ยุคครีเทเชียส

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ยุคครีเทเชียส
145.5 - 65.5 ล้านปีมาแล้ว
O2 เฉลี่ยในบรรยากาศในช่วงยุค ประมาณร้อยละ 30 (ปริมาตร/ปริมาตร) [1]
(150 % ของยุคปัจจุบัน)
CO2 เฉลี่ยในบรรยากาศในช่วงยุค ประมาณ 1700 พีพีเอ็ม[2]
(6 เท่าของยุคก่อนอุตสาหกรรม)
อุณหภูมิพื้นผิวเฉลี่ยในช่วงยุค ประมาณ 18 °C [3]
(สูงกว่าปัจจุบัน 4 °C)

ยุคครีเทเชียส (อังกฤษ: Cretaceous) เป็นยุคหนึ่งทางธรณีกาลของโลก อยู่ในมหายุคมีโซโซอิก ยุคครีเทเชียสอยู่ถัดจากยุคจูแรสซิก คือประมาณ 145.5 ± 4.0 ล้านปีก่อน และอยู่ก่อนหน้ายุคเทอร์เทียรี หรือประมาณ 65.5 ± 0.3 ล้านปีก่อน ถือเป็นยุคที่ยาวนานที่สุดและกินเวลาเกือบครึ่งหนึ่งของมหายุคมีโซโซอิก จุดสิ้นสุดของยุคครีเทเชียสเป็นรอยต่อระหว่างมหายุคมีโซโซอิกกับมหายุคซีโนโซอิก

ชื่อ ครีเทเชียส มาจากภาษาลาติน creta แปลว่าชอล์ก ยุคนี้กำหนดโดยนักธรณีวิทยาชาวเบลเยียม ชอน ดอมาเลียส ดอลลอย (Jean d'Omalius d'Halloy) เมื่อ ค.ศ. 1822 โดยอาศัยชั้นหินในแอ่งปารีส และตั้งชื่อดังกล่าวจากปริมาณชาล์ก ซึ่งเป็นแคลเซียมคาร์บอเนตจากเปลือกของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเล โดยเฉพาะค็อคโคลิท ที่พบในยุคครีเทเชียสตอนบน ในทวีปยุโรปและบนเกาะอังกฤษ ยุคครีเทเชียสเป็นยุคที่รุ่งเรืองที่สุดของไดโนเสาร์ และเมื่อปลายยุคครีเทเชียสเมื่อ 65 ล้านปีก่อน เกิดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ทำให้สิ่งมีชีวิตถึง 94% สูญพันธุ์ ซึ่งรวมถึงไดโนเสาร์ด้วย

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

บรมยุคโพรเทอโรโซอิก บรมยุคฟาเนอโรโซอิก
542 Ma - ปัจจุบัน
มหายุคพาลีโอโซอิก
542 Ma - 251 Ma
มหายุคมีโซโซอิก
251 Ma - 65 Ma
มหายุคซีโนโซอิก
65 Ma - ปัจจุบัน
แคมเบรียน ออร์โดวิเชียน ไซลูเรียน ดีโวเนียน คาร์บอนิเฟอรัส เพอร์เมียน ไทรแอสซิก จูแรสซิก ครีเทเชียส พาลีโอจีน นีโอจีน ควอเทอร์นารี