ลีนา จังจรรจา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

นางลีนา จังจรรจา (แซ่จัง) หรือที่นิยมถูกเรียกว่า ลีน่า จัง ผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ในปี 2547 (ได้ใบแดง) และ 2551 นักกฎหมาย^[1] และนักธุรกิจเครื่องสำอาง ร้านไฮโซ ไซตี้ ประตูน้ำเซ็นเตอร์

เนื้อหา 1 ประวัติ 1.1 ชีวิตส่วนตัว 2 ประวัติทางการเมืองการปกครอง 3 งานสังคมสงเคราะห์และเคลื่อนไหวทางการเมือง 4 อ้างอิง 5 แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้] ประวัติ

นางลีนา จังจรรจา เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2502 ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีน โดยมีบิดา สกุลแซ่จัง นางลีนา จังจรรจา จบการศึกษาปริญญาตรีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง โด่งดังเป็นที่รู้จักจากการเข้าร่วมประท้วงขับไล่นายกรัฐมนตรี ในสมัยพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ด้วยการใส่เสื้อผ้า และทรงผมสีสันสะดุดตาเข้าร่วมประท้วง นอกจากนี้ยังได้เป็นสีสันในการเชียร์กีฬาในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพมหานคร อีกด้วย

ปัจจุบัน นางลีนา จังจรรจา ประกอบธุรกิจด้านเครื่องสำอาง โดยดำรงตำแหน่ง ประธานกรรมการผู้จัดการกิตติมศักดิ์ ศูนย์ขายส่งเครื่องสำอาง

[แก้] ชีวิตส่วนตัว

นางลีนา จังจรรจา สมรสกับ นายวันชัย แสงพรศรีอรุณ (ปัจจุบันหย่าทะเบียนสมรสกันแล้ว) มีบุตรชายด้วยกัน 2 คน

[แก้] ประวัติทางการเมืองการปกครอง

ในปี 2547 นางลีนา จังจรรจา ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร หมายเลข 6 มีสโลแกนหาเสียงว่า ลีน่า มาจ๊ะจรรจา มาจ๊ะจรรจา มาจ๊ะ เบอร์ 6 และมีการร้องเพลงเต้นรำ บนพื้นที่ด้านหลังรถกระบะที่ใช้หาเสียง บริเวณสยามสแควร์ คณะกรรมการการเลือกตั้ง จึงมีมติถอดถอน ลีน่าจังจากการลงเลือกตั้ง ตาม พ.ร.บ. เลือกตั้งสมาชิกท้องถิ่น หรือผู้บริหารท้องถิ่น มาตรา 57 (3) ว่าด้วยการจัดงานมหรสพ หรืองานรื่นเริง

ในปี 2549 นางลีนา จังจรรจา ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา หมายเลข 142 กรุงเทพมหานคร แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา

ในปี 2551 นางลีนา จังจรรจา ได้ลงสมัครผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครอีกครั้ง โดยได้หมายเลข 7 มีสโลแกน ผู้หญิงมีต่อมความชั่วน้อยกว่าผู้ชาย ชูนโยบายเด่นเรื่องตั๋วอัจฉริยะที่สามารถโดยสารได้ทั้งรถเมล์ รถไฟฟ้ามหานคร รถไฟฟ้าบีทีเอส และเรือ และลงเลือกตั้งอีกครั้งภายหลังนายอภิรักษ์ โกษะโยธินลาออกไป คราวนี้ได้หมายเลข 3

[แก้] งานสังคมสงเคราะห์และเคลื่อนไหวทางการเมือง

นางลีน่า จังจรรจา ให้ความช่วยเหลือทางสังคมสงเคราะห์ต่างๆ กับผู้ที่ได้รับความไม่เป็นธรรมต่างๆ เป็นจำนวนมาก เป็นประธานมูลนิธิลีน่า จัง ซึ่งเป็นมูลนิธิช่วยเหลือประชาชนทางด้านกฎหมาย ในการเคลื่อนไหวทางสังคม มักจะเห็นนางลีน่า จังจรรจา เข้าร่วมด้วยเสมอ ๆ โดยมักเป็นสีสันหรือไฮไลต์ความสนใจ เนื่องจากความโดดเด่นในการแสดงออกและการแต่งตัว เช่น เมื่อรายการเมืองไทยรายสัปดาห์ถูกถอดออกจากช่อง 9 นางลีน่า จังจรรจา เป็นหนึ่งในบุคคลที่มอบดอกไม้ให้แก่นายสนธิ ลิ้มทองกุล และ นางสาว สโรชา พรอุดมศักดิ์ 2 ผู้ดำเนินรายการในการจัดรายการนอกสถานที่เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2548 เป็นต้น^[2]

ต่อมา ได้เข้าเป็นสมาชิกพรรคมัชฌิมาธิปไตย ซึ่งนางลีน่า จังจรรจา มีความประสงค์จะลงเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 แต่ทางพรรคได้มีมติไม่ส่งลงเลือกตั้ง นางลีน่า จังจรรจา จึงฟ้องร้องต่อศาลเรียกร้องค่าเสียหาย 1,000 ล้านบาทจากนายประชัย เลี่ยวไพรัตน์ หัวหน้าพรรคมัชฌิมาธิปไตย และลงสมัครในสังกัดพรรคพลังแผ่นดินไทยแทน แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง^[3]

ในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่สถานีโทรทัศน์ TPBS สถานีโทรทัศน์สาธารณะแห่งแรกของไทยเปิดรับสมัครพนักงานเป็นวันแรก นางลีน่า จังจรรจา ได้ไปสมัครเป็นผู้ประกาศข่าวด้วย^[4]

[แก้] อ้างอิง

[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น

• เว็บไซต์ส่วนตัว