หลุยส์ วิตตอง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
หลุยส์ วิตตอง
ประเภท ส่วนหนึ่งของบริษัทผู้ถือหุ้น
ก่อตั้ง 1854; 162 ปีก่อน (1854)
ผู้ก่อตั้ง หลุยส์ วิตตอง
จำนวนที่ตั้ง 3,708 (2014)[1]
บุคลากรหลัก ไมเคิล เบิร์ค[2] (ประธานกรรมการบริหาร)
นิโคลัส เก็สคิเอร์ (ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์)
คิม โจนส์ (ผู้อำนวยการฝ่ายพร้อมสไตล์บุรุษ)
เซแซร์ รูบิโอ (ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์)
อุตสาหกรรม ขายปลีก
ผลิตภัณฑ์ สินค้าฟุ่มเฟือย
รายได้ Increase $ 10 พันล้าน (2016)[3]
พนักงาน 121,289 (2014)[1]
บริษัทแม่ แอลวีเอ็มเอช โมเอต์ เฮนเนสซี่ หลุยส์ วิตตอง
เว็บไซต์ louisvuitton.com
Louis Vuitton CL.svg

หลุยส์วิตตองมาย์ตีเยร์ (ฝรั่งเศส: Louis Vuitton Malletier) หรือมักเรียกว่า หลุยส์วิตตอง (Louis Vuitton) และย่อว่า แอลวี (LV) เป็นบริษัทเครื่องแต่งกายตามสมัยนิยมซึ่งนายหลุยส์ วิตตอง ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1854 และเป็นเจ้าของยี่ห้อ หลุยส์ วิตตอง (Louis Vuitton ลุยวิตตง) อักษรย่อแอลวีดังกล่าวปรากฏบนผลิตภัณฑ์ส่วนใหญ่ของบริษัทซึ่งมีตั้งแต่กระเป๋าหรูหรา สินค้าทำจากหนังสัตว์ ไปจนถึงสินค้าพร้อมใส่ รองเท้า นาฬิกา เครื่องทองของประดับ แว่นตา และหนังสือ ปัจจุบัน ลุยวิตตงเป็นบริษัทด้านเครื่องแต่งกายตามสมัยนิยมชั้นนำแห่งหนึ่งของโลก ผลิตและขายสินค้าของตนเองทางร้านที่ตนเป็นเจ้าของ ผ่านห้างสรรพสินค้า และผ่านระบบอี-คอมเมิร์ซ[4][5] นอกจากนี้ ยี่ห้อหลุยส์ วิตตอง ยังได้รับการขนานนามว่ามีราคาแพงที่สุดติดต่อกันหกปี (ค.ศ. 2006 ถึง 2012) ด้วย[6]

ประวัติ[แก้]

ก่อตั้งขึ้นในสงครามโลกครั้งที่สอง[แก้]

หลุยส์ วิตตอง ก่อตั้งโดย "หลุยส์ วิตตอง" ในปี ค.ศ.1854 ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส[7] โดยปี ค.ศ.1885 บริษัท ได้เปิดร้านสาขาแรกในกรุงลอนดอน จากที่มีการเลียนแบบอย่างต่อเนื่องของหลุยส์ วิตตองแล้ว วิตตองจึงสร้างรูปแบบใหม่ คือผ้าใบดามิเยร์ ในปี ค.ศ.1892 หลุยส์ วิตตอง ได้เสียชีวิต และฝ่ายบริหารของบริษัท ได้ส่งมอบกิจการให้กับลูกชายของเขา[7][5]

ในปี ค.ศ.1896 "จอร์จ วิตตอง" ได้เปิดตัวกระเป๋าผ้าใบรูปแบบใหม่ คือ ผ้าใบมอนอแกรม

โฆษณาสำหรับกระเป๋า หลุยส์ วิตตอง ในปี ค.ศ.1898

ในปี ค.ศ.1913 วิตตองได้เปิดร้านค้าใหม่ในช็องเซลีเซ เป็นร้านค้าสินค้าทางท่องเที่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลกในเวลานั้น ร้านยังเปิดในนิวยอร์ก มุมไบ วอชิงตัน ดี.ซี. ลอนดอน อะเล็กซานเดรีย และบัวโนสไอเรส

ในปี ค.ศ.1936 จอร์จ วิตตอง ได้เสียชีวิต และลูกชายของเขา "แกสตัน-หลุยส์ วิตตอง" คาดว่าจะได้ควบคุมบริษัทแทนพ่อของเขา[7]

ความร่วมมือ[แก้]

ในสงครามโลกครั้งที่สอง หลุยส์ วิกตองได้เข้าร่วมมือกับระบอบนาซี ในช่วงเยอรมันยึดครองของฝรั่งเศส หนังสือฝรั่งเศสหลุยส์วิตตอ ฝรั่งเศสซากา ประพันธ์โดยนักข่าวฝรั่งเศส ชื่อ "สเตฟานี บอน วิซินิตี้" และเผยแพร่โดย "ปาริเซียน เอดิชั่นส์ เฟยาร์ด"[8] บอกว่าสมาชิกของครอบครัววิตตอง ช่วยงานรัฐบาลหุ่นเชิดที่นำโดยนายจอมพลฟิลิปป์ เพเตน และเพิ่มความมั่งคั่งให้กับพวกเขา จากการทำธุรกิจกับชาวเยอรมัน ครอบครัววิตตองตั้งโรงงานเพื่อผลิตสิ่งประดิษฐ์อันน่ายกย่องให้กับเพเตน ซึ่งรวมถึงประติมากรรมมากกว่า 2,500 ชิ้น

แคโรไลน์ บาบูลล์ โฆษกของสำนักพิมพ์เฟยาร์ด กล่าวว่า "พวกเขาไม่ได้โต้แย้งอะไรในหนังสือ แต่พวกเขากำลังพยายามที่จะฝังมันโดยแกล้งทำเป็นมันไม่ได้อยู่"[9] การตอบสนองต่อการเปิดตัวของหนังสือเล่มนี้ในปี ค.ศ.2004 โฆษกของ LVMH กล่าวว่า "นี่คือประวัติศาสตร์โบราณ หนังสือเล่มนี้ครอบคลุมช่วงเวลาที่ครอบครัวทำงานและนานก่อนที่มันจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของ LVMH เรามีความหลากหลาย อดทนกับทุกสิ่ง ที่ควรจะเป็นในบริษัทสมัยใหม่"[9] และโฆษกของ LVMH ยังกล่าวเหน็บแนมกับนิตยสาร Le Canard enchaîné ว่า "เราไม่ได้ปฏิเสธข้อเท็จจริง แต่ที่น่าเสียใจที่ผู้เขียนวิซินิตี้ได้พูดเกินจริง เรายังไม่ได้สร้างแรงกดดันใดๆกับใคร ถ้าผู้สื่อข่าวต้องการตรวจสอบด้วยตัวเอง มันก็จะดีกับตัวผม"[9]

1945 ถึง 2000[แก้]

ร้านหลุยส์วิตตองในลูกาโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ร้านหลุยส์วิตตองในโทรอนโต ประเทศแคนาดา

ในช่วงเวลานี้หลุยส์วิตตองเริ่มนำเอาหนังมาใช้ในผลิตภัณฑ์ส่วนใหญ่ซึ่งมีตั้งแต่กระเป๋าและกระเป๋าถือขนาดเล็กไปจนถึงกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ บริษัทได้ปรับปรุงลายผ้ามอนอแกรมในปี ค.ศ.1959[7] เพื่อเพิ่มความนุ่มนวลให้กับกระเป๋า เป็นที่เชื่อกันว่าในปี ค.ศ.1920 การปลอมแปลงได้กลายเป็นประเด็นสำคัญที่จะดำเนินต่อไปในศตวรรษที่ 21[5] ในปี 1966 กระเป๋าพาพิลลอนได้เปิดตัว (กระเป๋าทรงกระบอกที่ยังคงเป็นที่นิยมในปัจจุบัน) โดยปี ค.ศ.1977 มีรายได้ประจำปีไม่เกิน 70 ล้านฟรังก์ (48 ล้านบาท)[10] หนึ่งปีต่อมาได้เปิดร้านครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น ในกรุงโตเกียวและโอซะกะ ในปี ค.ศ.1981 ริษัทได้ร่วมมือกับ อเมริกาส์คัพ เพื่อสร้างหลุยส์วิตตองคัพ สำหรับการแข่งขันเรือยอชท์ หลังจากที่หลุยส์ วิตตอง ขยายสาขาในเอเชียด้วยการเปิดสาขาในกรุงไทเปในประเทศไต้หวันในปี ค.ศ.1983 และในกรุงโซลประเทศเกาหลีใต้ในปี ค.ศ.1984 ในปี ค.ศ.1985 สายหนังอีพิ ถูกนำมาใช้[7]

เหตุการณ์สุดท้ายในศตวรรษที่ 20 มีการเปิดตัวบรรทัดมินิมอนอแกรม ในปี ค.ศ.1999 และในปี ค.ศ.2000 ได้เปิดร้านแรกในแอฟริกา ที่กรุงมาร์ราคิช ประเทศโมร็อกโก และในที่สุดการประมูลที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติในเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี โต๊ะเครื่องแป้ง ที่ได้รับการออกแบบโดยชารอน สโตน ถูกขายพร้อมกับเงินที่ได้รับนั้นไปบริจาคให้กับมูลนิธิวิจัยโรคเอดส์[7]

2001 ถึง 2011 [แก้]

ร้านหลุยส์วิตตองในใจกลางเมืองฮ่องกง

โดยปี ค.ศ.2001 สตีเฟน สโปรส ร่วมมือกับมาร์ค เจคอบส์ ออกแบบกระเป๋าวิตตองรุ่นจำนวนจำกัด[7] ที่ให้ภาพกราฟฟิตีที่เขียนขึ้นในรูปแบบอักษรย่อ จาคอบส์ยังได้สร้างสร้อยข้อมือที่มีเสน่ห์ ซึ่งเป็นชิ้นแรกของเครื่องประดับจากแอลวี ภายในปีเดียวกัน[7]

ในปี ค.ศ.2002 ได้มีการเปิดตัวคอลเลกชั่นนาฬิกาแทมเบอร์ ในช่วงปีนี้อาคารแอลวี ในโตเกียว ย่านกินซ่าถูกเปิด

หลุยส์วิตตองตั้งอยู่บนถนนที่มีชื่อเสียงในช็องเซลีเซ
หลุยส์วิตตองในบริกแกท, ลีดส์, สหราชอาณาจักร

ในปี ค.ศ.2004 หลุยส์ วิตตองได้ฉลองครบรอบ 150 ปี แบรนด์ยังคงเปิดตัวร้านค้าในนิวยอร์ก เซาเปาลู เม็กซิโกซิตี กังกุน และโจฮันเนสเบิร์ก นอกจากนี้ยังได้เปิดร้านค้าทั่วโลก และแห่งแรกในเซี่ยงไฮ้ จนถึงปี ค.ศ.2005 หลุยส์ วิตตอง เปิดร้านแห่งใหม่ในช็องเซลีเซ ในปารีส ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกชาวอเมริกันชื่อ เอริค คาร์ลสัน และได้เปิดตัวคอลเลกชั่นนาฬิกาอย่าง "สปีดี้"

ในปี ค.ศ.2010 หลุยส์ วิตตอง เปิดร้านที่หรูหราที่สุดในกรุงลอนดอน[11]

ในช่วงต้นปี ค.ศ.2011 หลุยส์ วิตตองได้ว่าจ้าง คิม โจนส์ ในฐานะ "Men Ready-to-Wear Studio และ Style Director" เขากลายเป็นนักออกแบบชั้นนำของเสื้อผ้าบุรุษ ในขณะที่ทำงานภายใต้การกำกับบริษัทของมาร์ค เจคอบส์[12]

เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ.2011 หลุยส์ วิตตอง เปิดตัวเกาะเมสัน  แห่งแรกในสิงคโปร์ ซึ่งเป็นแห่งแรกที่เปิดให้บริการในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

2012 สู่การนำเสนอ[แก้]

เมื่อวันที่กันยายน ค.ศ.2013 บริษัทได้ว่าจ้างดาร์เรน สปาซีอานี เพื่อเป็นผู้จัดเก็บอุปกรณ์เสริม เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ.2013 บริษัทยืนยันว่า นิโคลัส เกสเคียร์ ได้รับการว่าจ้างให้มาแทนที่มาร์ค เจคอบส์ เป็นผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ของคอลเลกชั่นของผู้หญิง[13][14]

เมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ.2014 เอดวร์ด ชไนเดอร์ ได้กลายเป็นหัวหน้าฝ่ายสื่อประชาสัมพันธ์และข่าวประชาสัมพันธ์ที่หลุยส์ วิตตอง ภายใต้เฟรเดริก วิงค์เลอร์ ซึ่งเป็นผู้อำนวยการด้านการสื่อสารและเหตุการณ์ของหลุยส์ วิตตอง[15]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Louis Vuitton Annual Report 2014
  2. "lvmh moet hennessy louis vui (MC:EN Paris): Executive profile: Michael Burke". Bloomberg Business. สืบค้นเมื่อ 15 February 2015. 
  3. Louis Vuitton Annual Report 2016
  4. 5.0 5.1 5.2 Martin, Richard (1995). Contemporary fashion. London: St. James Press. p. 750. ISBN 1-55862-173-3. 
  5. Roberts, Andrew. "Louis Vuitton Tops Hermes As World's Most Valuable Luxury Brand". Bloomberg. สืบค้นเมื่อ 28 May 2012. 
  6. 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 "Timeline". Louis Vuitton. สืบค้นเมื่อ 3 March 2008. 
  7. "Fayard". 
  8. 9.0 9.1 9.2 Willsher, Kim (3 June 2004). "Louis Vuitton's links with Vichy regime exposed, The Guardian, June 3, 2004.". London. สืบค้นเมื่อ 11 May 2010. 
  9. "1977 Exchange Rates". สืบค้นเมื่อ 16 May 2010. 
  10. Zenner, Brittany. "Insidelux.com". Insidelux.com. สืบค้นเมื่อ 29 April 2011. 
  11. White, Belinda. "Kim Jones takes the helm at Louis Vuitton menswear". The Telegraph. สืบค้นเมื่อ 26 May 2012. 
  12. Socha, Miles (24 September 2013). "Louis Vuitton Taps Accessories Designer Darren Spaziani". WWD. สืบค้นเมื่อ 24 September 2013. 
  13. Socha, Miles (4 November 2013). "Louis Vuitton Confirms Nicolas Ghesquière Hire". WWD. สืบค้นเมื่อ 4 November 2013. 
  14. Socha, Miles (17 March 2014). "Louis Vuitton Taps Edouard Schneider to Head P.R.". WWD. สืบค้นเมื่อ 18 March 2014. 


หลุยส์ วิตตอง ในประเทศไทย[แก้]

หลุยส์ วิตตอง ในประเทศไทยมีดังนี้ คือ [1]