พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ
King John.jpg

พระปรมาภิไธย พระเจ้าจอห์น
พระอิสริยยศ พระมหากษัตริย์อังกฤษ
ลอร์ดแห่งไอร์แลนด์
ราชวงศ์ ราชวงศ์แพลนแทเจเนต
ครองราชย์ 6 เมษายน ค.ศ. 1199 ถึง
19 ตุลาคม ค.ศ. 1216
ระยะครองราชย์ 17 ปี
รัชกาลก่อนหน้า พระเจ้าริชาร์ดที่ 1
รัชกาลถัดไป พระเจ้าเฮนรีที่ 3
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระราชสมภพ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1166
เมืองอ๊อกซฟอร์ด
สวรรคต 19 ตุลาคม ค.ศ. 1216
นอตติงแฮมเชอร์
พระราชบิดา พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ
พระราชมารดา พระนางเอลินอร์แห่งอากีแตน
พระมเหสี อิซาเบล เคาน์เตสแห่งกลอสเตอร์
พระนางอิซาเบลลาแห่งอ็องกูแลม
พระราชโอรส/ธิดา 5 พระองค์

พระเจ้าจอห์น[1] หรือที่รู้จักในพระนาม “จอห์นผู้เสียแผ่นดิน” (อังกฤษ: John หรือ John Lackland ค.ศ. 1166-1216) เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1199-1216 พระราชโอรสพระองค์เล็กในพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ และพระนางเอลินอร์แห่งอากีแตน ประสูติที่ออกซ์ฟอร์ด อ็อกซฟอร์ดเชอร์ ประเทศอังกฤษ นับเป็นพระมหากษัตริย์ที่มีผู้นิยมชมชอบน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศอังกฤษ ทรงเคยพยายามที่จะยึดราชบรรลังก์ระหว่างที่พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 ถูกจองจำอยู่ในประเทศเยอรมนี (พ.ศ. 1736-37) แต่ได้รับอภัยโทษและรับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์โดยพระเจ้าเฮนรีที่ 1 เอง เพื่อตัดสิทธิ์เจ้าชายอาเธอร์พระโอรสของจอฟฟรีย์พระเชษฐาองค์พี่ของพระเจ้าจอห์น

การเรียกร้องสิทธิ์ในการครองราชย์ของอาเธอร์ได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสและหลังจากเจ้าชายอาเธอร์ถูกปลงพระชนม์โดยคำสั่งของพระเจ้าจอห์นเมื่อ พ.ศ. 1746 พระเจ้าฟิลิปได้ยกทัพที่เหนือกว่าเข้ามาบุกยึดอังกฤษระหว่าง พ.ศ. 1747-48 ได้เกือบหมด ยกเว้นบางส่วนของอากีแตน (Aquitaine) ในปี พ.ศ. 1749 พระเจ้าจอห์นไม่ทรงยอมรับ “สตีเฟน แลงตัน” เป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ดังนั้น ในปี พ.ศ. 1751 ราชอาณาจักรของพระองค์จึงถูกประกาศเป็นอาณาจักรต้องห้ามโดยพระสันตปาปา และถูกคว่ำบาตร (พ.ศ. 1752) ซึ่งในที่สุดพระองค์ทรงยอมแพ้ปฏิบัติตามในปี พ.ศ. 1756

รัฐบาลที่กดขี่ของพระองค์ประกอบกับความล้มเหลวในการยึดนอร์มังดีกลับคืน มีผลให้เกิดการถูกต่อต้านจากกลุ่มขุนนางซึ่งนำไปสู่การเรียกร้องการปฏิรูปรัฐธรรมนูญ กลุ่มขุนนางได้เข้าเฝ้าพระองค์ที่รันนีมีด (Runnymede) และบังคับให้ทรงลงพระปรมาภิไธยประทับทรงประทับพระราชลัญจกร บน มหากฎบัตร (แมกนาคาร์ตา) เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 1758 ซึ่งเป็นรากฐานแห่งรัฐธรรมนูญของประเทศอังกฤษในเวลาต่อมา การปฏิเสธไม่ยอมรับเป็นส่วนสำคัญในการชักนำให้เกิดสงครามขุนนางครั้งแรกระหว่างปี พ.ศ. 1794-96

อ้างอิง[แก้]

  1. ราชบัณฑิตยสถาน, สารานุกรมประเทศในทวีปยุโรป ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, ราชบัณฑิตยสถาน, 2550, หน้า 475
ก่อนหน้า พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ ถัดไป
พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 2leftarrow.png England COA.svg
พระมหากษัตริย์อังกฤษ
(ราชวงศ์แพลนแทเจเนต)

(ค.ศ. 1199ค.ศ. 1216)
2rightarrow.png พระเจ้าเฮนรีที่ 3