ระบอบทักษิณ
 บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งหรือเกี่ยวข้องกับ |
|
ชนวนเหตุ
|
|
ลำดับเหตุการณ์หลัก
|
|
พรรคการเมืองที่เกี่ยวข้อง
|
|
องค์กร กลุ่มบุคคล ที่เกี่ยวข้อง
|
| การเมืองไทย • ประวัติศาสตร์ไทย |
ระบอบทักษิณ (อังกฤษ: Thaksinocracy) เป็นคำนิยามที่นักวิชาการด้านสังคมศาสตร์และนักวิชาการด้านรัฐศาสตร์บางคนตั้งขึ้นเพื่อนิยามการปกครองของประเทศไทยในสมัยที่ พ.ต.ท. ดร. ทักษิณ ชินวัตรเป็นนายกรัฐมนตรี โดยอ้างว่าเป็นระบอบที่ไม่สนใจถึงเจตนารมณ์ที่แท้จริงของระบอบประชาธิปไตย ทำให้ประเทศแปรสภาพไปอยู่ในรูปแบบของเผด็จการรัฐสภา บ้างก็เรียกแบบการปกครองนี้ว่า "ทักษิณาธิปไตย" "ทรราชเสียงข้างมาก" และ "ระบอบสมบูรณาญาสิทธิ์จากการเลือกตั้ง" ซึ่งทั้งหมดมาจากคำจำกัดความของระบอบทักษิณ[1] ซึ่งได้เป็นการเพิ่มความชอบธรรมให้กับการขับไล่ ทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีที่เกิดขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2548-2549 อย่างไรก็ตาม คำนิยามนี้ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มคนที่ต้องการขับไล่ พ.ต.ท. ดร.ทักษิณ ชินวัตรเท่านั้น[ต้องการอ้างอิง]
[แก้] อ้างอิง
- ^ รศ.ดร.นครินทร์ เมฆไตรรัตน์, พระผู้ทรงปกเกล้าฯ ประชาธิปไตย : ๖๐ ปีสิริราชสมบัติกับการเมืองการปกครองไทย, กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2549, หน้า 202
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
- แก้วสรร อติโพธิ หยุดระบอบทักษิณ
- Painter, Martin (May 2005). "Thaksinocracy or Managerialization? Reforming the Thai Bureaucracy" (ในภาษาEnglish) (PDF). Southeast Asia Research Centre, City University of Hong Kong. http://unpan1.un.org/intradoc/groups/public/documents/APCITY/UNPAN027663.pdf. เรียกข้อมูลเมื่อ 2006-09-22.
