เรตินา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

เรตินา (อังกฤษ: retina) หรือ จอประสาทตา [1] เป็นเนื้อเยื่อที่มีความไวต่อแสง บุอยู่บนผิวด้านในของดวงตา ซึ่งการมองเห็นภาพต่างๆนั้นเกิดขึ้นได้โดยอาศัยเซลล์ที่อยู่บนเรตินา เป็นตัวรับและแปลสัญญาณแสงให้กลายเป็นสัญญาณประาสาทหรือกระแสประสาทส่งขึ้นไปแปลผลยังสมองส่วนที่เกี่ยวข้อง ทำให้เราสามารถมองเห็นภาพต่างๆได้

ส่วนประกอบของดวงตา

ชั้นของเรตินา[แก้]

เรตินาเป็นชั้นเนื้อเยื่อที่มีทั้งหมด 10 ชั้น ได้แก่

  1. pigmented layer
  2. receptor layer
  3. outer limiting membrane
  4. outer nuclear layer
  5. outer plexiform layer
  6. inner nuclear layer
  7. inner plexiform layer
  8. ganglion cell layer
  9. optic fibre later
  10. inner limiting membrane

แอ่งโฟเวีย[แก้]

แอ่งโฟเวีย (fovea centralis) เป็นแอ่งบุ๋มลึกลงไปในบริเวณตรงกลางของมาคิวลา ลูเตีย (macula lutea) บนชั้นเรตินา เมื่อแสงมาตกกระทบที่บริเวณนี้จะทำให้มองเห็นภาพสีได้ชัดเจนที่สุดเนื่องจากเป็นบริเวณที่มีโคนเซลล์ อยู่เยอะที่สุด

จุดบอด[แก้]

จุดบอด (blind spot, optic disc) เป็นบริเวณที่เป็นทางออกของแอกซอน (axon) ของเซลล์แกงเกลียน (ganglion cells) ไปเป็นเส้นประสาทที่มีชื่อว่า optic nerve และยังเป็นทางผ่านเข้าออกของเส้นเลือดอีกด้วย บริเวณนี้จึงไม่พบเซลล์ที่เกี่ยวข้องกับบการรับภาพทั้งโคนเซลล์ และ รอดเซลล์ (rod cells) ดังนั้น เมื่อแสงมาตกกระทบบริเวณนี้ก็จะทำให้ไม่เห็นภาพ

อ้างอิง[แก้]