ฟิลิป โชวอลเตอร์ เฮนช์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฟิลิป โชวอลเตอร์ เฮนช์
วันที่เกิด 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1896(1896-02-28)
พิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา
วันที่เสียชีวิต 30 มีนาคม ค.ศ. 1965 (69 ปี)
โอโชริออส จาเมกา
เชื้อชาติ อเมริกัน
สาขา การแพทย์
สถาบันที่ทำงาน คลินิกเมโย
สถาบันการศึกษาที่เรียน วิทยาลัยลาฟาแย็ต
มหาวิทยาลัยพิตต์สเบิร์ก
งานที่เป็นที่รู้จัก ค้นพบคอร์ติโซน
รางวัลที่ได้รับ รางวัลแลสเกอร์-ดีเบกคี (ค.ศ. 1949)
รางวัลมูลนิธิพาสซาโน (ค.ศ. 1950)
รางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ (ค.ศ. 1950)

ฟิลิป โชวอลเตอร์ เฮนช์ (อังกฤษ: Philip Showalter Hench; 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 189630 มีนาคม ค.ศ. 1965) เป็นแพทย์ชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองพิตต์สเบิร์ก เป็นบุตรของจาคอบ บิกเลอร์ เฮนช์และคลารา โชวอลเตอร์[1] เรียนจบปริญญาตรีจากวิทยาลัยลาฟาแย็ต ก่อนจะทำงานเป็นแพทย์สนามและได้รับปริญญาเอกสาขาแพทยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยพิตต์สเบิร์ก เฮนช์ทำงานที่โรงพยาบาลเซนต์ฟรานซิสและเป็นสมาชิกของคลินิกเมโย[2] ระหว่างปี ค.ศ. 1928–1929 เฮนช์ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยไฟรบูร์กและคลินิกฟรีดริช ฟอน มึลเลอร์ในมิวนิก[3]

เฮนช์ทำงานที่คลินิกเมโยในปี ค.ศ. 1923 ในภาควิชาโรครูมาตอยด์และเป็นหัวหน้าภาควิชาในอีก 3 ปีต่อมา เฮนช์ตั้งสมมติฐานว่าสเตอรอยด์อาจช่วยบรรเทาอาการปวดข้อได้ เจึงร่วมมือกับนักชีวเคมี เอ็ดเวิร์ด แคลวิน เคนดัลล์ ทดลองใช้สเตอรอยด์ที่สกัดจากต่อมหมวกไตรักษาผู้ป่วยโรคข้ออักเสบ ต่อมาสารชนิดนี้เรียกว่าคอร์ติโซน[4] ในปี ค.ศ. 1950 เฮนช์ เคนดัลล์และทาเดอุช ไรค์สไตน์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ จากผลงานการค้นพบฮอร์โมนของต่อมหมวกไต รวมถึงระบุโครงสร้างและผลทางชีววิทยา[5]

เฮนช์แต่งงานกับแมรี เจเนวีฟ คาห์เลอร์ในปี ค.ศ. 1927 มีบุตรด้วยกัน 3 คน[6] เฮนช์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1965 ด้วยโรคปอดบวม ขณะพักผ่อนอยู่ที่เมืองโอโชริออส ประเทศจาเมกา

อ้างอิง[แก้]