenheimerWarte U3-Wagen.jpg
ข้อมูลทั่วไป
เจ้าของRhein-Main-Verkehrsverbund
ที่ตั้งแฟรงก์เฟิร์ต
ประเภทรถไฟใต้ดิน
จำนวนสาย9[1]
จำนวนสถานี86[1]
ผู้โดยสารต่อวัน321,000 คน (2012)[1]
ผู้โดยสารต่อปี117.3 ล้านคน (2012)[1]
เว็บไซต์VGF
การให้บริการ
เริ่มดำเนินงาน4 ตุลาคม ค.ศ. 1968[2]
ผู้ดำเนินงานVerkehrsgesellschaft Frankfurt
ความยาวขบวน50–105 เมตร (164–344 ฟุต)
ระยะห่าง5-15 นาที(daytime)
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง64.9 km (40.3 mi)[1]
รางกว้าง1,435 mm (4 ft 8 12 in)
(รางมาตรฐาน)
ความเร็วสูงสุด80 km/h (50 mph)

รถไฟใต้ดินแฟรงก์เฟิร์ต (เยอรมัน: U-Bahn Frankfurt) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองแฟรงก์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนี เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1968[2] ปัจจุบันมีจำนวน 86 สถานี 9 เส้นทาง ระยะทาง 64.85 กิโลเมตร (40.30 ไมล์)[1] ประมาณร้อยละ 59 ของเส้นทางเป็นทางใต้ดิน

เส้นทางปัจจุบัน[แก้]

U-Bahnnetz Frankfurt

ปัจจุบันมีจำนวน 9 เส้นทาง

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 "ZAHLENSPIEGEL 2012" [STATISTICS 2012] (PDF) (pdf) (ภาษาเยอรมัน). vgF. December 31, 2012. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม (PDF) เมื่อ 2013-10-21. สืบค้นเมื่อ 2013-09-29.
  2. 2.0 2.1 "History - The history of local public passenger transport in Frankfurt" (ภาษาอังกฤษ). vgF. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2013-10-21. สืบค้นเมื่อ 2013-09-29.

เยอรมัน

  • Jens Krakies, Frank Nagel, Stadt Frankfurt am Main (Hrsg.): Stadtbahn Frankfurt am Main: Eine Dokumentation. 2. Auflage. Frankfurt am Main 1989, ISBN 3-923907-03-6, S. 23–42. (Standardwerk zur U-Bahn und ihrer Baugeschichte)
  • Dieter Höltge, Günter H. Köhler: Straßen- und Stadtbahnen in Deutschland. 2. Auflage. 1: Hessen, EK-Verlag, Freiburg 1992, ISBN 3-88255-335-9, S. 23–42. (Alle ehemaligen und bestehenden Straßenbahnbetriebe in Hessen, außerdem ein Kapitel zur Frankfurter U-Bahn, die 2. Auflage besitzt einen Anhang mit Aktualisierungen)
  • Hans-Werner Schleife, Günter Götz: Lexikon Metros der Welt. Geschichte, Technik, Betrieb. transpress, Berlin/Stuttgart 1985. ISBN 3-613-01068-2 (101 U-Bahn-Betriebe der Welt, einschl. Beschreibung des Frankfurter Betriebs)
  • Walter Söhnlein, Jürgen Leindecker: Die Frankfurter Lokalbahn und ihre Elektrischen Taunusbahnen. GeraMond, München 2000. ISBN 3-932785-04-5 (Die U-Bahn ist nicht zentraler Gegenstand des Buches, als Nachfolgerin der Lokalbahnstrecken wird die Entwicklung der A-Strecken jedoch ausführlich beschrieben)
  • Thomas Hanna-Daoud (Red.): Nahverkehr in Frankfurt. Trambahn, U-Bahn, S-Bahn, Omnibus, Eisenbahn. Strassenbahn-Nahverkehr special. Nr. 7. GeraMond, München 2000. ISBN 3-89724-010-6 (Sonderheft des bekannten ÖPNV-Magazins zu allen Frankfurter ÖV-Netzen)
  • Magistrat der Stadt Frankfurt am Main Stadtbahnbauamt (Hrsg.): Die C-Strecke der U-Bahn Frankfurt am Main. Stadtbahnbauamt, Frankfurt am Main 1986. (Informationen über Planung, Bau und Architektur der C-Strecke in Wort und Bild)
  • Stadt Frankfurt am Main (Hrsg.): Gesamtverkehrsplan Frankfurt am Main. Ergebnisbericht 2004 (pdf). (Studie im Auftrag des Stadtplanungsamts zur zukünftigen Entwicklung Frankfurter Verkehrsnetze)
  • Stadt Frankfurt am Main (Hrsg.): Inbetriebnahme der U-Bahn. Übergabe der Hauptwache und Eröffnung des Nordwestzentrums. Publizität des Presse- und Informationsamts, Frankfurt am Main 1969.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]