ประชาคมแอฟริกาตะวันออก
| คำขวัญ: "Ushirikiano wa Afrika Mashariki" | |
| เพลงชาติ: "วิมบอวาจูมูอียาอาฟรีกามาชารีกี" | |
.svg) แผนที่แบบออร์โทกราฟิก แสดงรัฐสมาชิกของประชาคมแอฟริกาตะวันออก (สีเขียว) | |
| สำนักงานใหญ่ | อารูชา ประเทศแทนซาเนีย 3°22′S 36°41′E / 3.367°S 36.683°E |
| เมืองใหญ่สุด | กินชาซา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก |
| ภาษาราชการ | สวาฮีลี, อังกฤษ, ฝรั่งเศส |
| ภาษากลาง | สวาฮีลี |
| ประเภท | องค์การระหว่างประเทศ |
| รัฐพันธมิตร | |
| ผู้นำ | |
• ประธานการประชุมสุดยอด |  ซัลวา กีร์ มายาร์ดิต[1] |
• ประธานสภา | เด็ง ดาอู เด็ง |
• ประธานศาลยุติธรรม |  เนสเตอร์ กาโยเบรา |
• ประธานสภานิติบัญญัติ | โจเซฟ อึนตาการูตีมานา |
 ปีเตอร์ มาทูกี | |
| สภานิติบัญญัติ | สภานิติบัญญัติ |
| ก่อตั้ง | |
• สถาปนา | 1967 |
• สลายตัว | 1977 |
• สถาปนาใหม่ | 7 กรกฎาคม 2000 |
| พื้นที่ | |
• รวม | 5,449,717[2] ตารางกิโลเมตร (2,104,147 ตารางไมล์) |
• แหล่งน้ำ (%) | 3.83 |
| ประชากร | |
• ประมาณ 2024 | 343,328,958[2] |
• ความหนาแน่น | 63 ต่อตารางกิโลเมตร (163.2 ต่อตารางไมล์) |
| จีดีพี (อำนาจซื้อ) | ประมาณ 2024 |
• รวม | $1.027 ล้านล้าน[3] |
• ต่อหัว | $2,991 |
| จีดีพี (ราคาตลาด) | ประมาณ 2024 |
• รวม | $3.497 แสนล้าน[3] |
• ต่อหัว | $1,019 |
| เอชดีไอ (2022) | 0.515 ต่ำ |
| สกุลเงิน | ชิลลิงแอฟริกาตะวันออก |
เว็บไซต์ www | |
ประชาคมแอฟริกาตะวันออก[4] (สวาฮีลี: Jumuiya ya Afrika Mashariki; อังกฤษ: East African Community: EAC; ฝรั่งเศส: Communauté d'Afrique de l'Est: CAE) เป็นองค์การระหว่างประเทศที่ประกอบด้วย 8 ประเทศในแอฟริกาตะวันออก รัฐสมาชิกได้แก่เคนยา, ซูดานใต้, โซมาเลีย, แทนซาเนีย, บุรุนดี, ยูกันดา, รวันดา และสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก[5] ซัลวา กีร์ มายาร์ดิต ประธานาธิบดีประเทศซูดานใต้ เป็นประธานคนปัจจุบันของประชาคมฯ องค์การนี้สถาปนาขึ้นในปี 1967 ก่อนจะสลายตัวในปี 1977 และได้กลับมาใหม่อีกครั้งในวันที่ 7 กรกฎาคม 2000[6] ประชาคมฯ เป็นส่วนหนึ่งของประชาคมเศรษฐกิจแอฟริกา
ในปี 2008 หลังการเจรจากับสมาคมพัฒนาแอฟริกาตอนใต้ (SADC) และตลาดร่วมสำหรับแอฟริกาตะวันออกและใต้ (COMESA) ประชาคมแอฟริกาตะวันออกยอมรับที่จะขยายพื้นที่การค้าเสรีให้ครอบคลุมถึงรัฐสมาชิกของทั้งสามองค์การ
ประชาคมแอฟริกาตะวันออกมีความสามารถที่จะพัฒนาเป็นการจัดตั้งสหพันธรัฐแอฟริกาตะวันออก อันเป็นสหพันธรัฐที่มีการเสนอให้รวมรัฐสมาชิกเข้าด้วยกันเป็นรัฐเอกราชเดียว[7] ในปี 2010 ประชาคมฯ ได้เปิดตัวตลาดกลางของตนเองสำหรับการค้าขายสินค้า แรงงาน และเงินทุนภายในภูมิภาค โดยมีเป้าหมายคือการจัดตั้งสกุลเงินร่วม และท้ายที่สุดเพื่อพัฒนาสู่การเป็นสหพันธรัฐเดียว[8] ในปี 2013 มีการลงนามในโครงร่างแผนงานจัดตั้งสหภาพการเงิน (monetary union) ของตนเองภายใน 10 ปี[9] ในเดือนกันยายน 2018 มีการตั้งคณะกรรมการเพื่อเริ่มต้นขบวนการร่างรัฐธรรมนูญของภูมิภาค[10]
โซมาเลียเป็นประเทศล่าสุดที่เข้าร่วมกลุ่มการค้าเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2023 หลังการประชุมในห้องปิดนาน 5 ชั่วโมง[11]
การขยายตัวของประชาคมแอฟริกาตะวันออก (EAC) สะท้อนให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของรัฐสมาชิกในการสร้างความเป็นปึกแผ่นทางเศรษฐกิจ การเมือง และสังคมในภูมิภาคแอฟริกาตะวันออก โดยเฉพาะในบริบทของโลกยุคโลกาภิวัตน์ที่ความร่วมมือระดับภูมิภาคมีความสำคัญเพิ่มมากขึ้น EAC ไม่เพียงแต่เน้นการรวมตลาดภายในภูมิภาค แต่ยังมีเป้าหมายระยะยาวในการรวมเอกราชของรัฐสมาชิกให้เป็นรัฐเดี่ยวในรูปแบบของ สหพันธรัฐแอฟริกาตะวันออก (East African Federation)
การก้าวไปสู่การรวมตัวในระดับดังกล่าวต้องอาศัยการบูรณาการเชิงลึกในหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็น
- การประสานนโยบายเศรษฐกิจและการเงิน
- การจัดตั้งหน่วยงานกลางในการกำกับดูแล
- การร่างรัฐธรรมนูญร่วม
- การจัดระบบโครงสร้างพื้นฐานที่เชื่อมโยงกัน เช่น ระบบขนส่ง พลังงาน และเทคโนโลยีสารสนเทศ
แม้ความแตกต่างด้านการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของแต่ละรัฐสมาชิกจะเป็นความท้าทายสำคัญ แต่การที่ประเทศสมาชิกมีภาษาสวาฮีลีเป็นภาษาร่วม และมีประวัติศาสตร์ของการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ทำให้แนวคิดเรื่องสหพันธรัฐไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน
ปัจจุบัน ประชาคมฯ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง อารูชา ประเทศแทนซาเนีย และมีหน่วยงานหลัก ได้แก่
- สำนักเลขาธิการ (EAC Secretariat)
- ศาลยุติธรรมประชาคมแอฟริกาตะวันออก (East African Court of Justice)
- สภานิติบัญญัติประชาคมฯ (East African Legislative Assembly: EALA)
ประชาคมฯ ยังมีความร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับองค์กรระหว่างประเทศ เช่น สหภาพแอฟริกา (AU), ธนาคารโลก, และองค์การการค้าโลก (WTO) เพื่อส่งเสริมการค้าเสรี การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน และการแก้ไขปัญหาความยากจนอย่างยั่งยืน
การที่โซมาเลียกลายเป็นประเทศล่าสุดที่เข้าร่วม ถือเป็นสัญญาณบวกถึงการยอมรับและความเชื่อมั่นในแนวทางของประชาคมฯ ที่มุ่งสู่การเป็น “กลุ่มภูมิภาคบูรณาการลึกที่สุดในแอฟริกา” และอาจกลายเป็นต้นแบบของความร่วมมือระดับภูมิภาคในทวีปอื่นในอนาคต
อ้างอิง
[แก้]- ↑ @jumuiya (November 24, 2023). "South Sudan has assumed Chairmanship of the East African Community" (ทวีต) – โดยทาง ทวิตเตอร์.
- 1 2 "The World Factbook". cia.gov. สืบค้นเมื่อ 7 June 2024.
บทความนี้รวมเอาเนื้อความจากแหล่งอ้างอิงนี้ ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ - 1 2 "World Economic Outlook database: April 2024". imf.org. สืบค้นเมื่อ 13 June 2024.
- ↑ อิงคำแปลจาก: กองบริการค้าข้าว กรมการค้าต่างประเทศ (2565). "ข้อมูลข้าวเชิงลึกภูมิภาคแอฟริกา" (PDF). กระทรวงพาณิชย์ (ประเทศไทย). p. 10.
- ↑ "East African Community continues on a trajectory of expansion as Summit admits Somalia into the bloc". Eac.int. 25 November 2023.
- ↑ "East African Community – Quick Facts". Eac.int. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 March 2009. สืบค้นเมื่อ 1 July 2010.
- ↑ "A political union for east Africa? – You say you want a federation". The Economist. 9 February 2019. สืบค้นเมื่อ 4 August 2019.
- ↑ "FACTBOX-East African common market begins". Reuters. 1 July 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 January 2012. สืบค้นเมื่อ 1 July 2010.
- ↑ "East African trade bloc approves monetary union deal". Reuters. 30 November 2013.
- ↑ Havyarimana, Moses (29 September 2018). "Ready for a United States of East Africa? The wheels are already turning". The East African.
- ↑ Vincent Owino (24 November 2023). "Somalia officially admitted into EAC". The EastAfrican. สืบค้นเมื่อ 24 November 2023.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]