คารอน (ดาวบริวาร)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
คารอน (Charon)
ภาพวาดแสดงชารอน มองจากพลูโต
ภาพวาดคารอนตามจินตนาการของนักดาราศาสตร์
ลักษณะของวงโคจร [1]
จุดเริ่มยุค 2,452,600.5
กึ่งแกนเอก: 19,571 ± 4 กม.
ความเยื้องศูนย์กลาง: 0.00000 ± 0.00007
คาบการโคจร: 6.387230 ± 0.000001 วัน
(6 วัน 9 ชั่วโมง 17 นาที 36.7 ± 0.1 วินาที)
ความเอียง: 112.78±0.02° (to the ecliptic)
0.00°±0.014° (to Pluto's equator)
119.59±0.02° (to Pluto's orbit)
ดาวบริวารของ: ดาวพลูโต

คารอน (Charon) เป็นดาวบริวารของดาวพลูโต ที่ถูกค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2521 โดยเจมส์ คริสตี นักดาราศาสตร์แห่งหอดูดาวกองทัพเรือสหรัฐ ทุกวันนี้นักดาราศาสตร์พบว่า คารอน มีขนาดใกล้เคียงกับพลูโต คือ มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1207 กิโลเมตร ขณะที่พลูโตมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2390 กิโลเมตร และจากนิยามใหม่ของดาวเคราะห์และดาวเคราะห์แคระ อาจถือได้ว่า คารอนและพลูโต เป็นดาวคู่ ที่เป็นดาวเคราะห์แคระอยู่ในแถบไคเปอร์ ภายหลังการค้นพบดาวบริวารอีกสองดวงของพลูโต คือ นิกซ์ (Nix) และไฮดรา (Hydra) เมื่อ พ.ศ. 2548 บางครั้งนักดาราศาตร์ก็อ้างอิงถึงคารอนว่า พลูโต I

การค้นพบคารอน [แก้]

ภาพถ่ายของพลูโต ที่ทำให้เจมส์ คริสตี ค้นพบคารอน

เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2521 เจมส์ คริสตี (James W. Christy) ได้พบคารอนโดยบังเอิญ จากการศึกษาภาพถ่ายของพลูโต เพื่อคำนวณหาข้อมูลวงโคจร เขาพบว่าด้านหนึ่งของผิวดาว มีรอยป่องแปลกๆ รอยป่องนี้ดูจะเคลื่อนไปรอบพลูโตทุก 6.4 วัน เขาสรุปว่านั่นคือดาวบริวารของพลูโต [2] และตั้งชื่อดาวดวงนี้ว่า คารอน (Charon) ตามชื่อของ คนพายเรือพาวิญญาณ ข้ามแม่น้ำแห่งความตายไปสู่อาณาจักรของฮาเดส (พลูโต) ในตำนานกรีก และเพื่อเป็นเกียรติแก่ภรรยาของเขา ที่ชื่อ ชาร์ลีน

นักดาราศาสตร์จะได้ศึกษาคารอน และพลูโต อย่างละเอียดในปี พ.ศ. 2558 เมื่อยานนิวฮอไรซันส์ ของนาซา ซึ่งถูกปล่อยเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2549 เดินทางไปถึงวงโคจรของดาวทั้งสอง ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558

อ้างอิง [แก้]

  1. Marc W. Buie, William M. Grundy, Eliot F. Young, Leslie A. Young, S. Alan Stern (2006). "Orbits and photometry of Pluto's satellites: Charon, S/2005 P1, and S/2005 P2". Astronomical Journal 132: 290. arXiv:astro-ph/0512491. 
  2. http://www.isiam.info/cosmos/pluto.html