ข้ามไปเนื้อหา

ความสัมพันธ์ไต้หวัน–ไทย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ความสัมพันธ์ไต้หวัน–ไทย
Map indicating locations of ไต้หวัน and ไทย

ไต้หวัน

ไทย

ความสัมพันธ์ไต้หวัน (สาธารณรัฐจีน) –ไทย ไทยประกาศความสัมพันธ์ทางการทูตกับสาธารณรัฐจีนขึ้นครั้งแรกหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2489 หลังจากสงครามกลางเมืองจีนสิ้นสุดลงใน พ.ศ. 2492 รัฐบาลสาธารณรัฐจีนย้ายไปไต้หวัน ไทยกับสาธารณรัฐจีนยังคงมีความสัมพันธ์ทางการทูตแบบเป็นทางการจนถึง 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 ไทยประกาศยุติความสัมพันธ์ทางการทูตกับสาธารณรัฐจีน

ช่วงปี 2455 ถึง 2514 สาธารณรัฐจีนเป็นตัวแทนจีนเพียงหนึ่งเดียวในเวทีโลก หลังจากข้อมติสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่ 2758 วันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2514 รับรองสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็น "ผู้แทนชอบด้วยกฎหมายเพียงหนึ่งเดียวของจีนในสหประชาชาติ" สาธารณรัฐจีนแทนชื่อในเวทีโลกด้วยไต้หวัน หรือจีนไทเป

ปัจจุบันไทยยอมรับว่าสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นจีนเพียงหนึ่งเดียว แต่มีความสัมพันธ์ทางการทูตแบบไม่เป็นทางการกับสาธารณรัฐจีน(ไต้หวัน) ผ่านสำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย ประจำ ณ กรุงไทเป

ปัจจุบันไทยเป็นคู่ค้ารายใหญ่อันดับ 3 ของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) รองจากสหรัฐอเมริกา และญี่ปุ่น[1]

ประวัติ

[แก้]

สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูต

[แก้]

23 มกราคม 2489 สยามและสาธารณรัฐจีนประกาศสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตในการลงนาม "สนธิสัญญามิตรภาพสยามและสาธารณรัฐจีน" โดยมีหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของไทยในเวลานั้นเป็นผู้ลงนาม มีการสร้างสถานเอกอัครราชทูตขึ้นในกรุงเทพมหานครและกรุงนานกิง

ปี 2492 สงครามกลางเมืองจีนสิ้นสุดลง พรรคคอมมิวนิสต์จีนยึดครองจีนแผ่นดินใหญ่ รัฐบาลสาธารณรัฐจีนย้ายฐานไปไต้หวัน ไทยกับสาธารณรัฐจีนยังคงมีการสานสัมพันธ์ทางการทูตอยู่

5 ถึง 8 มิถุนายน 2506 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินเยือนไต้หวัน สาธารณรัฐจีน ระยะเวลา 4 วัน ทั้งนี้เจียงไคเช็ค ประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน และซ่ง เหม่ย์หลิง ภริยาเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทรับเสด็จ ณ ท่าอากาศยานซงวานในกรุงไทเปพร้อมกองทหารเกียรติยศรับเสด็จฯ[2][3][4] ตลอดระยะเวลาที่เสด็จฯ สาธารณรัฐจีนได้เสด็จไปทอดพระเนตรเทคโนโลยีการเกษตร ณ นครไถจงและนครเถา-ยฺเหวียน[5]

27 มีนาคม 2510 จอมพลถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นเยือนสาธารณรัฐจีนอย่างเป็นทางการ เข้าพบคารวะเจียงไคเช็ค ประธานาธิบดี ปีเดียวกัน 4 กรกฎาคมนายเว้ยต้าวหมิง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสาธารณรัฐจีน เยือนประเทศไทยอย่างเป็นทางการ

1 เมษายน 2511 นายเหยียนเจียกั้น รองประธานาธิบดีเยือนประเทศไทย[6]: 748 

14 พฤษภาคม 2512 เจียง จิ่งกั๊วะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในขณะนั้นเป็นผู้แทนประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีนเดินทางเยือนประเทศไทย ได้เข้าเฝ้าฯ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร[7]: 490 

25 ตุลาคม 2514 ไทยงดออกเสียงในข้อมติสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่ 2758 ที่รับรองสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็น "ผู้แทนชอบด้วยกฎหมายเพียงหนึ่งเดียวของจีนในสหประชาชาติ" แทนที่สาธารณรัฐจีน

1 พฤศจิกายน 2518 ไทยประกาศยุติความสัมพันธ์ทางการทูตกับสาธารณรัฐจีน

การเปรียบเทียบ

[แก้]
สาธารณรัฐจีน ราชอาณาจักรไทย
ตราแผ่นดิน
ธงชาติ ประเทศไต้หวัน ประเทศไทย
ประชากร 23,299,132 คน 71,715,119 คน
พื้นที่ 36,197 ตร.กม. (13,976 ตร.ไมล์) 513,120 ตร.กม. (198,120 ตร.ไมล์)
ความหนาแน่น 644 คน/ตร.กม. (1,668 คน/ตร.ไมล์) 132.1 คน/ตร.กม. (342.1 คน/ตร.ไมล์)
เมืองหลวง ไทเป กรุงเทพมหานคร
เมืองที่ใหญ่ที่สุด ซินเป่ย์ – 4,004,367 คน (เขตปริมณฑล 8,535,000 คน) กรุงเทพมหานคร – 5,527,948 คน (เขตปริมณฑล 10,820,921 คน)
การปกครอง รัฐเดี่ยว ระบบกึ่งประธานาธิบดี รัฐเดี่ยว ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ระบบรัฐสภา
ประมุขแห่งรัฐ ประธานาธิบดี: ไล่ ชิงเต๋อ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2567) พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว​ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2559)
หัวหน้ารัฐบาล นายกรัฐมนตรี: โจว หรงไห่ (ตั้งแต่ พ.ศ. 2567) นายกรัฐมนตรี: อนุทิน ชาญวีรกูล (ตั้งแต่ พ.ศ. 2568)
ภาษาราชการ ภาษาจีนกลาง ภาษาไทย
เอกราช ก่อตั้ง – 7 ธันวาคม พ.ศ. 2492 จาก อาณาจักรโก้นบอง – 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2310
ศาสนาหลัก
กลุ่มชาติพันธุ์
  • ฮั่น 95%,
  • ชนพื้นเมือง 2.5%
  • อื่น ๆ 2.5%
สกุลเงิน ดอลลาร์ไต้หวันใหม่ (NT$) บาท (฿)
จีดีพี (ราคาตลาด) 805 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ต่อหัว 34,426 ดอลลาร์สหรัฐ) 548.890 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ต่อหัว 7,812 ดอลลาร์สหรัฐ)
สินค้าส่งออกสำคัญ
ค่าใช้จ่ายทางทหาร 40 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ 5.52 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
พรมแดนทางบก ไม่มี
การเยือนระดับรัฐล่าสุด ไม่เคยมีการเยือนอย่างเป็นทางการ ถนอม กิตติขจร; นายกรัฐมนตรี – พ.ศ. 2510

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "中央通訊社:泰雙十酒會 免雙重課稅惠台商". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 8 พฤษภาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 31 มกราคม 2013.
  2. ↑ 泰國蒲美蓬國王及詩麗吉王后1963年6月5日至8日訪問中華民國珍貴歷史照片紀錄. 駐泰國臺北經濟文化辦事處. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 4 มีนาคม 2016.
  3. ↑ 泰國國王蒲美蓬陛下設宴答謝總統伉儷. 國家文化資料庫, 中華民國文化部.{{cite web}}: CS1 maint: deprecated archival service (ลิงก์)
  4. ↑ 泰國國王暨王后訪問中華民國. 數位典藏與數位學習國家型科技計畫 [Taiwan e-Learning & Digital Archives Program]. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 13 สิงหาคม 2017.
  5. ↑ 泰王蒲美蓬曾說與中華民國感情無法撕開. 中央通訊社. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 สิงหาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 16 ตุลาคม 2016.
  6. ↑ 朱文原; 周美華; 葉惠芬; 高素蘭; 陳曼華; 歐素瑛 (2012). 呂芳上 (บ.ก.). 《中華民國建國百年大事記》. 台北. ISBN 978-986-03-3586-6. {{cite book}}: |script-work= ถูกข้าม (วิธีใช้)CS1 maint: location missing publisher (ลิงก์)
  7. ↑ 王成斌; และคณะ, บ.ก. (1998). 《民國高級將領列傳》. เล่มที่ 4. 北京. {{cite book}}: |script-work= ถูกข้าม (วิธีใช้)CS1 maint: location missing publisher (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]