วาซีลี บลูย์เคียร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
วาซีลี บลูย์เคียร์
Васи́лий Константи́нович Блю́хер
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 1 ธันวาคม พ.ศ. 2432
Barschinka,จักรวรรดิรัสเซีย
เสียชีวิต 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 (48 ปี)
มอสโก, สาธารณรัฐรัสเซีย, สหภาพโซเวียต
สัญชาติ โซเวียต
การเข้าเป็นทหาร
รับใช้  จักรวรรดิรัสเซีย
Flag of the Russian Soviet Federative Socialist Republic.svg สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย
ธงของสหภาพโซเวียต สหภาพโซเวียต
ปีปฏิบัติงาน พ.ศ. 2457-58 จักรวรรดิรัสเซีย
พ.ศ. 2460–2481Flag of the Russian Soviet Federative Socialist Republic.svg สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย
ยศ จอมพล (กองทัพแดง)
บังคับบัญชา เสนาธิการกองทัพบก
การยุทธ์ สงครามโลกครั้งที่ 1
สงครามกลางเมืองรัสเซีย
ความขัดแย้งจีน - โซเวียต (พ.ศ. 2472)
ยุทธการทะเลสาบคาซาน
ข้อพิพาทชายแดนโซเวียต–ญี่ปุ่น
บำเหน็จ Order of Red Banner ribbon bar.png

วาซีลี คอนสตันตีโนวิช บลูย์เคียร์ (รัสเซีย: Васи́лий Константи́нович Блю́хер​; อังกฤษ: Vasily Konstantinovich Blyukher ) เป็นหนึ่งในห้าจอมพลแรก ๆ ของสหภาพโซเวียต

ชีวิตช่วงแรก[แก้]

บลูย์เคียร์ เกิดมาในตะกูลครอบครัวชาวนาชาวรัสเซียชื่อ กูรอฟ ในหมู่บ้าน Barschinka ใน Yaroslavl Governorate . ในศตวรรษที่ 19 เจ้าของที่ดินให้ชื่อเล่นแกเข้าว่า "บลูย์เคียร์" ให้แก่ครอบครัว กูรอฟ ตามชื่อ จอมพล เกิบฮาร์ด เลเบริชท์ ฟอน บลือเชอร์ (พ.ศ. 2285-2362) ของปรัสเซีย.เขาเป็นคนงานโรงงานแห่งหนึ่งในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง วาซีลี กูรอฟ ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนนามสกุลเป็นบลูย์เคียร์ ได้เข้าร่วมกองทัพจักรวรรดิรัสเซียในปีพ.ศ. 2457 และทำหน้าที่เป็นนายทหารจนกระทั่งออกจากโรงพยาบาลในปีพ.ศ. 2458 หลังจากได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการล่าถอย .[1]ในปีพ.ศ. 2459 เขาเข้าร่วมพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย และเข้ามามีส่วนร่วมในการปฏิวัติของรัสเซียในปีพ.ศ. 2460 ในซามารา .[2]

สงครามกลางเมือง[แก้]

ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2460 เขาถูกส่งตัวเข้าไปใน เมืองเชเลียบินสค์ เป็นผู้พิทักษ์แดงเพื่อป้องกันการจลาจลของอเล็กซานเดอร์ ตูทอฟ บลูย์เคียร์ เข้าร่วมกองทัพแดงในปีพ.ศ. 2461 ในไม่ช้าก็เป็นผู้บัญชาการ ในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซียเขาเริ่มมีผลงานโดดเด่น หลังจากหลังจากสาธารณรัฐเช็กเริ่มก่อการจลาจลในเดือนสิงหาคมถึงเดือนกันยายนปี พ.ศ. 2461 กองกำลังใต้บังคับบัญชาของอูราลใต้ใต้ 10,000 คนได้รับคำสั่งเดินทัพ 1,500 กิโลเมตร ใน 40 วันหลังจากการสู้รบอย่างต่อเนื่องเพื่อโจมตีกองทัพขาวจากด้านหลังแล้วเข้าร่วมกับกองทัพแดงหลัก สำหรับความสำเร็จนี้ เขาได้กลายเป็นคนแรกของสหภาพโซเวียตที่ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง (ต่อมาเขาได้รับรางวัลถึงสี่ครั้งทั้งในปี พ.ศ. 2464 (2) และพ.ศ. 2471 (2)),[2]จากบันทึกของเขากล่าวว่า "การจู่โจมของเหล่าสหายบลูย์เคียร์ ในสภาวะที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เทียบได้กับการข้ามเทือกเขาของซูโวรอฟในสวิตเซอร์แลนด์" หลังจากที่กองทัพเข้ารวมตัวกับกองทัพแดงที่ 3 ในพื้นที่ กองทัพของบลูย์เคียร์ ถูกจัดตั้งเป็นกองพลไรเฟิลที่ 51 ซึ่งต่อมาเขาสามารถได้ชนะกองกำลังของบารอน แรงเกลได้ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2463

สาธารณรัฐตะวันออกไกล[แก้]

แผนที่โฆษณาชวนเชื่อของสหภาพโซเวียตในปีพ.ศ. 2473 ภาพของบลูย์เคียร์อยู่มุมล่างซ้าย

หลังจากสงครามกลางเมืองเขาทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการทหารของสาธารณรัฐตะวันออกไกล ในปี พ.ศ. 2464-65 เขาเป็นที่ปรึกษาทางทหารโซเวียตในประเทศจีนระหว่าง ปีพ.ศ. 2467-70 ในระหว่างปกิบัติงานเขาใช้ชื่อว่ากาลีน (Galen) [3] (ภายหลังจากแต่งงานกับภรรยาของเขา กาลีนา) ในขณะที่ติดอยู่กับกองบัญชาการทหารของเจียงไคเช็ก เขาเป็นผู้รับผิดชอบการวางแผนทางทหารของ ทางตอนเหนือ ซึ่งเป็นการเริ่มต้นการรวมกลุ่มก๊กมินตั๋งของจีน หนึ่งในบรรดาลูกศิษย์ที่เขาสอนในช่วงนี้คือหลินบุ่ยซึ่งต่อมาได้เป็นผู้นำในกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน บลูย์เคียร์ ได้หนีออกจากจีน หลังจากการก่อการกำเริบที่กว่างโจว[4] หลังจากนั้นเขาได้รับงานทางทหารในยูเครน จากนั้นในปีพ.ศ. 2472 เขาก็ย้ายไปกับเป็นผู้บัญชาการทหารในเขตตะวันออกไกลอีกครั้งซึ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อ กองทัพแดงพิเศษแห่งตะวันออกไกล (PKDVA)

ใน ฮาบารอฟสค์ ใช้สิทธิความเป็นรัฐปกครองตนเองของสาธารณรัฐตะวันออกไกล ประกาศสงครามกับจีนในกรณีความขัดแย้งทางรถไฟจีน - โซเวียตเข้าคุมทางรถไฟเพื่อป้องกันจากการขยายตัวของอิทธิพลจักรวรรดิญี่ปุ่นในเขตตะวันออกไกลจากชัยชนะครั้งนั้นเขาได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดงในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2473[5] ในปี พ.ศ. 2478 เขาเป็นจอมพลแห่งสหภาพโซเวียต เขาได้เป็นผู้บัญชาการทหารในยุทธภูมิทะเลสาบคาซานซึ่งเป็นพรมแดนระหว่างสหภาพโซเวียตกับเกาหลีที่ยึดครองญี่ปุ่น

การกวาดล้างและความตาย[แก้]

จากผลงานต่างๆในการเป็นผู้บัญชาการทหารของสาธารณรัฐตะวันออกไกล ทำให้รอดจากการกวาดล้างในกองทัพแดงในปี พ.ศ. 2480 ในความเป็นจริง บลูย์เคียร์ ก็เป็นหนึ่งในผู้พิพากษาคดีของ ตูคาเชฟสกี ในปีพ.ศ. 2481 ต่อมาเขาถูกกล่าวหาว่าไม่สามารถหาอาวุธยุทโธปกรณ์เพียงพอในระหว่างการรบที่ทะเลสาบคาซานและถูกไล่ออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 22 ตุลาคมเขาถูกจับข้อหาจารกรรมให้จักรวรรดิญี่ปุ่น[2]ต่อมาเขาถูกหน่วยNKVDที่นำโดยGenrikh Lyushkovจับกุมตัวไวปัจจัยสำคัญที่ทำให้เขาถูกจับก็คือการละเลยต่อกองทัพญี่ปุ่นในระยะหลัง

ในคุก บลูย์เคียร์ ปฏิเสธที่จะสารภาพและไม่ยอมพูดอะไรที่เกี่ยวกับคดีด้วย[6] เขาถูกทรมานอย่างรุนแรงในคุก Lefortovo ในกรุงมอสโก[2] ซึ่งตามแหล่งข่าวแห่งหนึ่งระบุบว่าเขาถูกซ้อมจนตายในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481[7]แม้ว่าจะมีแหล่งอื่นระบุบว่าเขาถูกยิงด้วยคำสั่งของสตาลิน[8] เมื่อผู้คนเริ่มถามว่าเขาอยู่ที่ไหนเจ้าหน้าที่จะบอกว่าเขาบัญชาการอยู่ในประเทศจีนโดยใช้นามแฝง[8] การตายของเขาได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการในปีพ.ศ. 2499 จากการกู้ชื่อเสียงจากนิกิตา ครุสชอฟ[2] ในปีพ.ศ. 2482 เจียงไคเช็กได้ถามถึงการหายไปของ บลูย์เคียร์ ในที่ประชุมกับสตาลินและถามว่าเขาจะกลับมาช่วยกองทัพเราได้ไหม สตาลินตอบว่านายพลถูกประหารชีวิตไปแล้วเพราะให้การช่วยเหลือแก่สายลับชาวญี่ปุ่น[9]

เขายังคงเป็นที่นิยมในรัสเซียและภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับชีวิตของเขาและสิ่งพิมพ์หลายอย่างจากเรื่องเล่าของสมาชิกในครอบครัวบลูย์เคียร์[10]

เครื่องอิสริยาภรณ์[แก้]

บลูย์เคียร์ ในช่วงสงครามกลางเมือง

อ้างอิง[แก้]

  1. W. Bruce Lincoln, Red Victory: A History of the Russian Civil War (Da Capo: 1999, repr. of Simon & Schuster, 1989), p. 443.
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Great Russian Encyclopedia (2005), Moscow: Bol'shaya Rossiyskaya enciklopediya Publisher, vol. 3, p. 618.
  3. Adam Krzyżanowski. Raj doczesny komunistów. Arcana, Kraków 2008, p. 269. ISBN 978-83-60940-24-2
  4. "Generalissimo and Madame Chiang Kai-shek". TIME. Jan 3, 1938. สืบค้นเมื่อ May 22, 2011.
  5. "Generalissimo and Madame Chiang Kai-shek". TIME. Jan 3, 1938. สืบค้นเมื่อ May 22, 2011.
  6. Dmitri Volkogonov, Triumph and tragedy, 1989, page 242
  7. Блюхер Василий Константинович
  8. 8.0 8.1 Roy Medvedev, Let History Judge, 1971
  9. Jonathan Fenby, The Penguin History of Modern China, 2008, page 190
  10. http://www.alacona.com/productimages/auto65.html