พระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
| พระเจ้าฌ็องที่ 2 | |
|---|---|
| พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส | |
| ครองราชย์ | 22 สิงหาคม ค.ศ. 1350 - 8 เมษายน ค.ศ. 1364 |
| ราชาภิเษก | 26 กันยายน ค.ศ. 1350 |
| ก่อนหน้า | พระเจ้าฟิลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส |
| ถัดไป | พระเจ้าชาร์ลที่ 5 แห่งฝรั่งเศส |
| พระราชสมภพ | 16 เมษายน ค.ศ. 1319 เลอมองส์ ในประเทศฝรั่งเศส |
| สวรรคต | 8 เมษายน ค.ศ. 1364 วังซาวอยในกรุงลอนดอนในราชอาณาจักรอังกฤษ |
| พระอัครมเหสี | ฌานแห่งโอแวร์ญ |
| พระราชบุตร | พระเจ้าชาร์ลที่ 5 แห่งฝรั่งเศส พระเจ้าลุยจีที่ 1 แห่งนาโปลี ฌ็อง ดยุกแห่งเบร์รี ฟีลิปที่ 2 ดยุกแห่งบูร์กอญ ฌานแห่งวาลัว สมเด็จพระราชินีแห่งนาวาร์ อีซาแบลแห่งวาลัว |
| ราชวงศ์ | วาลัว |
| พระราชบิดา | พระเจ้าฟิลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส |
| พระราชมารดา | ฌานแห่งบูร์กอญ |
พระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (อังกฤษ: John II of France หรือ John the Good หรือ ฝรั่งเศส: Jean le Bon ; 16 เมษายน ค.ศ. 1319 - 8 เมษายน ค.ศ. 1364) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสองค์ที่สองของราชวงศ์วาลัว ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1364 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1364 พระองค์ทรงได้รับความพ่ายแพ้ในยุทธการปัวตีเย (Battle of Poitiers) ในสงครามร้อยปีและทรงถูกจับตัวนำไปยังราชอาณาจักรอังกฤษ และเสด็จสวรรคตในอังกฤษหลังจากที่ทรงตัดสินพระทัยกลับไปเป็นนักโทษเป็นครั้งที่สองหลังจากเสด็จกลับไปฝรั่งเศสเพื่อหาทุนในการไถ่พระองค์คืนตามที่ฝ่ายอังกฤษเรียกร้องเป็นจำนวน 3,000,000 คราวน์แต่ไม่ทรงสามารถทำได้
พระเจ้าฌ็องที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1319 ที่เลอมองส์ในประเทศฝรั่งเศส พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฟิลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส และฌานแห่งบูร์กอญ ในปี ค.ศ. 1332 ทรงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น เคานต์แห่งอ็องฌู, เคานต์แห่งแมน และดยุกแห่งนอร์ม็องดี; ต่อมาในปี ค.ศ. 1344 พระองค์ก็ทรงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเคานท์แห่งปัวตีเย; ปีต่อมาดยุคแห่งอากีแตน และระหว่างปี ค.ศ. 1361 ถึงปี ค.ศ. 1363 ก็ทรงดำรงตำแหน่งเป็นดยุกแห่งบูร์กอญ (ในชื่อฌ็องที่ 1) นอกจากนั้นแล้วการเสกสมรสของพระองค์กับฌาน เคาน์เตสแห่งโอแวร์ญและบูโลญก็ทำให้ทรงได้เป็นเคานท์แห่งโอแวร์ญและบูโลญน์ระหว่างปี ค.ศ. 1349 ถึงปี ค.ศ. 1360
พระเจ้าจอห์นเสด็จขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1350 ในฐานะพระมหากษัตริย์ทรงล้อมรอบพระองค์ด้วยผู้บริหารที่ไม่มีสมรรถภาพ และพระองค์เองก็พอพระทัยในการหาความสำราญส่วนพระองค์จากเงินในพระคลัง แต่ต่อมาก็ทรงทำหน้าที่การบริหารประเทศด้วยพระองค์เอง
อ้างอิง
[แก้ | แก้ไขต้นฉบับ]- J. Deviosse, Jean Le Bon, Paris, 1985