แอร์ไชนา
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
- อย่าสับสนกับไชน่าแอร์ไลน์, ซึ่งเป็นสายการบินแห่งชาติของไต้หวัน
 |
||
| แอร์ไชนา 中国国际航空公司 Zhōngguó Guójì Hángkōng Gōngsī |
||
|---|---|---|
| IATA CA |
ICAO CCA |
รหัสเรียก AIR CHINA |
| ก่อตั้ง | พ.ศ. 2531 | |
| ท่าอากาศยานหลัก | ||
| ท่าอากาศยานรอง | ||
| รายการสะสมแต้ม | Air China Companion or Phoenix Miles | |
| ห้องรับรอง | VIP Lounge | |
| พันธมิตรสายการบิน | สตาร์อัลไลแอนซ์ | |
| ขนาดฝูงบิน | 293 (+250 สั่งซื้อ) incl. cargo | |
| จุดหมายปลายทาง | 185 | |
| บริษัทแม่ | China National Aviation Holding Company | |
| สำนักงานใหญ่ | ปักกิ่ง, สาธารณรัฐประชาชนจีน | |
| บุคคลหลัก | Wang Changshun Chairman Cai Jianjiang, President |
|
| เว็บไซต์: www.airchina.com.cn | ||
แอร์ไชนา (อังกฤษ: Air China, จีนตัวย่อ: 中国国际航空公司, พินอิน: Zhōngguó Guójì Hángkōng Gōngsī ) เป็นสายการบินแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นรัฐวิสาหกิจในรัฐบาล และเป็นสายการบินใหญ่อันดับสองของจีนรองจากสายการบินไชนาเซาต์เทิร์นแอร์ไลน์ เป็นสายการบินเดียวของจีนที่มีเที่ยวบินระหว่างประเทศ มีขนาดฝูงบินเป็นอันดับที่ 18 ของโลก มีฐานบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง, ท่าอากาศยานนานาชาติเฉิงตูชวนหลิว, และท่าอากาศยานนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตง[1] เป็นหนึ่งในพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์
ฝูงบิน [แก้]
ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 แอร์ไชนา มีเครื่องบินทั้งสิ้น 272 ลำ ดังนี้
| เครื่องบิน | จำนวน | สั่งซื้อ | ความจุผู้โดยสาร | หมายเหตุ | |||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| F | C | Y | รวม | ||||
| แอร์บัส เอ 319-100 | 30 | 0 | 0 | 8 | 120 | 128 | |
| แอร์บัส เอ 320-200 | 28 | 3 | 8 | 150 | 158 | ||
| แอร์บัส เอ 321-200 | 38 | 20 | 12 | 173 | 185 | ||
| แอร์บัส เอ 330-200 | 25 | 1 | 30 | 207 | 237 | แทนที่โบอิง 757-200 และแอร์บัส เอ 340-300 | |
| 5 | 12 | 271 | 283 | ||||
| แอร์บัส เอ 330-300 | 10 | 13 | 30 | 271 | 301 | 3 ลำเช่าจาก AerCap 20 ลำได้รับการยืนยันการสั่งซื้อและเริ่มส่งมอบในเดือนมกราคม 2011 แทนที่ฐอิง 777-200. |
|
| แอร์บัส เอ 340-300 | 6 | 0 | 8 | 28 | 219 | 255 | ปลดประจำการ แทนที่โดยแอร์บัส เอ 330-200 |
| แอร์บัส เอ 350-900 | 0 | 10 | TBA | ||||
| โบอิง 737-300 | 13 | 0 | 0 | 8 | 120 | 128 | ปลดประจำการและแทนที่ด้วยแอร์บัส เอ 320/โบอิง737NG |
| โบอิง 737-700 | 20 | 1 | |||||
| โบอิง 737-800 | 87 | 133 | 159 | 167 | |||
| โบอิง 747-400 | 4 | 0 | 10 | 42 | 292 | 344 | ปลดประจำการและ แทนที่โดยโบอิง 747-8I และโบอิง 777-300ER |
| โบอิง 747-400M | 5 | 0 | 24 | 246 | 280 | ปลดประจำการและ แทนที่โดยโบอิง 747-8I และโบอิงอ777-300ER |
|
| โบอิง 747-8I | 0 | 5 | 0 | 27 | 425 | 467 | สั่งซื้อในวันที่ 7 มีนาคม 2011,[2] และยืนยันการสั่งซื้อเมื่อวันที่ 7 กันยายน 2012, เริ่มส่งมอบในปี 2014 หรือ 2015 |
| โบอิง 757-200 | 8 | 0 | 0 | 8 | 192 | 200 | ปลดประจำการ ถูกแทนที่โดยแอร์บัส เอ 330-200 |
| โบอิง 777-200 | 5 | 0 | 5 | 17 | 300 | 322 | ถูกแทนที่โดยแอร์บัส เอ 330-300 |
| 5 | 0 | 5 | 30 | 280 | 315 | ถูกแทนที่โดยแอร์บัส เอ 330-300 | |
| โบอิง 777-300ER | 11 | 9 | 8 | 42 | 263 | 313 | แทนที่โบอิง 747-400/400M |
| โบอิง 787-9 | 0 | 15 | TBA | ส่งมอบอย่างช้าสุดในปี 2015 [3] | |||
| COMAC C919 | 0 | 20 | TBA | ||||
| Total | 272 | 252 | |||||
อายุเฉลี่ยของฝูงบินอยู่ที่ 6.6 ปี
อ้างอิง [แก้]
- ↑ Introduction of Air China
- ↑ "Boeing, Air China Sign Agreement for 747-8 Intercontinentals". Yahoo! Finance. 7 March 2011. Archived from the original on 8 March 2011. สืบค้นเมื่อ 8 March 2011.
- ↑ "Air China switches 15 787-8s order to 787-9s". Flightglobal.com. 1 September 2010. Archived from the original on 2 September 2010. สืบค้นเมื่อ 1 September 2010.
แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]
 |
คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ: แอร์ไชนา |
|
|||||||||||||
