โอห์ม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
มัลติมิเตอร์สามารถใช้เพื่อวัดค่าความต้านทาน

โอห์ม (อังกฤษ: ohm) (สัญลักษณ์ : Ω) เป็นหน่วยเอสไอ (SI) ของค่าอิมพีแดนซ์ทางไฟฟ้า ในกรณีของกระแสสลับ หรือค่าความต้านทานไฟฟ้า ในกรณีของกระแสตรง ตั้งชื่อตามเกออร์ค ซีม็อน โอห์ม นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน

นิยาม[แก้]

โอห์ม เป็นค่าความต้านทานที่ก่อให้เกิดความต่างศักย์ค่า 1 โวลต์ เมื่อกระแส 1 แอมแปร์ไหลผ่าน

1 Ω = 1 V/A = 1 m²·kg·s–3·A–2

อุปสรรคหน่วยเอสไอ[แก้]

พหุคูณเอสไอสำหรับหน่วยโอห์ม (Ω)
พหุคูณย่อย พหุคูณใหญ่
ค่า สัญลักษณ์ ชื่อ ค่า สัญลักษณ์ ชื่อ
10–1 Ω เดซิโอห์ม 101 Ω daΩ เดคาโอห์ม
10–2 Ω เซนติโอห์ม 102 Ω เฮกโตโอห์ม
10–3 Ω มิลลิโอห์ม 103 Ω กิโลโอห์ม
10–6 Ω µΩ ไมโครโอห์ม 106 Ω เมกะโอห์ม
10–9 Ω นาโนโอห์ม 109 Ω จิกะโอห์ม
10–12 Ω พิโกโอห์ม 1012 Ω เทระโอห์ม
10–15 Ω เฟมโตโอห์ม 1015 Ω เพตะโอห์ม
10–18 Ω อัตโตโอห์ม 1018 Ω เอกซะโอห์ม
10–21 Ω เซปโตโอห์ม 1021 Ω เซตตะโอห์ม
10–24 Ω ยอกโตโอห์ม 1024 Ω ยอตตะโอห์ม
หน่วยที่นิยมใช้แสดงเป็นตัวหนา

ที่มา[แก้]

นักฟิสิกส์ชาวเยอรมันได้ค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างแรงดันไฟฟ้ากับกระแสไฟฟ้าในตัวนำโลหะ โดยแสดงไว้เป็นกฎความสัมพันธ์เรียกว่า "กฎของโอห์ม"

หน่วยดังกล่าวถูกเสนอขึ้นเป็นครั้งแรกว่า "โอห์ม" โดยชาลส์ ทิลสตัน ไบรต์ และแลทิเมอร์ คลาร์ก เมื่อ ค.ศ. 1861 โดยในบันทึกเมื่อ ค.ศ. 1864 เขียนเป็น "ohmad" ครั้นเมื่อ ค.ศ. 1872 สมาคมเพื่อความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ของอังกฤษได้เพิ่มโอห์มเข้ามาในระบบหน่วยวัดเซนติเมตร–กรัม–วินาที และมีการใช้โอห์มที่สมาคมปรับปรุงขึ้นใหม่ในหน่วยเอสไอเมื่อ ค.ศ. 1946

คำอธิบาย[แก้]

R มีค่า 1 โอห์ม หาก V = 1 โวลต์ และ I = 1 แอมแปร์

นิยามจากกฎของโอห์ม อุปกรณ์จะมีมีค่าความต้านทาน 1 โอห์ม หากแรงดันไฟฟ้า 1 โวลต์ ก่อให้เกิดกระแส 1 แอมแปร์ไหลผ่าน (R = V/I) ในขณะเดียวกัน อุปกรณ์ที่มีกำลัง 1 วัตต์ โดยมีกระแส 1 แอมแปร์ไหลผ่าน ก็จะมีค่าความต้านทาน 1 โอห์ม (R = P / I 2).

ดูเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]