ดียอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
คริสตีย็อง ดียอร์ เอสอี
ประเภทมหาชน
การซื้อขาย
ก่อตั้ง16 ธันวาคม 1946; 73 ปีก่อน (1946-12-16)
ผู้ก่อตั้งคริสตีย็อง ดียอร์
ที่ตั้ง30 Avenue Montaigne, ปารีส, ฝรั่งเศส
จำนวนที่ตั้ง210
พื้นที่ที่ให้บริการทั่วโลก
บุคลากรหลัก
แบร์นาร์ อาร์โน (ประธาน)
Sidney Toledano (รองประธานและซีอีโอ)[1]
Maria Grazia Chiuri(ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์)
คิม โจนส์[2](ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์)
อุตสาหกรรมสินค้าฟุ่มเฟือย
ผลิตภัณฑ์
  • เครื่องแต่งกายปละรองเท้า
  • ห้างสรรพสินค้า
  • Other specialty
รายได้Increase 46.826 billion (2018)[3]
รายได้จากการดำเนินงานIncrease €9.875 billion (2018)[3]
กำไรIncrease €2.574 billion (2018)[3]
สินทรัพย์Increase €77.271 billion (2018)[3]
ทุนIncrease €36.372 billion (2018)[3]
พนักงาน84,981 (2018)[3]
บริษัทลูก
บริษัทย่อย
เว็บไซต์dior.com

คริสตีย็อง ดียอร์ เอสอี (ฝรั่งเศส: kʁistjɑ̃ djɔʁ, อังกฤษ: Christian Dior SE) รู้จักทั่วไปในชื่อ ดียอร์ หรือดิออร์ เป็นบริษัทสินค้าฟุ่มเฟือย จากประเทศฝรั่งเศส มีประธานเป็นนักธุรกิจชาวฝรั่งเศสคือ แบร์นาร์ อาร์โน หัวหน้าในกลุ่มแอลวีเอ็มเอช กลุ่มธุรกิจที่หรูหราที่สุดในโลก ซึ่งดียอร์ถือหุ้นไป 42.36% และสิทธิในการออกเสียง 59.01% ในแอลวีเอ็มเอช[4][5] บริษัทได้ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1946 โดยนักออกแบบคริสตีย็อง ดียอร์ ปัจจุบันได้ออกแบบและจำหน่ายทั้งเสื้อผ้า เครื่องหนัง เครื่องประดับ รองเท้า นาฬิกา น้ำหอม เครื่องสำอาง ผลิตภัณฑ์ดูแลผิว และรวมไปถึงโอตกูตูร์ ภายใต้ชื่อ คริสตีย็อง ดียอร์ โอตกูตูร์ นอกจากนี้ยังมีตราสินค้าที่อยู่ภายใต้บริษัทคือ ดียอร์ โฮมเม่ สินค้าสำหรับผู้ชาย และเบบี ดียอร์ สินค้าสำหรับเด็ก ปัจจุบันบริษัทได้จำหน่าสินค้าทั้งในร้านค้า และออนไลน์ทั่วโลก

ทูตที่มีชื่อเสียง[แก้]

รายชื่อต่อไปนี้เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงจากเคมเปญของดียอร์

สถานที่จำหน่าย[แก้]

ร้านดียอร์ที่นครนิวยอร์ก สหรัฐ
  • เอเชีย: 109
  • แอฟริกา: 1 (กาซาบล็องกา, โมร็อกโก)
  • แคริเบียน: 1 (ซานฮวน, ปวยร์โตรีโก)
  • ยุโรป: 45
  • อเมริกากลาง (ปานามา): 1
  • ตะวันออกกลาง: 8
  • อเมริกาเหนือ (แคนาดา, เม็กซิโก, และสหรัฐ): 48
  • โอเชียเนีย: 6
  • อเมริกาใต้ (บราซิล, อาร์เจนตินา): 4

ประเทศไทย[แก้]

ร้านค้าบูติกดียอร์ในประเทศไทย โดยไม่รวมบูติกย่อย[30] มีดังนี้

อ้างอิง[แก้]

  1. "Corporate governance". Dior. สืบค้นเมื่อ 15 January 2020.
  2. Paton, Elizabeth (19 March 2018). "Dior Confirms Kim Jones as Men's Wear Artistic Director". New York Times. Archived from the original on 19 March 2018. สืบค้นเมื่อ 19 March 2018.
  3. 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 "Christian Dior Annual Report". Christian Dior SE. Archived from the original on 28 April 2019. สืบค้นเมื่อ 28 April 2019.
  4. "LVMH – Reference Document 2010" (PDF). LVMH. pp. 241–242. สืบค้นเมื่อ 29 May 2011.[ลิงก์เสีย] Financière Jean Goujon, "a wholly owned subsidiary of Christian Dior", held 42.36% of capital and 59.01% of voting rights within the company at the end of 2010.
  5. Gay Forden, Sara; Bauerova, Ladka (5 February 2009). "LVMH Cuts Store Budget After Profit Misses Estimates". Bloomberg. สืบค้นเมื่อ 1 January 2010.
  6. "From Isabelle Adjani to Rihanna: 30 years of Dior ambassadors". Yahoo. 16 March 2015. Archived from the original on 10 January 2017. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  7. "Iconic bags – Lady Dior". Trendissimo. Archived from the original on 20 October 2016. สืบค้นเมื่อ 20 October 2016.
  8. "Christian Dior – Milla Jovovich". Milla Jovovich Official Website. Archived from the original on 28 November 2016. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  9. "Sharon Stone is confirmed as the new face of Christian Dior". British Vogue. 4 October 2005. Archived from the original on 10 October 2016. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  10. "Bellissimo Bellucci". MiNDFOOD. Archived from the original on 10 October 2016. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  11. "Rouge Dior at Rinascente". Vogue. 21 September 2010.
  12. "Advertising Campaigns > Dior". La Bellucci. Archived from the original on 20 October 2016. สืบค้นเมื่อ 20 October 2016.
  13. "Eva Green's Midnight Poison Dior Fragrance ad campaign". Sassy Bella. 4 July 2007. Archived from the original on 12 October 2016. สืบค้นเมื่อ 12 October 2016.
  14. "Marion Cotillard's Next Role: Dior Bag Lady". People. 28 October 2008. Archived from the original on 10 January 2017. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  15. "2017 Cannes Film Festival: Marion Cotillard on Supporting Young Designers". WWD. May 24, 2017. Archived from the original on 9 January 2019. สืบค้นเมื่อ January 8, 2019.
  16. "Marion Cotillard for Miss Dior Handbags Fall 2011". Luxuo. 9 September 2011. Archived from the original on 10 October 2016. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  17. "Jude Law is new face at Christian Dior". Marie Claire. 4 April 2008. Archived from the original on 11 January 2017. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  18. "Miss Dior Chérie with Natalie Portman Perfume". YouTube. 29 July 2013.
  19. "Natalie Portman Signs With Christian Dior". British Vogue. 7 June 2010. Archived from the original on 10 October 2016. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  20. "Dior Taps Mélanie Laurent for Hypnotic Poison Campaign". FashionEtc.com. 4 May 2011. Archived from the original on 10 January 2017. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  21. "Mila Kunis Lands Dior Handbag Campaign". British Vogue. 5 January 2012. Archived from the original on 10 October 2016. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  22. "Jennifer Lawrence is the new face of Miss Dior". Harper's BAZAAR. 11 October 2012. Archived from the original on 10 October 2016. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  23. "Jennifer Lawrence Dominates in Red Lipstick and Jaw-Dropping Sex Appeal in Dior's New Campaign". Vogue. August 29, 2018. Archived from the original on 21 January 2019. สืบค้นเมื่อ January 20, 2019.
  24. "Rihanna to Replace Charlize Theron as Face of J'adore Dior". Fashion Style. 12 March 2015. Archived from the original on 10 October 2016.
  25. "Rihanna and Dior Collaborate on Sunglass Collection". WWD. 24 May 2016. Archived from the original on 10 October 2016. สืบค้นเมื่อ 10 October 2016.
  26. "Johnny Depp embodies Sauvage, the new men's fragrance from Dior". LVMH.com. September 21, 2015. Archived from the original on 9 January 2019. สืบค้นเมื่อ January 8, 2019.
  27. "Luxury Brands Celebrate Chinese Valentine's Day, WeChat Style". Jing Daily. August 17, 2017. Archived from the original on 9 January 2019. สืบค้นเมื่อ January 9, 2018.
  28. "Exclusive: "Be Dior. Be Pink." Introducing The New Dior Addict Stellar Shine Campaign With Cara Delevingne". Grazia Australia (in อังกฤษ). Archived from the original on 15 April 2019. สืบค้นเมื่อ 2019-04-15.
  29. Murdoch-Smith, Lauren. "Cara Delevingne Talks Pink, Punk And Her New Campaign For Dior Addict Stellar Shine". British Vogue. Archived from the original on 15 April 2019. สืบค้นเมื่อ 2019-04-15.
  30. "OUR BOUTIQUES in Bangkok". dior.com. 7 กรกฎาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 2020-07-07. Check date values in: |date= (help)

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]