ไมมัส (ดาวบริวาร)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Mimas
Mimas Cassini.jpg
ลักษณะของวงโคจร[1]
กึ่งแกนเอก: 185,539 กิโลเมตร
ความเอียง: 1.574 °
ดาวบริวารของ: ดาวเสาร์
ลักษณะทางกายภาพ
มิติ: 415.6 × 393.4 × 381.2 กิโลเมตร [2]
เส้นผ่านศูนย์กลางเฉลี่ย: = 198.2 ± 0.4 กิโลเมตร
(0.0395 เท่าของโลก) [2]
พื้นที่ผิว: ~490 000 ตารางกิโลเมตร
พื้นที่ผืนดิน: แม่แบบ:Gr m/s² (0.648%g)
ปริมาตร: ~32 900 000 ลูกบาศ์กกิโลเมตร
มวล: (3.749 3 ± 0.003 1)×1019 kg[3][4]
(6.3×10−6 Earths)
ความหนาแน่นเฉลี่ย: 1.1479 ± 0.007 g/cm³[2]
ความเร็วหลุดพ้น: แม่แบบ:V2 km/s
อัตราส่วนสะท้อน: 0.962 ± 0.004 (geometric)[5]
อุณหภูมิ: ~64 K
โชติมาตรปรากฏ: 12.9[6]

ไมมัส เป็นดาวบริวารของดาวเสาร์ ที่ค้นพบในปี ค.ศ. 1789 โดย วิลเลียม เฮอร์เชล[7] ตั้งชื่อมาจากยักษ์ไมมัส ลูกชายของไกอาในเทพปกรณัมกรีก มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 396 กิโลเมตร หรือ 246 ไมล์ เป็นดาวบริวารที่ 20 ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะและเป็นวัตถุทางดาราศาสตร์ที่เล็กที่สุดที่เป็นที่รู้จักจะอยู่ในรูปทรงโค้งมนของตัวเองเพราะแรงโน้มถ่วง

การค้นพบ[แก้]

ไมมัส ถูกค้นพบโดยนักดาราศาสตร์ วิลเลียม เฮอร์เชล ในวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1789 เขาบันทึกการค้นพบของเขาไว้ดังต่อไปนี้ "สว่างยิ่งใหญ่ของกล้องโทรทรรศน์สี่สิบฟุตของฉันคือประโยชน์เพื่อว่าเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1789 ผมตั้งข้อสังเกตดาวบริวารที่เจ็ดที่ตั้งอยู่แล้วที่ยืดตัวทางตะวันตกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"[8]

การตั้งชื่อ[แก้]

ไมมัส ถูกตั้งชื่อมาจากหนึ่งในไททัน ในเทพปกรณัมกรีก คือ ไมมัส ชื่อของดาวบริวารทั้งเจ็ดเป็นที่รู้จักหลังจากนั้นของดาวเสาร์

ลักษณะทางกายภาพ[แก้]

การสำรวจ[แก้]

ยานไพโอเนีย 11 ได้บินผ่านดาวเสาร์ในปี ค.ศ. 1979[9] และมันใกล้เข้ามาถึงไมมัสอยู่ 104,263 กิโลเมตรในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1979 วอยเอจเจอร์ 1 ได้บินผ่านในปี ค.ศ. 1980 และวอยเอจเจอร์ 2 ในปี ค.ศ. 1981

ไมมัส ได้รับการถ่ายภาพหลายครั้ง โดย ยานสำรวจอวกาศแคสซีนี ซึ่งเข้าสู่วงโคจรรอบดาวเสาร์ในปี ค.ศ. 2004 ใกล้กับที่บินผ่านที่เกิดขึ้นในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ขณะที่แคสสินีบินผ่านไมมัสที่ 9,500 กิโลเมตร (5,900 ไมล์)

อ้างอิง[แก้]

  1. Harvey, Samantha (April 11, 2007). "NASA: Solar System Exploration: Planets: Saturn: Moons: Mimas: Facts & Figures". NASA. สืบค้นเมื่อ 2007-10-10. 
  2. 2.0 2.1 2.2 doi: 10.1007/978-1-4020-9217-6_24
    This citation will be automatically completed in the next few minutes. You can jump the queue or expand by hand
  3. doi: 10.1086/508812
    This citation will be automatically completed in the next few minutes. You can jump the queue or expand by hand
  4. Jacobson, R. A.; Spitale, J. และคณะ (2005). "The GM values of Mimas and Tethys and the libration of Methone". Astronomical Journal 132 (2): 711. Bibcode:2006AJ....132..711J. doi:10.1086/505209. 
  5. doi: 10.1126/science.1134681
    This citation will be automatically completed in the next few minutes. You can jump the queue or expand by hand
  6. Observatorio ARVAL (April 15, 2007). "Classic Satellites of the Solar System". Observatorio ARVAL. สืบค้นเมื่อ 2011-12-17. 
  7. Herschel, W. (1790). "Account of the Discovery of a Sixth and Seventh Satellite of the Planet Saturn; With Remarks on the Construction of Its Ring, Its Atmosphere, Its Rotation on an Axis, and Its Spheroidical Figure". Philosophical Transactions of the Royal Society of London 80 (0): 1–20. doi:10.1098/rstl.1790.0001. 
  8. Herschel, William Philosophical Transactions of the Royal Society of London, Vol. 80, reported by Arago, M. (1871). "Herschel". Annual Report of the Board of Regents of the Smithsonian Institution: 198–223. สืบค้นเมื่อ 2006-11-26. 
  9. "Pioneer 11 Full Mission Timeline". Dmuller.net. สืบค้นเมื่อ 2012-02-26. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]