มนัส บุญจำนงค์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

มนัส บุญจำนงค์
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อจริง มนัส บุญจำนงค์
ฉายา เพลย์บอยกลับใจ
วันเกิด 24 มิถุนายน พ.ศ. 2523 (อายุ 29 ปี)
สถานที่เกิด Flag of ไทย จังหวัดราชบุรี
รุ่น ไลท์เวลเตอร์เวท
สถิติ
ชก
ชนะ
ชนะน็อก
แพ้
เสมอ
เหรียญรางวัล
มวยสากลสมัครเล่น
โอลิมปิกฤดูร้อน
ทอง เอเธนส์ 2004 ไลท์เวลเตอร์เวท
เงิน ปักกิ่ง 2008 ไลท์เวลเตอร์เวท
มวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก
ทองแดง กรุงเทพ 2003 ไลท์เวลเตอร์เวท
เอเชียนเกมส์
ทอง กาตาร์ 2006 ไลท์เวลเตอร์เวท
ซีเกมส์
ทอง เวียดนาม 2003 ไลท์เวลเตอร์เวท
ทอง โคราช 2007 ไลท์เวลเตอร์เวท

มนัส บุญจำนงค์ เป็นนักชกมวยสากลสมัครเล่นเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิก จากการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่ประเทศกรีซ นับเป็นชาวไทยคนที่ 5 ที่ได้รับเหรียญทองโอลิมปิก และเป็นนักมวยสากลสมัครเล่นคนที่ 3 ต่อจากสมรักษ์ คำสิงห์ และวิจารณ์ พลฤทธิ์

มนัสได้เหรียญทองจากกีฬาโอลิมปิก 1 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน เอเชียนเกมส์ 1 เหรียญทอง และซีเกมส์ 2 เหรียญทอง และหนึ่งเหรียญทองแดงจากการแข่งขัน มวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลกที่จัดขึ้นที่กรุงเทพในปี 2546[1]

เนื้อหา

[แก้] ประวัติ

มนัส บุญจำนงค์ มีชื่อเล่นว่า "เติ้ล" เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2523 ที่จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรของนายมโนและนางมาลี บุญจำนงค์ มีน้องชายอีก 2 คนคือ มานนท์ (นน บุญจำนงค์) และ พันธนินทร์ ทั้งสามพี่น้องหัดชกมวยมาตั้งแต่สมัยเด็ก

มีภรรยาคือนางพจนีย์ บุญจำนงค์ (เกตุสวัสดิ์)และมีบุตรด้วยกัน 3 คน ภายหลังจากได้เหรียญทองโอลิมปิกปี 2004 มนัสได้มีปัญหากับภรรยา และแยกทางกันเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 หลังจากแยกทางกับนางพจนีย์แล้ว ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 นางพจนีย์ก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายเพิ่มอีก 1 คน ซึ่งมนัส ยอมรับกับผู้สื่อข่าวว่า บุตรที่เกิดมาภายหลังนี้เป็นบุตรที่เกิดจากตนเช่นกัน จากการที่มักมีปัญหาเรื่องผู้หญิงและครอบครัวแบบนี้ซึ่งส่งผลกระทบถึงการชกมวย จึงทำให้สื่อมวลชนให้ฉายามนัสว่า "เพลย์บอยกลับใจ" [2] ในวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ทางกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาได้มีการอนุมัติให้มนัสเข้าบรรจุเป็นข้าราชการตำรวจเนื่องจากสร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศชาติ โดยจะให้ได้รับยศตามวุฒิการศึกษา[3]

[แก้] โอลิมปิก 2004

มนัสลงแข่งขันในรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท (64 กิโลกรัม) ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่เมืองเอเธนส์ ประเทศกรีซ เส้นทางสู่เหรียญทองของมนัสคือ

มนัสเป็นคนไทยคนที่สามที่ได้เหรียญทองจากการแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้ โดยก่อนหน้า อุดมพร พลศักดิ์ และ ปวีณา ทองสุก นักยกน้ำหนักหญิงทีมชาติไทยได้คว้าเหรียญทองไปแล้ว

[แก้] เอเชี่ยนเกมส์ 2006

หลังจากมนัสได้เหรียญทองโอลิมปิกเกมส์ ก็ประสบปัญหาครอบครัวและติดการพนัน ทำให้ไม่เข้าซ้อมชกมวยบ่อยครั้ง ก่อนจะกลับตัวได้และลงแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2006 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 โดยเอาชนะชิน เมียง ฮุน จากเกาหลีใต้ 22-11 หมัด ในรอบชิงชนะเลิศ ซึ่งก่อนหน้านี้ทางสมาคมมวยสากลสมัครเล่นได้ส่งมนัสเดินทางไปเก็บตัวที่ประเทศคิวบาเพียงคนเดียวนานถึง 3 เดือน กับโค้ช ฮวน ฟอนตาเนียล ซึ่งก็ทำให้มนัสได้เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นไทยเพียงคนเดียวที่ได้เหรียญทองในการแข่งขันครั้งนี้[5]

[แก้] โอลิมปิก 2008

มนัสกลับมาแข่งขันโอลิมปิกเป็นครั้งที่สอง ในรุ่นเดิม โดยเส้นทางการชกเป็นดังนี้

มนัสเป็นนักกีฬาไทยคนแรก ที่สามารถคว้าเหรียญจากการแข่งขันโอลิมปิกสองสมัยติดต่อกัน

[แก้] ผลงาน

  • เหรียญทองแดงเวิลด์คัพ[6]
  • เหรียญทองคิงส์คัพ 2003 ประเทศไทย[6]
  • เหรียญทองซีเกมส์ ประเทศเวียดนาม[6]
  • เหรียญเงินไชนาโอเพน ประเทศจีน[6]
  • เหรียญทองคิงส์คัพ 2004 ประเทศไทย[6]
  • เหรียญทองโอลิมปิก 2004 ประเทศกรีซ[6]
  • เหรียญทองเอเชียนเกมส์ 2006 ประเทศกาตาร์[6]
  • เหรียญทองซีเกมส์ 2007 ประเทศไทย[6]
  • เหรียญเงินโอลิมปิก 2008 ประเทศจีน

[แก้] อ้างอิง

[แก้] ดูเพิ่ม

เครื่องมือส่วนตัว
ภาษาอื่น