ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2553

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2553
2010 Pacific typhoon season summary.png
แผนที่สรุปฤดูกาล
ขอบเขตฤดูกาล
ระบบแรกก่อตัว 18 มกราคม พ.ศ. 2553
ระบบสุดท้ายสลายตัว 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553
พายุมีกำลังมากที่สุด
ชื่อ เมกี
 • ลมแรงสูงสุด 230 กม./ชม. (145 ไมล์/ชม.)
(10-นาทีอย่างต่อเนื่อง)
 • ความกดอากาศต่ำที่สุด 885 hPa (มิลลิบาร์)
สถิติฤดูกาล
พายุดีเปรสชันทั้งหมด 32
พายุโซนร้อนทั้งหมด 14 ลูกอย่างเป็นทางการ, 2 ลูกอย่างไม่เป็นทางการ (มีความรุนแรงน้อย)
พายุไต้ฝุ่น 7 ลูกอย่างเป็นทางการ, 1 ลูกอย่างไม่เป็นทางการ (มีความรุนแรงน้อย)
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น 1 ลูกอย่างไม่เป็นทางการ
ผู้เสียชีวิตทั้งหมด 398
ความเสียหายทั้งหมด 2.3063 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน USD ปี 2010)
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
2551, 2552, 2553, 2554, 2555

ใน พ.ศ. 2553 มีพายุไต้ฝุ่นก่อตัวและพัฒนาขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิก พายุเขตร้อนที่อยู่ในบทความนี้จะอยู่ที่ทางเหนือของเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเส้นลองจิจูด 100 ตะวันออก ถึง 180 ตะวันออก

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกนั้นมีหน่วยงานที่ทำงานด้านพายุสองหน่วยงานทำให้การจำแนกระดับความรุนแรงของพายุจะต่างกันไปด้วย คือ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น จะใช้ชื่อกับพายุหมุนเขตร้อนที่มีความเร็วลมใน 10 นาทีอย่างน้อย 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) ขณะที่สำนักอุตุนิยมวิทยา ธรณีวิทยาและดาราศาสตร์ฟิลิปปินส์ (Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration) จะใช้ชื่อกับพายุที่อยู่ใน 135°E และ 115°E และระหว่าง 5°เหนือ - 25°เหนือ ส่วนพายุไซโคลนจะมีการใช้ชื่อตามสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น

การคาดการณ์[แก้]

ในแต่ละฤดูกาลหลายหน่วยงานในหลายๆประเทศ คาดการณ์ว่าจะมีการเกิดพายุไซโคลน เพื่อตรวจสอบเส้นทางและผลกระทบต่อประเทศที่พายุเดินทางผ่าน

พายุ[แก้]

พายุดีเปรสชั่นเขตร้อน 01W[แก้]

พายุดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
พายุดีเปรสชันเขตร้อน (SSHWS)
ระยะเวลา 18 มกราคม – 20 มกราคม
ความรุนแรง 55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
1006 mbar (hPa; 29.71 inHg)

ก่อนวันที่ 18 มกราคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น รายงานว่ามีการก่อตัวของพายุดีเปรสชั่นทางตอนเหนือของเมืองบันดาร์เซอรีเบอกาวัน ประเทศบรูไน ทางตะวันออกเฉียงเหนือห่างจากชายฝั่งประมาณ 320 กม. (200 ไมล์)[1]

ต่อมาอีก 12 ชั่วโมง ดีเปรสชั่นได้เดินทางจนถึงเวียดนามและได้อ่อนกำลังลงเล็กน้อยขณะใกล้จะขึ้นฝั่ง[2]

ต่อมาดีเปรสชั่นลดระดับความรุนแรงและได้อยู่ใกล้เมือง กงชง (Gò Công) จากนั้นดีเปรสชั่นก็สลายตัวกลายเป็นฝนตกกระจายไปทั่วประเทศกัมพูชา[3][4]

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เวียดนาม มีผู้เสียชีวิต 3 คนขณะอยู่นอกชายฝั่ง เรือบางส่วนเสียหาย[5]

พายุโซนร้อนโอไมส์ (อากาตอน)[แก้]

พายุโซนร้อน (JMA)
พายุโซนร้อน (SSHWS)
ระยะเวลา 22 มีนาคม – 26 มีนาคม
ความรุนแรง 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
998 mbar (hPa; 29.47 inHg)

18 มีนาคม, JTWC มีการรายงานว่ามีการก่อตัวของพายุโซนร้อนทางตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะชุก ประเทศไมโครนีเซีย[6]

ดีเปรสชั่นเขตร้อน[แก้]

พายุดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ระยะเวลา 26 เมษายน – 27 เมษายน
ความรุนแรง <55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
1008 mbar (hPa; 29.77 inHg)

ไต่ฝุ่นโกนเซิน (บัสยาง)[แก้]

ดูบทความหลักที่: ไต่ฝุ่นโกนเซิน (2553)
พายุไต้ฝุ่น (JMA)
พายุไต้ฝุ่นระดับ 1 (SSHWS)
ระยะเวลา 11 กรกฎาคม – 18 กรกฎาคม
ความรุนแรง 130 กม./ชม. (80 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
970 mbar (hPa; 28.64 inHg)

ไต่ฝุ่นโกนเซิน ก่อตัวและพัฒนาเป็นดีเปรสชั่นเขตร้อน ในช่วงวันที่ 11 กรกฎาคม ก่อนที่จะพัฒนาอย่างรวดเร็วกลายเป็นพายุโซนร้อนครั้งที่สองของปี และถูกใช้ชื่อว่า "โกนเซิน" (Conson) ในวันต่อมา

ต่อมาพายุโซนร้อนโกนเซิน เริ่มทวีความรุนแรงขึ้น สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้รายงานว่าพายุโซนร้อนโกนเซิน มีความเร็วลมสูงสุดใน 10 นาทีถึง 110 กม./ชม. (75 ไมล์/ชม.) ซึ่งเป็นความเร็วลมสูงสุดของพายุโซนร้อน ตามมาตรฐานของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ต่อมาในวันเดียวกัน ศูนย์เตือนภัยพายุไต่ฝุ่น (Joint Typhoon Warning Center) ได้รายงานอีกว่า พายุโซนร้อนโกนเซิน ได้ทวีความรุนแรงขึ้นและกลายเป็นไต่ฝุ่นในเวลาต่อมา และต่อมาในช่วงต้นของวันที่ 13 กรกฎาคม มีการรายงานว่าไต่ฝุ่นโกนเซินมีความเร็วลมมากกว่า 110 กม./ชม. (75 ไมล์/ชม.) แล้ว ซึ่งทำให้มันมีความรุนแรงเท่ากับ พายุเฮอร์ริเคนเซฟฟีร์ ซิมป์สัน

ในระหว่างวันที่ 13 กรกฎาคม ไต่ฝุ่นโกนเซินเริ่มที่จะลดระดับลงขณะที่เริ่มเข้าใกล้กับเจเนรอล นาการ์, เคซอน ในขณะที่เข้าสู่ประเทศฟิลิปปินส์ พายุโซนร้อนโกนเซินได้เคลื่อนตัวต่อไปทางทิศตะวันตกและเคลื่อนผ่านไปทางมะนิลาก่อนที่จะออกสู่ทะเลจีนใต้ในช่วงวันที่ 14 กรกฎาคม

ต่อมาพายุโซนร้อนได้เพิ่มความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุไต่ฝุ่นอีกครั้งในวันที่ 16 กรกฎาคม ต่อมา สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้รายงายว่าพายุไต่ฝุ่นโกนเซินมีความเร็วลมสูงสุดใน 10 นาทีถึง 130 กม./ชม. (80 ไมล์/ชม.) ในขณะที่ ศูนย์เตือนภัยพายุไต่ฝุ่น รายงานว่ามีความเร็วลมกว่า 150 กม./ชม. (90 ไมล์/ชม.) จากนั้นไต่ฝุ่นโกนเซิน ก็ได้ผ่านไปทางเกาะไหหนาน

หลังจากออกจากเกาะไหหนาน ไต่ฝุ่นโกนเซินก็ได้เดินทางเข้าไปในพื้นที่ที่มีลมเฉือนตามแนวตั้งเป็นผลให้ไต่ฝุ่นโกนเซิน ลดระดับความรุนแรงลดลงกลับเป็นพายุโซนร้อนก่อนจะเดินทางขึ้นสู่ฝั่งประเทศเวียดนามในวันที่ 17 กรกฎาคม

ไต่ฝุ่นจันทู (คาลอย)[แก้]

ดูบทความหลักที่: ไต่ฝุ่นจันทู (2553)
พายุไต้ฝุ่น (JMA)
พายุไต้ฝุ่นระดับ 1 (SSHWS)
ระยะเวลา 17 กรกฎาคม – 23 กรกฎาคม
ความรุนแรง 130 กม./ชม. (80 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
970 mbar (hPa; 28.64 inHg)

ในวันที่ 17 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น รายงานว่าพบการก่อตัวของดีเปรสชั่นห่างออกไป 220 กม. (135 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงมะนิลา, ฟิลิปปินส์[7] ต่อมาศูนย์เตือนภัยพายุไต่ฝุ่น รายงานว่าได้พบศูนย์กลางของดีเปรสชั่นเป็นศูนย์กลางในระดับต่ำ มีขนาดเล็ก

ดีเปรสชั่นเขตร้อน[แก้]

พายุดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ระยะเวลา 18 กรกฎาคม – 20 กรกฎาคม
ความรุนแรง 55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
1004 mbar (hPa; 29.65 inHg)

เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พื้นทีความกดอากาศต่ำที่อยู่ห่างจากเกาะโอะกินะวะ ได้กลายเป็นดีเปรสชั่นในเวลาต่อมา

ดีเปรสชั่นเขตร้อน[แก้]

พายุดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ระยะเวลา 24 กรกฎาคม – 25 กรกฎาคม
ความรุนแรง <55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
1008 mbar (hPa; 29.77 inHg)

วันที่ 24 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น รายงานดีเปรสชั่นได้เกิดขึ้นในเขตร้อนห่างไทเปไปทางตะวันออก 50 กม. (30 ไมล์)[8]

ดีเปรสชั่นเขตร้อน[แก้]

พายุดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ระยะเวลา 26 กรกฎาคม – 28 กรกฎาคม
ความรุนแรง 55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
1002 mbar (hPa; 29.59 inHg)

ปลายเดือนกรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น รายงานว่าได้พบดีเปรสชั่นเขตร้อนนอกชายฝั่งของจังหวัดเจอเจียง

พายุโซนร้อนโดเม็ง[แก้]

พายุโซนร้อน (PAGASA)
ระยะเวลา 3 สิงหาคม – 5 สิงหาคม
ความรุนแรง 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
997 mbar (hPa; 29.44 inHg)

เวลาสายของวันที่ 2 สิงหาคม สำนักอุตุนิยมวิทยา ธรณีวิทยาและดาราศาสตร์ฟิลิปปินส์ (Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration ; PAGASA) รายงานว่าพบความกดอากาศต่ำเกิดขึ้นห่างจากเมือง Virac, Catanduanes ขึ้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ประมาณ 570 กิโลเมตร[9]

ในวันต่อมา สำนักอุตุนิยมวิทยา ธรณีวิทยาและดาราศาสตร์ฟิลิปปินส์ รายงานว่าบริเวณความกดอากาศต่ำพัฒนาเป็นดีเปรสชั่นเขตร้อนรุนแรง และได้ใช้ชื่อ "โดเม็ง" เป็นชื่อของดีเปรสชั่นลูกนี้[10]

พายุโซนร้อนรุนแรงเตี้ยนหมู่ (อีสเทอร์)[แก้]

พายุโซนร้อนกำลังแรง (JMA)
พายุโซนร้อน (SSHWS)
ระยะเวลา 6 สิงหาคม – 12 สิงหาคม
ความรุนแรง 95 กม./ชม. (60 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
985 mbar (hPa; 29.09 inHg)

วันที่ 6 สิงหาคม ศูนย์เตือนภัยพายุไต่ฝุ่น รายงานว่าพายุโซนร้อนรุนแรง เกิดขึ้นภายในมรสุม ประมาณ 800 กม. (500 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของไทเป, ไต้หวัน

พายุโซนร้อนมินดอลเล[แก้]

พายุโซนร้อน (JMA)
พายุไต้ฝุ่นระดับ 1 (SSHWS)
ระยะเวลา 21 สิงหาคม – 25 สิงหาคม
ความรุนแรง 85 กม./ชม. (50 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
985 mbar (hPa; 29.09 inHg)

ในวันที่ 17 สิงหาคม เกิดพี่ที่ความกดอากาศต่ำออกไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ของ Tuguegarao City, Cagayan ในวันถัดมาพายุโซนร้อนเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก

ดีเปรสชั่นเขตร้อน[แก้]

พายุดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ระยะเวลา 26 สิงหาคม – 29 สิงหาคม
ความรุนแรง 55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
1004 mbar (hPa; 29.65 inHg)

พายุโซนร้อนรุนแรงไลออนร็อก (โฟลริตา)[แก้]

พายุโซนร้อนกำลังแรง (JMA)
พายุโซนร้อน (SSHWS)
ระยะเวลา 27 สิงหาคม – 4 กันยายน
ความรุนแรง 95 กม./ชม. (60 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
985 mbar (hPa; 29.09 inHg)

วันที่ 25 สิงหาคมพื้นที่ความกดอากาศต่ำทางตะวันออกของเมือง คากายัน, ฟิลิปปินส์ ประมาณ 415 กม. (260 ไมบ์) เนื่องจากมีสภาพที่เอื้ออำนวยทำให้พายุก่อตัวขึ้นได้

ไต่ฝุ่นคอมปาซุ (Glenda)[แก้]

พายุไต้ฝุ่น (JMA)
พายุไต้ฝุ่นระดับ 3 (SSHWS)
ระยะเวลา 28 สิงหาคม – 3 กันยายน
ความรุนแรง 150 กม./ชม. (90 ไมล์/ชม.) (10-นาที)
960 mbar (hPa; 28.35 inHg)
ดูบทความหลักที่: ไต่ฝุ่นคอมปาซุ (2553)

วันที่ 27 สิงหาคม พื้นที่ความกดอากาศต่ำทางทิศตะวันออกของเกาะแยป ประมาณ 305 กม. (200 ไมล์) และเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือข้ามเกาะกวม


อ้างอิง[แก้]

  1. Staff Writer (2010-01-18). "JMA WWJP25 Advisory 2010-01-18 06z". Japan Meteorological Agency. http://www.webcitation.org/5sKh0Xwni. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-01-20. 
  2. Staff Writer (2010-01-18). "JTWC Tropical Cyclone Warning: 01W: 2010-01-18 21z". Joint Typhoon Warning Center. http://www.webcitation.org/5sLaAab7C. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-01-20. 
  3. Staff Writer (2009-01-18). "JTWC Running Best Track Analysis". Joint Typhoon Warning Center. United States Naval Research Laboratory. http://www.webcitation.org/5mw70i4A6. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-01-21. 
  4. Staff Writer (2010-01-20). "JMA WWJP25 Advisory 2010-01-20 06z". Japan Meteorological Agency. http://www.webcitation.org/5sKhgCzcv. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-01-20. 
  5. "Three dead in Binh Thuan as tropical depression makes landfall". Sài Gòn Giải Phóng. 2010-01-21. http://www.webcitation.org/5mxesceJI. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-01-21. 
  6. "Significant Tropical Weather Advisory for the Western and Southern Pacific Oceans 2010-03-18 06z". Joint Typhoon Warning Center. 2010-03-18. ftp://ftp.met.fsu.edu/pub/weather/tropical/GuamStuff/2010031806-ABPW.PGTW. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-03-22. 
  7. "JMA WWJP25 Advisory 2010-07-17 00z". Japan Meteorological Agency. 2010-07-17. http://www.webcitation.org/5rHUL4Fmc. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-07-17. 
  8. "JMA WWJP25 Advisory 2010-07-24 00z". Japan Meteorological Agency. 2010-07-24. http://www.webcitation.org/5rSIzWzFq. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-07-29. 
  9. "Weather bureau: Low pressure to intensify (2:59 p.m.)". Sun Star. 2010-08-03. http://www.webcitation.org/5rhwKbQ3w. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-08-03. 
  10. "PAGASA Tropical Cyclone Advisory 2010-08-03 06z". Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration. 2010-08-03. http://www.webcitation.org/5rhmnrnL2. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-08-03.