สงครามไครเมีย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
สงครามไครเมีย
Panorama dentro.JPG
ภาพวาดพาโนรามา The Siege of Sevastopol (1904)
วันที่ ตุลาคม ค.ศ. 1853 – กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1856
สถานที่ คาบสมุทรไครเมีย, คอเคซัส, คาบสมุทรบอลข่าน, ทะเลดำ, ทะเลบอลติก, ทะเลขาว, ตะวันออกไกล
ผลลัพธ์ ฝ่ายพันธมิตรได้รับชัยชนะ, สนธิสัญญาปารีส
คู่ขัดแย้ง
 จักรวรรดิรัสเซีย
ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
กำลัง
รวม: 1,000,000
  • Flag of France จักรวรรดิฝรั่งเศส 400,000 นาย
  • จักรวรรดิออตโตมัน จักรวรรดิออตโตมัน 300,000 นาย
  • สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร 250,000 นาย
  • พีดมอนต์-ซาร์ดิเนีย ซาร์ดีเนีย 15,000 นาย
  • War flag of the German Confederation กองทหารเยอรมัน 4,250 นาย
  • Flag of Switzerland กองทหารสวิส 2,200 นาย
  • Modern flag of Italy 2,000 Italian legion
  • Modern flag of Poland กองทหารโปแลนด์ 1,500 นาย
รวม: 720,000
  • จักรวรรดิรัสเซีย จักรวรรดิรัสเซีย 700,000 นาย[1]
  • Flag of the First Bulgarian Legion, 1862 กองทหารบัลแกเรีย 3,000 นาย
  • ราชรัฐมอนเตเนโกร กองทหารเซอร์เบีย-มอนเตเนโกร 2,000 นาย
  • ราชอาณาจักรกรีซ กองทหารกรีก 1,000 นาย
กำลังพลสูญเสีย
รวม: เสียชีวิต 300,000–375,000 นาย[2]

 จักรวรรดิออตโตมัน
รวมเสียชีวิตประมาณ 175,300 นาย[1]

ฝรั่งเศส
รวมเสียชีวิต 95,000 นาย[2] แบ่งเป็น:
10,240 นายเสียชีวิตในสนามรบ;
20,000 นายเสียชีวิตจากบาดแผล;
c. 60,000 นายเสียชีวิตจากโรคภัยไข้เจ็บ

 สหราชอาณาจักร
รวมเสียชีวิต 21,097 นาย แบ่งเป็น:
2,755 นายเสียชีวิตในสนามรบ;
2,019 นายเสียชีวิตจากบาดแผล;
16,323 นายเสียชีวิตจากโรคภัยไข้เจ็บ

 ซาร์ดีเนีย
รวมเสียชีวิต 2,050 นาย[3]
รวมเสียชีวิตประมาณ 50,000 นาย[4]

รวม: เสียชีวิต 220,000 นาย:
80,000 นายเสียชีวิตในสนามรบ
40,000 นายเสียชีวิตจากบาดแผล
100,000 นายเสียชีวิตจากโรคภัยไข้เจ็บ[5]

สงครามไครเมีย (อังกฤษ: Crimean War, ตุลาคม ค.ศ. 1853 – กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1856)[6][7] เป็นสงครามระหว่างจักรวรรดิรัสเซียฝ่ายหนึ่ง กับพันธมิตรอันประกอบด้วยจักรวรรดิฝรั่งเศส จักรวรรดิอังกฤษ จักรวรรดิออตโตมัน และราชอาณาจักรซาร์ดิเนียอีกฝ่ายหนึ่ง สงครามนี้เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันอันยาวนานระหว่างมหาอำนาจยุโรปเพื่อมีอิทธิพลเหนือดินแดนของออตโตมันที่เสื่อมอำนาจลง สงครามส่วนใหญ่เกิดขึ้นในคาบสมุทรไครเมีย แต่ยังมีการทัพขนาดเล็กในอนาโตเลียตะวันตก คอเคซัส ทะเลบอลติก มหาสมุทรแปซิฟิก และทะเลขาว

สงครามไครเมียเป็นที่รู้จักกันเนื่องด้วยข้อผิดพลาดทางพลาธิการและยุทธวิธีระหว่างการทัพทางบกของทั้งสองฝ่าย ส่วนกองทัพเรือนั้น การทัพฝ่ายสัมพันธมิตรประสบความสำเร็จในการทำลายเรือส่วนใหญ่ของกองทัพเรือรัสเซียในทะเลดำ แม้กระนั้น บางครั้งสงครามดังกล่าวถูกมองว่าเป็นหนึ่งในสงคราม "สมัยใหม่" ครั้งแรก ๆ เพราะมัน "ได้นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงทางเทคนิคซึ่งส่งผลกระทบต่อเส้นทางสงครามในอนาคต" ซึ่งรวมไปถึงการใช้ทางรถไฟและโทรเลขในทางยุทธวิธีเป็นครั้งแรกด้วย[8] นอกจากนี้ สงครามดังกล่าวยังมีชื่อเสียงจากผลงานของฟลอเรนซ์ ไนติงเกลและแมรี ซีโคล ผู้บุกเบิกการประกอบกิจพยาบาลขณะให้การดูแลทหารอังกฤษที่ได้รับบาดเจ็บ[9]

สงครามไครเมียเป็นหนึ่งในสงครามครั้งแรก ๆ ที่มีการบันทึกอย่างกว้างขวาง ทั้งเป็นลายลักษณ์อักษรและภาพถ่าย ที่โดดเด่นเป็นผลงานของวิลเลียม รัสเซลล์ ผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์เดอะไทมส์ และโรเจอร์ เฟนตัน ตามลำดับ ข่าวส่งถึงอังกฤษจากไครเมียเป็นครั้งแรกที่สาธารณชนได้รับทราบข้อมูลเกี่ยวกับความเป็นไปของสงครามแบบวันต่อวัน

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Военная Энциклопедия, М., Воениздат 1999, т.4, стр.315
  2. 2.0 2.1 Napoleon III, Pierre Milza, Perrin edition, 2004
  3. John Sweetman, Crimean War, Essential Histories 2, Osprey Publishing, 2001, ISBN 1-84176-186-9, p.89
  4. Clive Pointing, The Crimean War: The Truth Behind the Myth, Chatto & Windus, London, 2004, ISBN 0-7011-7390-4, p.344
  5. Зайончковский А. М. Восточная война 1853—1856. СПб:Полигон, 2002
  6. Kinglake (1863:354)
  7. Sweetman (2001:7)
  8. Royle. Preface
  9. Oxford Dictionary of National Biography.