จัปจิสาหิบ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

จัปจิ (Jap Ji) หรือ จัปจิสาหิบ (Japji Sahib) คือบทสวดตอนเริ่มต้นในคุรุกรันตสาหิบ คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของศาสนาซิกข์ซึ่งแต่งขึ้นโดยคุรุนานักเทพจิ คุรุศาสดาคนแรกในศาสนาซิกข์ บทสวดของจัปจินั้นเริ่มต้นด้วย "มูลมันตรา" ตามด้วย 38 "เปาวรี" (1 เปาวรี = กลอน 1 บท) และปิดด้วย "สาโลกา"[1]

เชื่อกันว่าจัปจิสาหิบนั้นเป็นงานเขียนแรกของคุรุนานัก และมีเนื้อความที่ครอบคลุมแก่นของศาสนาซิกข์[1] และยังเป็นคุรุพานิ (บทกลอนในวรรณกรรมซิกข์) ที่สำคัญที่สุดอีกด้วย และเป็นคุรุพานิแรกในนิตนีม

ส่วนที่เป็นที่จดจำมากคือวาทกรรมของคุรุนานักเรื่อง "อะไรคือการเคารพบูชาที่แท้จริง" และ "อะไรคือธรรมชาติของพระเป็นเจ้า" ซึ่งในจัปจิสาหิบได้ระบุไว้ว่า ลักษณะของพระเป็นเจ้านั้นไม่สามารถอธิบายได้ และการเคารพบูชาที่แท้จริงคือการบูชา "นาม" คือเสียง คำ และพลังภายใน การรับรู้ถึงการมีอยู่ของพระเป็นเจ้า และให้ชีวิตเป็นไปตามพระประสงค์ของพระองค์[2]

บทสวดอีกบทที่เกี่ยวข้องกับจัปจิสาหิบ คือ "จาปุสาหิบ" ซึ่งอยู่ในตอนต้นของทาสามกรันตะ ซึ่งแต่งโดยคุรุโควินทสิงห์[1]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 HS Singha (2009), The Encyclopedia of Sikhism, Hemkunt Press, ISBN 978-81-7010-301-1, page 110
  2. B Singh and GP Singh (2007), Japji, Hemkunt Press, ISBN 81-7010-182-4, pages 17–42